Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Κεφάλαιο 6
Δεν είχε πρόβλημα στο μάθημα των θρησκευτικών, θα τα κατάφερνε περίφημα. Άλλα μαθήματα ήταν αυτά που τη τρόμαζαν. Συναντήθηκε με τα κορίτσια στο προαύλιο λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι.
-Μάγια τι γίνεται ρε; Όλα καλά; Τι κάνει το μανούλι σου;
-Καλά πρέπει να είναι, δεν τον είδα το πρωί. Τη Παρασκευή του πέταξα από το μπαλκόνι ραβασάκι.
-Χαχαχα πλάκα κάνεις!
-Εμ τι να έκανα ρε κορίτσια η Αθηνά ήταν στο δωμάτιο της και διάβαζε. Έτσι και άκουγε να μιλάω θα είχε πεταχτεί στο μπαλκόνι και θα είχε πετάξει και μένα από κάτω.
Το κουδούνι δεν άργησε να χτυπήσει. Μαζεύτηκαν όλα τα παιδιά στην αίθουσα και τους δόθηκαν τα θέματα. Εύκολα τα βρήκε η Μάγια. Συγκεντρώθηκε στο γραπτό της και τέλειωσε σχετικά γρήγορα. Δε μπορούσε να μείνει να περιμένει τα κορίτσια. Το επόμενο μάθημα ήταν μεν Αγγλικά αλλά το μεθεπόμενο Γεωπονία και καμία κλίση δεν είχε στο μάθημα αυτό. Ο καθηγητής ήταν αυστηρός και αν και έπρεπε απλά να μάθει παπαγαλία τη θεωρία δε τα κατάφερνε καθόλου καλά.
Περπατούσε στο δρόμο για το σπίτι. Ένα μεγάλο φορτηγό είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου. Καθώς περνούσε από δίπλα του άκουσε το όνομα της. Σταμάτησε απότομα. Η πόρτα του φορτηγού άνοιξε και ο Γιάννης πήδησε τα σκαλοπάτια με ευκολία. Στάθηκε μπροστά της και τη κοίταξε από πάνω έως κάτω. Ευτυχώς δεν ήταν εντελώς ατημέλητη όπως συνήθως. Φορούσε το αγαπημένο στενό της τζιν maklaren, και κόκκινο μπλουζάκι με ανοικτό στρογγυλό ντεκολτέ.
-Γεια Μάγια, τι κάνεις;
-Γεια! Δε σε είδα. Δεν ήξερα ότι οδηγάς όλων των μεγεθών τα φορτηγά και μηχανήματα.
-Αυτή είναι η δουλειά μου. Πώς έγραψες σήμερα;
-Καλά μια χαρά. Εύκολα ήταν. Βαριέμαι να πάω να διαβάσω. Θα προτιμούσα να πηγαίναμε για καφέ κάπου.
-Καλή ιδέα, αλλά θα το κανονίσουμε όταν τελειώσεις τις εξετάσεις σου. Ναι;
-Ναι φυσικά, άντε λοιπόν να δούμε πότε θα τελειώσουμε. Πάω θα με περιμένουν σπίτι.
-Έγινε, θα τα πούμε.
-Α Γιάννη και να ξέρεις ότι αν δε μπορώ να σου μιλήσω θα σου πετάω χαρτάκια από το μπαλκόνι.
-Εντάξει Μαγιούλα.
Περπάτησε λίγα βήματα προς το σπίτι της και γύρισε το κεφάλι της πίσω. Την κοίταζε και κείνος. Του έγνεψε γεια και κείνος ανταπέδωσε. Και τώρα άντε να βρει και να μαζέψει το μυαλό της. Πάνε τα αγγλικά πάει και η γεωπονία. Έπιασε το μπλοκ της και έγραψε μέσα σε μια μεγάλη καρδιά «Έρως ανίκατε μάχαν».
Οι μέρες περνούσαν, οι εξετάσεις έφταναν στο τέλος τους. Μερικές φορές είχε ακόμα χρειαστεί να του πετάξει χαρτάκι από το μπαλκόνι με ένα σύντομο λογάκι «Έχω βαρεθεί να διαβάζω(αν και δε μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι και να συγκεντρωθώ). Ανυπομονώ να βρεθούμε οι δυο μας!», άλλες πάλι φορές κατάφερνε να του μιλάει στο δρόμο πηγαίνοντας προς το σχολείο ή γυρίζοντας στο σπίτι. Η Μάγια ήταν επιτέλους χαρούμενη. Θα μπορούσε να βλέπει το Γιάννη όσο ήθελε, όλη μέρα θα καθόταν στο μπαλκόνι αρκεί να τον έβλεπε.

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009

Κεφάλαιο 5
Παρασκευή πρωί. Δε φαινόταν να θέλει να ξυπνήσει. Ναι μεν είχε διάβασμα αλλά είχε μέρες για αυτό. Προτιμούσε να κλείσει τα μάτια της και να συνεχίσει να ονειρεύεται. Έφτιαχνε τα όνειρά της όπως τα ήθελε εκείνη. Ο Γιάννης και η Μάγια αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα, να αγναντεύουν τη θάλασσα μέχρι ο ήλιος να χαθεί μέσα της. Να νιώθει το σώμα της τόσο κοντά στο δικό του. Να τη σφίγγει πάνω του και κείνη να λιώνει και να εύχεται να μη τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή.
Η ώρα ήταν περασμένη μέχρι να αποφασίσει να αφήσει το μαλακό κρεβατάκι της. Η Αθηνά είχε ξυπνήσει από νωρίς και διάβαζε ήδη. Πώς να βγει τώρα στο μπαλκόνι και να μην την πάρει είδηση; Γύρισε στο δωμάτιό της. Πήρε ένα κομμάτι ροζ χαρτί αλληλογραφίας και έγραψε «Καλημέρα! Δε σε είδα χτες και μου έλειψες απίστευτα. Από σήμερα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για τις εξετάσεις. Δε θα έχω πολύ χρόνο να σε βλέπω ούτε καν από το μπαλκόνι. Μη με ξεχάσεις όμως, εγώ δε σε βγάζω στιγμή από το μυαλό μου. Σε φιλώ! Υ.Γ. Μη ξεχάσεις να το πετάξεις και το βρει καμιά μαμά στη τσέπη σου». Βγήκε αποφασιστικά έξω. Στάθηκε τυχερή. Ήταν σχεδόν κάτω από το μπαλκόνι της. Χωρίς να του μιλήσει, γνέφοντας μόνο καλημέρα άπλωσε το χέρι της και πέταξε το χαρτάκι στο δρόμο. Ξαφνιασμένος ο Γιάννης έσκυψε και το μάζεψε. Το άνοιξε με γρήγορες κινήσεις, το διάβασε και σήκωσε το κεφάλι προς το μπαλκόνι. Χαμογέλασε. Ανοιγόκλεισε το στόμα λέγοντας «Καλή επιτυχία. Θα τα πούμε» και απομακρύνθηκε. Αποστολή εξετελέσθη. Αυτό τον τρόπο αποφάσισε η Μάγια να υιοθετήσει για να επικοινωνεί μαζί του όλες τις μέρες των εξετάσεων.
Έπιασε το βιβλίο των θρησκευτικών και ήρεμη πια ότι είχε καταφέρει να συνεννοηθεί μαζί του, άρχισε να διαβάζει μέχρι αργά το βράδυ. Το Σαββατοκύριακο πέρασε αρκετά ήσυχα. Έριξε μια ματιά στα μαθήματα των υπόλοιπων ημερών και τη Δεύτερα ξεκίνησε έτοιμη για το πρώτο μάθημα.

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009

Κεφάλαιο 4
-Μάγια σήκω. Είναι 8 παρά τέταρτο. Τι ώρα περιμένεις να σηκωθείς;
-Αθηνά παράτα με. Νυστάζω..
-Μάγια εγώ σε 10 λεπτά φεύγω αν θες έλα μαζί μου ή μόνη σου. Αμάν πια.
Σηκώθηκε από το κρεβάτι να προλάβει την Αθηνά γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει μόνη τόσο δρόμο. Σε 10 λεπτά έτοιμες και οι 2 περπατούσαν για το σχολείο.
-Αυτόν έλεγες χτες; Αυτός σου αρέσει;
-Ναι, αυτός, είπε η Μάγια και κοίταξε στο τέλος του δρόμου που δούλευε ο Γιάννης ανεβασμένος σε ένα μικρό τρακτεράκι.
-Μάγια, ωραίος είναι και καταλαβαίνω πώς νιώθεις αλλά δεν είναι για σένα. Μπορεί να είναι 25 χρονών, τι δουλειά έχει με σένα που είσαι 16; Καλύτερα να τον ξεχάσεις. Για το καλό σου.
“Πώς μπορεί η Αθηνά και ο καθένας να ξέρει ποιο είναι το καλό μου. Αυτό θα το κρίνω μόνο εγώ. Μου αρέσει. Πρώτη φορά νιώθω τόσο όμορφα γιατί να πρέπει να το χαλάσω.”
Έφτασαν στο σχολείο και χωρίστηκαν. Την ώρα της προσευχής η Αίμη και η Άντα είχαν κολλήσει πίσω της και τη ρωτούσαν τι έγινε με τον κούκλο.
-Θα σας πω όταν σχολάσουμε, τώρα δεν είναι ώρα.
Δεν κράτησε πολύ το σχολείο. Πήραν το πρόγραμμα των εξετάσεων και όλα τα παιδιά ξεχύθηκαν στο προαύλιο.
-Μάγια θα μας σκάσεις λέγε πια.
-Μμμμ….μιλήσαμε χτες.
-Τι;;; Έλα λέγε πως έγινε.
Η Μάγια δεν είχε διάθεση να μιλήσει για αυτό. Είχε ακόμα στο μυαλό της τα λόγια της Αθηνάς που τη πλήγωναν. Να τους έλεγε και για αυτό ή όχι;
-Είχα βγει στο μπαλκόνι και ήρθε ακριβώς από κάτω. Μου είπε ότι τον λένε Γιάννη και ότι θα τα ξαναπούμε.
-Tέλειαααα. Μια χαρά τον βρίσκω. Άντρας παιδί μου με τα όλα του. Έκανε το πρώτο βήμα εκείνος. Just perfect! Αναφώνησε η Αίμη και συμφώνησε και η Άντα με ένα νεύμα του κεφαλιού.
-Μίλησα στην Αθηνά χτες σχετικά με το Γιάννη και με απογοήτευσε. Μου είπε να τον ξεχάσω.
-Γιατί;
-Δεν κάνει λέει για μένα. Είναι μεγάλος!
-Μεγάλος αλλά παίδαρος και ενδιαφέρεται οπότε δε βλέπω κάτι αρνητικό σε αυτή τη κατάσταση!!!
-Τέλος πάντων. Άστο Άντα, θα δω πως θα το χειριστώ. Λοιπόν εγώ πάω σπίτι να φτιάξω τα βιβλία, να βρω την ύλη και να στρωθώ στο διάβασμα. Χάλια το πρόγραμμά μας πάλι.
-Ε ναι βλακεία! Είναι δυνατόν να μας αφήνουν Σαββατοκύριακο με θρησκευτικά και μεσοβδόμαδα να πρέπει να διαβάσουμε Άλγεβρα.
-Χαχαχα. Πλάκα έχεις Αίμη γιατί εγώ Άλγεβρα δε θα έγραφα καλά και ένα μήνα να είχα να διαβάσω.
-Μάγια γλυκιά μου, εσένα δε σε κόβω έτσι και αλλιώς να διαβάζεις εκτός αν πάρεις το βιβλίο στο μπαλκόνι.
-Αφήστε τις κρυάδες τώρα. Έφυγα. Λοιπόν καλό διάβασμα. Φιλάκια.
-Γεια Μάγια.
-Bye και χαιρετίσματα ξέρεις που!
Απογοητευμένη με το πρόγραμμα των εξετάσεων και μπερδεμένη με τη κατάσταση με το Γιάννη έφτασε στο σπίτι της χωρίς καν να το καταλάβει. Τον έψαξε μα δεν τον είδε πουθενά.
Παρόλο που η μαμά της είχε φτιάξει παστίτσιο, το αγαπημένο της φαγητό, δε το έφαγε με όρεξη. Οι υπόλοιποι της οικογένειας φλυαρούσαν στο τραπέζι αλλά εκείνη δεν είχε διάθεση να συμμετέχει.
-Μάγια τι έχεις παιδί μου;
-Σκέφτομαι τις εξετάσεις μαμά.
-Ό,τι γράψεις παιδί μου, εμάς δε μας νοιάζει μέχρι εκεί που μπορείς, μη σκας κιόλα.
-Ναι μαμά.
Έφτιαξε τα βιβλία της με τη σειρά, βρήκε την ύλη και ενώ έπρεπε να πιάσει το βιβλίο και να αρχίσει το διάβασμα, δε μπορούσε να το πάρει απόφαση. Βγήκε στο μπαλκόνι. Ακόμα τίποτα. Άνοιξε τη τηλεόραση, χάζεψε λίγο εκεί αλλά το μυαλό της εξακολουθούσε να είναι αλλού. Βρήκε το μπλοκάκι της και έγραψε «Που πήγε, που πάει, γιατί δεν είναι εδώ να μου πει πως μ’ αγαπάει» γνωστό στίχο τραγουδιού της εποχής. Ζωγράφισε καρδούλες κόκκινες με βέλη. Ήταν ερωτευμένη! Πρώτη φορά στη ζωή της ένιωθε τόσο έντονο αυτό το συναίσθημα στη καρδιά της. Κάθε λίγο και λιγάκι έλεγε ωραίος ο Χάρης, και ο Νίκος και ο Γιώργος αλλά δεν είχε ποτέ νιώσει αυτό το μαγικό συναίσθημα. Κεραυνοβόλος έρωτας! Μονόπλευρος όμως ή όχι; Πώς μπορούσε να το ανακαλύψει;

Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009

Έρως Ανίκατε Μάχαν

Κεφάλαιο 3
Τετάρτη λοιπόν. Η μέση της βδομάδας. Καλό από την άποψη ότι θα ερχόταν Σαββατοκύριακο αλλά από την άλλη θα έπρεπε να στρωθεί στο διάβασμα. Μετά από 6 ώρες μάθημα είχαν γυμναστική. Τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά με μερικά τσουλουφάκια να κολλάνε στα κατακόκκινα μάγουλα της από τον ιδρώτα. Σιχαινόταν να ιδρώνει και να πρέπει να φοράει τη φόρμα της γυμναστικής. Δεν ένιωθε καθόλου βολικά. Είχε που είχε μια αρνητική ιδέα για τον εαυτό της, νόμιζε ότι με τα αθλητικά της ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα.
Στο γυρισμό για το σπίτι αφηρημένη στις σκέψεις της δε κατάλαβε πόσο γρήγορα έφτασε. Προχωρούσε με σκυμμένο το κεφάλι με γρήγορα βήματα γιατί είχε αρχίσει να ζεσταίνεται αφόρητα κάτω από το μαγιάτικο ήλιο. Λίγο πριν φτάσει σπίτι της κάτι σαν αόρατο χέρι, της σταμάτησε το δρόμο. Ήταν εκεί, σε απόσταση μόλις δύο μέτρων από κείνη. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Χάθηκε μέσα στα πράσινα μάτια του. Τα μαλλιά του ίσια, καστανόξανθα, σκονισμένα από τη δουλειά και στις άκρες γυαλιστερά από τον ιδρώτα. Το πρόσωπό του γλυκό σε πλήρη εναρμόνιση με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του.
Ήταν πιο ψηλός από κείνη. Τώρα μπορούσε να το υπολογίσει. Φορούσε χακί στρατιωτικό παντελόνι, και έτσι όπως ήταν χωρίς μπλούζα διέκρινε το απέραντο χωρίς ίχνος τρίχας στήθος του με καταπληκτικές γραμμώσεις σε θωρακικούς και κοιλιακούς.
Της χαμογέλασε ή της φάνηκε; Το παιδί της Colgate. Τα πιο γυαλιστερά και ίσια δόντια που είχε δει ποτέ. “Μου χαμογέλασε;!!! Θα με περάσει για χαζή! Πόση ώρα τον κοιτάω σαν χάνος;”
Κατακόκκινη από τη ντροπή της, άρχισε να τρέχει στο δρόμο να φτάσει σπίτι της να κρυφτεί.
“Θεέ μου τι ξεφτίλα. Δε φτάνει που έχω τα χάλια μου τον κοιτούσα ποιος ξέρει πόση ώρα σαν να μην έχω ξαναδεί άντρα. αααααααα
Τουλάχιστον τώρα ας επανορθώσω φτιάχνοντας λίγο την εικόνα μου.. σκέφτηκε.”
Κλείστηκε στο μπάνιο κανένα μισάωρο. Ξύρισμα, λούσιμο, μπάνιο και όλα τα σχετικά. Έβαλε ένα κοντό τζιν σορτς και ένα άσπρο με ροζ βούλες μπούστο. Άφησε τη κοιλιά της να φαίνεται, έφτιαξε τα μαλλιά της με αφρό και έτσι όπως ήταν βρεγμένα, της έφταναν σχεδόν μέχρι τη μέση. Ο μπαμπάς είχε ξαπλώσει, η μαμά ακόμα στη δουλειά, η Αθηνά δεν είχε σχολάσει και η Αναστασία έβλεπε τηλεόραση. Βγήκε στο μπαλκόνι. Κοίταξε προς τα κάτω. Καθόταν ακριβώς απέναντι από το μπαλκόνι της με ένα μικρότερο συνάδερφό του. Κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του. Τη κοίταξε και κείνος. Σε κάποια στιγμή σηκώθηκαν. Μίλησαν μεταξύ τους και τότε το άλλο παιδί απομακρύνθηκε. Πλησίασε ακόμα περισσότερο το μπαλκόνι. Η Μάγια στο πρώτο όροφο. Ούτε πολύ ψηλά, ούτε πολύ χαμηλά.
-Γεια!
-Γεια ανταπέδωσε και κείνη με ένα ελαφρό κοκκίνισμα.
-Πώς σε λένε;
-Μάγια, εσένα;
-Γιάννη.
-Χάρηκα.
-Κι γω.
-Θα αργήσουν πολύ αυτά που φτιάχνετε;
-Θα μας πάρει μέχρι το Σεπτέμβρη.
-Ενοχλητικό είναι, αλλά έχει και κάτι καλό αυτή η ιστορία είπε χαμογελώντας με νόημα.
Ούτε η ίδια μπορούσε να καταλάβει αυτή την αλλαγή στον εαυτό της. Αν ήταν κάποια άλλη στιγμή ή ίσως κάποιος άλλος μάλλον θα είχε καταπιεί τη γλώσσα της.
Χαμογέλασε και ο Γιάννης.
-Καλό μεσημέρι Μάγια. Θα τα ξαναπούμε.
-Οπωσδήποτε Γιάννη. Καλή ξεκούραση.
Μέσα σε δυο λεπτά είχε εμφανιστεί από το πουθενά η Αναστασία.
-Τι σε ήθελε;
-Ποιος;
-Αυτό το παιδί τι σε ρώτησε;
-Με ρώτησε τι ώρα είναι, και του απάντησα, τι να με ήθελε δηλαδή, δικαιολογήθηκε η Μάγια.
Που να βρει τώρα μυαλό. Ονειρευόταν με ανοιχτά τα μάτια. Σκεφτόταν να την αγκαλιάζει και ριγούσε όλο της το κορμί. Βρήκε ένα μπλοκ σημειώσεων και σημείωσε την ημερομηνία. 22/5/1997 Αποφάσισε να σημειώνει οποιαδήποτε σημαντική ημερομηνία προέκυπτε από αυτή την ιστορία.
Την επόμενη μέρα θα πήγαιναν σχολείο για να πάρουν το πρόγραμμα των εξετάσεων και θα έφευγαν. Κανονικά έπρεπε να είναι αγχωμένη με τα μαθήματά της αλλά δεν την ένοιαζε και πολύ. Θα έγραφε ό,τι μπορούσε. Είχε μέτριους βαθμούς όλα τα τρίμηνα αλλά δεν υπήρχε κίνδυνος να «μείνει» σε κάποιο μάθημα. Πήρε το βιβλίο της γεωμετρίας και κάθισε να διαβάσει. Μοιράζονταν το διπλό γραφείο στο δωμάτιο της Αθηνάς. Δεν ήθελε να της πει κάτι σχετικά με το Γιάννη αλλά από την άλλη καιγόταν να μοιραστεί με κάποιον το μυστικό της. και μέχρι να δει τα κορίτσια την άλλη μέρα θα είχε σκάσει.
-Αθηνά;
-Μμ τι; είπε η Αθηνά βυθισμένη στα μαθήματά της. Η Αθηνά θα έδινε πρώτα τα σχολικά μαθήματα και μετά θα έδινε πανελλήνιες και ο στόχος της ήταν υψηλός. Ήθελε να γίνει φιλόλογος. Πολύ καλή μαθήτρια πάντα αλλά αυτή τη χρονιά και ειδικά όσο πλησίαζε ο καιρός για τις εξετάσεις είχε φοβερό άγχος.
-Στο δρόμο κάτω δουλεύει ένα παιδί πολύ όμορφο.
-Ναι το ξέρω. Τον είδα κάποια στιγμή.
-Ξέρεις, μου αρέσει και το μεσημέρι μου είπε γεια όταν ήμουν στο μπαλκόνι.
Σήκωσε η Αθηνά το βλέμμα της από το βιβλίο και το κάρφωσε στη Μάγια.
-Καλά παιδί μου τρελάθηκες; Αυτός είναι μεγάλος! Δε ξέρεις τι θέλει από σένα. Να κόψεις κάθε επαφή. Άσε που θα γίνεις ρεζίλι σε όλους τους περίεργους της πολυκατοικίας που πολύ καλά ξέρεις ότι δεν είναι λίγοι.
-Αθηνά μα..
-Μάγια στρώσου να διαβάσεις να γράψεις κανένα βαθμό και άσε τους έρωτες. Δε θέλω να ξανακούσω για αυτόν. Δεν είναι για σένα, πάει και τελείωσε.
Η Μάγια γύρισε το κεφάλι της στο βιβλίο. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει από τα σκληρά λόγια της Αθηνάς. Πρώτη φορά ένιωθε κάτι τόσο όμορφο στη καρδιά της και ήθελε κάποιον να την ενθαρρύνει όχι να την απογοητεύσει. Ακριβώς επειδή με κάνει να νιώθω καλά δε θα αφήσω κανένα να μου το χαλάσει και δε ξαναλέω τίποτα στην Αθηνά και σε κανένα.
Το βράδυ έπεσε στο κρεβάτι με βαριά καρδιά. Με την Αθηνά μοιράζονταν τα πάντα γιατί τώρα δεν την άφηνε να χαρεί αυτό που της συνέβαινε. Ήταν άδικη. Αφού και κείνος είχε δείξει ενδιαφέρον γιατί να πρέπει να τον ξεχάσει; Μελαγχόλησε. Κοιμήθηκε πολύ αργά και είδε στον ύπνο της απαίσιους εφιάλτες. Από τη μια ο καθηγητής της γεωμετρίας να γελάει σατανικά με το γραπτό της και από την άλλη να πιάνει το χέρι του Γιάννη και κάτι αόρατο να τους χωρίζει.

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009

Έρως Ανίκατε Μάχαν

Κεφάλαιο 2
Το κίτρινο φορτηγάκι ήταν παρκαρισμένο κάτω από ένα δέντρο. Δεν ήταν κανείς μέσα. Προχωρούσε με την Αθηνά στο δρόμο και έριχνε κρυφές ματιές μήπως τον συναντήσει. Κι όμως δεν ήταν πουθενά.
Το σχολείο και ειδικά η επανάληψη ήταν μια απογοήτευση. Όταν καθηγητής της γεωπονίας της απεύθυνε το λόγο στην ερώτηση τι είναι κιμπουτζ και μουσαβ αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι δεν είχε διαβάσει όσο έπρεπε.
Εκείνη τη μέρα έπρεπε να εγκρίνουν την επιλογή της και οι φίλες της. Έτσι λοιπόν στο σχόλασμα ξεκίνησε για το σπίτι μαζί με την Αίμη και την Άντα. Της είχε τρελάνει από τη προηγούμενη μέρα για το παίδαρο που δουλεύει κάτω από το σπίτι της. Ποτέ άλλοτε δεν είχε δείξει η Μάγια τόσο ενδιαφέρον για κάποιον και τους είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον με αυτή της την εμμονή.
Ανέβηκαν στο σπίτι, πήραν από ένα ποτήρι χυμό η καθεμία και βγήκαν στο μπαλκόνι. Κάθισαν στις πλαστικές καρέκλες και περίμεναν την εμφάνιση του «πρίγκιπα».
-Βαρέθηκα ρε Μάγια. Σίγουρα δε μας έκανες πλάκα;
-Καλά ρε Αίμη θα σας έφερνα με το ζόρι σπίτι αν δεν υπήρχε παίδαρος!! χαμογέλασε η Μάγια.
-Άντα έχεις κάνει καμιά επανάληψη; Εγώ όχι και πολύ σκέφτομαι πως θα γράψω στις εξετάσεις. Την άλλη Τρίτη ξεκινάμε και δε θυμάμαι τίποτα.
-Εγώ και να θυμόμουν μέχρι προχτές αυτή τη στιγμή δε μπορώ να σκεφτώ ούτε και να διαβάσω. Μου έχει πάρει το μυαλό…
-Τι να σας πω ρε κορίτσια. Νομίζω ότι θα πάω καλά. Μάγια εσύ φέτος βαθμούς μη περιμένεις…Σε βλέπω! Είσαι σε άλλο πλανήτη.
-Άντε ρεεε, κάποια στιγμή θα προσγειωθώ.
-Σηκωθείτε να παίξουμε ποδόσφαιρο.
-Αίμη εγώ δεν υπάρχει περίπτωση να παίζω ποδόσφαιρο και ξαφνικά να εμφανιστεί και να νομίζει ότι είμαι αγοροκόριτσο. Είμαι σέξι και όποιος αντέξει είπε η Μάγια και έσκασαν στα γέλια και οι τρεις.
Η Αίμη και η Άντα άρχισαν να κλωτσούν τη μπάλα της Αναστασίας από τη μια άκρη του μπαλκονιού στην άλλη. Η Μάγια καθόταν και τις κοίταζε. Πολύ αργούσε σήμερα να εμφανιστεί. Κρίμα και ήθελε τόσο πολύ να τον δουν. Κάποια στιγμή η Αίμη σταμάτησε να κλωτσά τη μπάλα και κοίταξε κάτω στο δρόμο.
-Αν έλεγες Μάγια για αυτόν θα έλεγα ότι έχεις απόλυτο δίκιο. Αυτός είναι μάναρος, ομολογώ. Ο δικός σου δε βλέπω να έρχεται και μου φαίνεται πως μας δουλεύεις.
-Συμφωνώ είπε η Άντα και ρίχτηκε και αυτή στα κάγκελα. Τι παιδί είναι αυτό!
Η Μάγια είχε χάσει τη λαλιά της.
-Κορίτσια καρφωνόμαστεεεε… κατάφερε να πει με κόπο.
Τη κοίταξαν και οι δύο μαζί σα να μη πίστευαν αυτό που η Μάγια είχε αφήσει να εννοηθεί και είπαν:
-Τιιιιιιιιιιιιι;;;;;;;;;;;;; Αυτός είναι;
Ξαναγύρισαν το βλέμμα τους ταυτόχρονα πάνω του και αναφώνησαν και οι δύο μαζί.
-Αχχχ!!!!
-Κορίτσιααααα να σας υπενθυμίσω ότι αυτός αρέσει εμένααααααα…και σας έφερα εδώ απλά να τον δείτε!!!
Συμφώνησαν και οι δύο ότι ο νεαρός είναι πολύ όμορφος και ευχήθηκαν στη Μάγια να πετύχει αυτό που θέλει, αν και καλύτερα να συνέλθει όσο είναι καιρός για τις εξετάσεις του σχολείου.
Βαριόταν να διαβάσει τα μαθήματά της. Άλλωστε τώρα επειδή θα ξεκινούσαν οι εξετάσεις οι καθηγητές έδιναν την εξεταστέα ύλη χωρίς να κάνουν τίποτα παραπάνω. Έπεσε για ύπνο νωρίς μια και ήθελε να μείνει μόνη και να σκεφτεί με ποιο τρόπο θα μπορούσε ίσως λίγο να τον πλησιάσει. Πρώτη φορά ένιωθε στη ζωή της αυτό το περίεργο συναίσθημα. Σε άλλη περίπτωση δε θα ήλπιζε να την κοιτάξει κανείς πόσο μάλλον αυτός ο νεαρός που ήταν τόσο όμορφος.

Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009

Καλημέρα και καλή μας βδομάδα,
ξέχασα πριν κάνω την ανάρτησή του κειμένου μου, να τονίσω ότι δεν είμαι συγγραφέας (ούτε προσπαθώ να το παίξω)και σίγουρα δεν έχω το απαιτούμενο ταλέντο. Το λέω αυτό γιατί πολλοί είναι αυτοί που δε με ξέρουν και δε μπορώ να γνωρίζω τι συμπεράσματα θα βγάλουν.
Μου αρέσει να διαβάζω πάρα πολύ,κυρίως λογοτεχνία, αλλά είναι η πρώτη φορά που γράφω, και αυτό σε στυλ αναμνήσεων, κάτι σαν ημερολόγιο.
Το λέω, για αποφυγή παρεξηγήσεων
Μάγια

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009

Έρως ανίκατε μάχαν




Κεφάλαιο 1
Η Μάγια ξύπνησε εκνευρισμένη από δυνατούς θορύβους που ερχόταν από το δρόμο κάτω από τη πολυκατοικία της. Μάιος μήνας και η αφόρητη ζέστη δεν την είχε αφήσει να κοιμηθεί όλη νύχτα. Ήταν πολύ νωρίς ακόμα να σηκωθεί για το σχολείο. Ξανακοιμήθηκε με κόπο γιατί οι θόρυβοι ακούγονταν ολοένα και δυνατότερα.
-Μαγιούλα! Ξύπνα παιδί μου.. πότε θα ετοιμαστείς για το σχολείο;
-Άσε με μαμά! Νυστάζω ακόμα, ξεφώνισε με ένα χασμουρητό.
-Μάγια σήκω γρήγορα, θα αργήσεις.
-Οοοο αμάν βρε μαμά. Δε φτάνει που δε κοιμήθηκα με αυτούς τους θορύβους…μα τι κάνουν πάλι;
-Ανοίγουν το δρόμο. Θα πάρει σχεδόν όλο το καλοκαίρι. Έτσι άκουσε ο μπαμπάς.
Η Μάγια είναι 16 χρονών, μέλος μιας πενταμελούς οικογένειας. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από τότε που μετακόμισε σε μια μικρή πόλη αφήνοντας πίσω της το χωριό που μεγάλωσε περνώντας ξέγνοιαστα παιδικά χρόνια. Στην εφηβεία της σε μία τόσο δύσκολη φάση της ηλικίας της, άλλαξαν τα πάντα γύρω της. Οι φίλες της, το σπίτι, το σχολείο, οι συνήθειες της. Δεν κατάφερε όλο το χειμώνα να προσαρμοστεί στην καινούρια της ζωή. Τα μαθήματα δύσκολα, οι συμμαθητές της απόμακροι και κείνη να παλεύει μέσα της με τα νέα δεδομένα. Ευτυχώς έχει τις αδερφούλες της. Μια μεγαλύτερη κατά 2 χρόνια και μια μικρότερη κατά 9.
Δεν ήταν άσχημη η Μάγια. Ατημέλητη ναι, αλλά όχι άσχημη. Ψηλή και λυγερή με μακριά σγουρά μαλλιά, λεπτά χείλη, καμαρωτά φρύδια και καστανοπράσινα μάτια κρυμμένα πίσω από τα μυωπικά γυαλιά της. Βέβαια ένιωθε ότι πάντα περνάει απαρατήρητη. Κανένα αντρικό μάτι δεν έπεφτε πάνω της και αν τύχαινε να αρέσει σε κάποιο συμμαθητή της θα ήταν κάθε άλλο από το πρίγκιπα που ονειρευόταν.
Φεύγοντας από το σπίτι της έριξε μια εξερευνητική μάτια σε όλα αυτά τα τεράστια μηχανήματα που θα χρησιμοποιούνταν για να ανοιχτεί ο δρόμος. Κατάλαβα όλο το καλοκαίρι δε θα ησυχάσουμε.. να δούμε πώς θα μπορέσω να διαβάσω για τις εξετάσεις του σχολείου. Δε ήταν αυτό όμως που θα την εμπόδιζε να διαβάσει στις εξετάσεις ώστε να πετύχει τους βαθμούς που επιδίωκε.
Η πρώτη ώρα ξεκινούσε κάθε Δευτέρα με άλγεβρα. Καθόλου δεν είχε κλίση σε αυτό το μάθημα, και θα ήταν μια καλή ευκαιρία να κοιμηθεί όπως έλεγε ακόμα και με ανοιχτά τα μάτια.
Θα κάνουμε μια μικρή επανάληψη και μετά θα σας δώσω την ύλη για τις εξετάσεις, είπε ο κύριος Παπαδόπουλος μόλις πάτησε το πόδι του στη τάξη.
-Πετροπούλου στο πίνακα.
-Ωχ, έκανε η Μάγια από μέσα της και κατευθύνθηκε προς το πίνακα. Σήμερα βρήκε και αυτός που δεν έχω κλείσει μάτι όλη νύχτα!
-Γράψε μας τον τύπο της διακρίνουσας.
Η Μάγια γύρισε προς τον πίνακα, άφησε τη κιμωλία να αιωρείται για λίγα δευτερόλεπτα στα δάχτυλά της και έπειτα έγραψε Δ= - (4αγ-β²).
-Πολύ καλά Πετροπούλου. Μπορείς να καθίσεις. Ελπίζω να γράψεις καλά και στις εξετάσεις.
Τι; Έγραψα το σωστό; Γιούπι!! Να και κάτι καλό σήμερα σκέφτηκε η Μάγια καθώς γυρνούσε στο θρανίο της.
-Πολύ καλά τα κατάφερες, της ψιθύρισε η Αίμη, η κοπέλα που μοιράζονταν το ίδιο θρανίο και που ήταν και η μοναδική κοπέλα που είχε κάποια σχέση παραπάνω μέσα στην τάξη. Η υπόλοιπη μέρα κύλησε πολύ ήσυχα αν και λίγο έλειψε την ώρα της Ιστορίας να κοιμηθεί πάνω στο θρανίο.
Η Αθηνά, η μεγάλη της αδερφή είχε σχολάσει νωρίτερα και έτσι έτρεχε μόνη της στο κεντρικό δρόμο όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί το στομάχι της την πονούσε από την πείνα.
Καθώς πλησίαζε στο σπίτι της άκουσε πάλι τους δυνατούς θορύβους των μηχανημάτων και για άλλη μια φορά εκνευρίστηκε. Μόλις έστριψε στο δρόμο λίγο έλειψε να πέσει πάνω σε ένα μικρό φορτηγάκι. Κοίταξε θυμωμένη τον οδηγό και ήταν έτοιμη να του βάλει τις φωνές για την απροσεξία του, όταν τον είδε.
Στη θέση του συνοδηγού καθόταν ο πιο ωραίος άντρας του κόσμου. Ξέχασε και τη πείνα της και τον οδηγό. Έμεινε μαγνητισμένη να τον κοιτάζει μέχρι που το αμάξι χάθηκε στη στροφή.
-Μάγια;! Εεε! Μάγια! Hellooo?
Κοίταζε την Αναστασία που κουνούσε το χέρι της μπροστά στο πρόσωπό της χωρίς όμως ακόμα να μπορεί να επανέλθει στη πραγματικότητα.
-Έλα ρε Αναστασία, τι θες; είπε νευριασμένα για να κρύψει την ταραχή της.
Θεέ μου τι κούκλος!! Αυτός είναι άντρας! σκέφτηκε και άρχισε να ανεβαίνει τη σκάλα της πολυκατοικίας με τη μικρή της αδερφή.
Πώς να συγκεντρωθεί στο διάβασμα τώρα; Και το είπε ξεκάθαρα ο καθηγητής της γεωπονίας. Αύριο θα κάνουμε επανάληψη. Νιώθω ότι χρειάζεστε λίγη βοήθεια. Αμάν αυτοί οι καθηγητές και οι επαναλήψεις τους.
Της φάνηκε ή άκουσε αυτοκίνητο να παρκάρει στο δρόμο; Σηκώθηκε από το γραφείο της και έτρεξε στο μπαλκόνι. Τα γόνατά της παρέλυσαν. Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει ακανόνιστα. Ξανθός, ψηλός, με ωραίο γυμνασμένο κορμί. Τι παιδί είναι αυτό; Που ήταν κρυμμένο τόσο καιρό; Αυτές τις σκέψεις έκανε όταν ένιωσε ένα χτύπημα στη πλάτη της.
-Τι κάνεις εδώ μικρή; Δεν έχεις διάβασμα;
-Τι να κάνω ρε Αθηνά; Ένα διάλειμμα. Κουράστηκα να διαβάζω.
-Και γω κουράστηκα. Βλέπω «Δύο ξένοι», έρχεσαι;
-Ναι πάμε.
Το απόγευμα πέρασε γρήγορα. Με δυσκολία κατάφερε να συγκεντρωθεί στα βιβλία της. Όταν τελικά έπεσε στο κρεβάτι της ένιωθε πολύ ευτυχισμένη. Μπορούσε να κλείσει τα μάτια της και να βλέπει την εικόνα του, χωρίς να τη διακόπτει κανείς. Λίγο αργότερα μέσα στην αγκαλιά του Μορφέα, είδε τα πιο όμορφα όνειρα. Το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπάει. Το έκλεισε με δύναμη, σα να ήθελε να το σπάσει. Κούνησε το σώμα της δεξιά και αριστερά και έβαλε το κεφάλι της κάτω από το μαξιλάρι. Όχι πάλι σχολείο.. δε θέλωωωωω Αχχχ ο πρίγκιπάς μου είναι άραγε εδώ; Σηκώθηκε σαν ελατήριο από το κρεβάτι και έτρεξε να ετοιμαστεί για το σχολείο.

Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2009

Περίληψη
Όταν σε συναντώ η καρδιά μου χτυπά ακανόνιστα, όπως τότε που ήμουν 16. Σε αγαπώ καρδιά μου και θα σε αγαπώ όσο ζω.
Η 16χρονη Μάγια ερωτεύεται κεραυνοβόλα το 18χρονο νεαρό που δουλεύει κάτω από το σπίτι της. Ωριμάζει μέσα από αυτό το κρυφό της και ανεκπλήρωτο έρωτα. Η ζωή προχωρά. Ο χρόνος κυλάει και η Μάγια παντρεύεται. Φτιάχνει οικογένεια και ζει ευτυχισμένα αλλά όχι με Γιάννη, όχι με τον έρωτα της ζωής της.
Τι θα συμβεί όταν ο παλιός, κρυφός και δυνατός έρωτας θα βρεθεί μπροστά στη πόρτα της καρδιάς της;

Οπότε περιμένω νέα σας...
Μαρία