Αναφέρομαι στη θέση που έχει κάθε παιδί μέσα στην οικογένεια. Έμαθα πριν λίγο καιρό ότι είμαι έγκυος στο δεύτερο μου παιδί. Μόνο που το καημένο το ξεχνάω. Βλέπω τη κόρη μου να γυρίζει και να γκρεμίζει το σπίτι, τη κυνηγάω, τη φροντίζω και άμα θυμηθώ καμιά φορά ότι έχω και στη κοιλιά μου ένα μωρό ασχολούμαι και μαζί του. Τελικά το δεύτερο είναι δεύτερο;;;
Το πρώτο σου παίρνει όλη την ενέργεια σου γιατί το βλέπεις, το ζεις. Το άλλο μέχρι να βγει θα περνάει σε δεύτερη μοίρα.
Όμως η στιγμή που μένει πάντα μοναδική είναι η στιγμή που ακούς τη καρδιά του. Τότε είτε είναι το πρώτο, είτε το δεύτερο είτε το εκατοστό(ελπίζω να μην το επιχειρήσει καμιά), τα συναισθήματα είναι τα ίδια. Συγκίνηση, τρυφερότητα για μια ψυχούλα που θα γίνει ένα φανταστικό ανθρωπάκι...
άντε και στο άλλο με καλόοοοοο......................αν δεν με έχουν τρελάνει αυτά τα δυο
