Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 6. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 6. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 6

Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Όλα γύριζαν μέσα στο μυαλό της. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Το πρωί τηλεφώνησε στην Εύα για να ενημερώσει ότι θα έλειπε 2 μέρες από τη δουλειά.
-Αν είναι κάτι επείγον μπορείς να με ενημερώσεις τηλεφωνικά Εύα. Και...ήθελα επίσης να σε ευχαριστήσω για ό,τι έκανες.
-Δεν έκανα κάτι κυρία Μάγια. Είμαι τόσα χρόνια στην εταιρεία και ο πατέρας με βοήθησε πολύ. Τον εκτιμούσα πολύ, ξέρετε.
Δεν είχε δύναμη να βγει από το σπίτι. Ένιωθε πιο μόνη από ποτέ. Δεν είχε πραγματικά κανέναν. Ήρθαν στο μυαλό της τα λόγια του πατέρα της. Όντως δεν είχε πια καμιά φίλη. Ούτε στη χαρά ούτε στη λύπη της. Προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά μάταια. Το παρελθόν ερχόταν και στοίχειωνε το μυαλό της. Εκείνη μικρή, εκείνη στην εφηβεία, εκείνη στο πανεπιστήμιο και μαζί με κείνη πάντα ο καλύτερος μπαμπάς και καλύτερος φίλος. Τώρα δεν είχε κανένα να νοιάζεται για κείνη. Μόνο η Χρυσούλα τηλεφωνούσε κάθε μια ώρα για να δει πώς είναι.
-Μάγια μου έφαγες τίποτα;
-Δε μπορώ να φάω Χρυσούλα μου. Είναι αδύνατον.
-Παιδί μου ξέρω τον πόνο σου αλλά δε θέλω να μου πάθεις τίποτα και συ. Να σου φέρω κάτι να τσιμπήσεις;
-Καλή μου Χρυσούλα πάντα ανησυχούσες για μας και μας φρόντιζες. Σε ευχαριστώ που ήσουν δίπλα στον πατέρα μου όταν.... Άφησε το τηλέφωνο και ξέσπασε σε λυγμούς. Η Χρυσούλα που την μεγάλωσε σαν μάνα της την άφησε να ξεσπάσει.
-Παιδί μου ήθελα μόνο να ξέρεις ότι είμαι εγώ εδώ για σένα τώρα.
-Χρυσούλα μου σαν μάνα μου σε έχω, όμως μου λείπει αφάνταστα. Καταλαβαίνεις. Νιώθω άδεια.
-Ναι κοριτσάκι μου, το ξέρω.
- Γνώριζες τη μητέρα μου;
-Που σου ήρθε τώρα αυτό; Ναι τη γνώριζα.
-Ήρθε και με βρήκε μόλις τέλειωσε η κηδεία. Θέλει να μιλήσουμε είπε. Δε βρίσκω ότι έχω να πω κάτι μαζί της.
-Ίσως θα ήταν καλό να την ακούσεις παιδί μου. Ό,τι αποφασίσεις εσύ.
Δεν είχαν προλάβει να κλείσουν το τηλέφωνο και χτύπησε ξανά.
-Κυρία Αθανασίου, Μιχάλης Σούρτης εδώ. Ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο πατέρας είχε ήδη συντάξει τη διαθήκη του. Αύριο στις 6 θα τη διαβάσουμε στο γραφείο μου. Παρακαλώ να παραβρίσκεται και σεις παρόλο που γνωρίζω πόσο δύσκολο σας είναι μια τέτοια στιγμή.
-Ευχαριστώ. Θα είμαι εκεί. Γεια σας.
Για άλλο ένα βράδυ τα μάτια της δεν έκλεισαν λεπτό. Δεν ήθελε να πάει πουθενά. Δεν είχε καν ανάψει τσιγάρο, ούτε είχε βάλει ποτό για να ξεχαστεί. Από την εταιρεία δεν την αναζήτησε κανείς, επομένως όλα θα ήταν υπό έλεγχο χάρη στο προσωπικό που δούλευε αδιάκοπα με τη φροντίδα πάντα του Άγγελου.
Με κόπο ντύθηκε και χωρίς να κοιταχτεί στο καθρέπτη για πρώτη φορά στη ζωή της ξεκίνησε για το συμβολαιογραφείο.
Η μεγαλύτερη έκπληξη για κείνην δεν ήταν η συνάντησή της με τον Άγγελο και τη Χρυσούλα αλλά με τη μητέρα της. Η Χρυσούλα την έσφιξε στην αγκαλιά της και ο Άγγελος τη χτύπησε μαλακά στη πλάτη. Η μητέρα της προσπάθησε να την πλησιάσει αλλά κατάλαβε ότι έχανε τον καιρό της.
-Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να διαβάσουμε την διαθήκη του Μενέλαου Αθανασίου την οποία ο ίδιος συνέταξε 2 μήνες πριν το θάνατό του. Μπορούμε να ξεκινήσουμε;
Έγνεψαν όλοι ναι και περίμεναν.
Στην πιστή και αφοσιωμένη στην οικογένεια μου Χρυσούλα αφήνω το ποσό των 50.000 ευρώ και της ζητώ σαν χάρη να παραμείνει να φροντίζει το σπίτι μου αλλά κυρίως το παιδί μου.
Στην κόρη μου Μάγια αφήνω την περιούσια μου που με τόσο κόπο κατόρθωσα να φτιάξω. Το σπίτι μου, το ρετιρέ στο οποίο διαμένει, την τετραώροφη πολυκατοικία στην οδό Παλαμά , το αυτοκίνητό μου και τα μετρητά που βρίσκονται ήδη στο λογαριασμό της στην Εθνική Τράπεζα. Φυσικά θα πρέπει να εξακολουθήσει να εργάζεται στην εταιρεία μας εφόσον κατέχει το 60% των μετοχών. Στον άξιο συνεργάτη μου Άγγελο Παπαδάκη εκτός από το 40% της εταιρείας που κατέχει αφήνω το εταιρικό αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις του και 10.000 ευρώ να τις χειριστεί όπως εκείνος νομίζει. Στη γυναίκα που αγάπησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου -σε αυτό το σημείο η Μάγια ξεροκατάπιε - αφήνω ό,τι πιο πολύτιμο έχω αποκτήσει στη ζωή μου. Το παιδί μας. Περιμένω Άννα να σταθείς αντάξια των προσδοκιών μου έστω και αργά. Μάθε το παιδί σου και εξήγησε του τα πάντα, αρκεί βέβαια να δεχτεί και κείνη.
-Όπως βλέπετε ο Μενέλαος τα είχε ήδη όλα κανονίσει εφόσον ήξερε ότι η καρδιά του ήταν αδύναμη το τελευταίο διάστημα. Δεν το είχε αναφέρει σε κανέναν παρά μόνο σε μένα επειδή δεν ήθελε να σας στενοχωρήσει.
"Το ήξερε λοιπόν ότι το τέλος είναι κοντά. Για αυτό με κάλεσε σπίτι μας. Για τελευταία φορά." συλλογίστηκε η Μάγια.
Σηκώθηκαν για να φύγουν. Στο τέλος η Μάγια και πίσω η μητέρα της.
-Μάγια μου η τελευταία επιθυμία του πατέρα σου είναι να μιλήσουμε και να καταλάβουμε η μια την άλλη.
-Είναι ήδη αργά. Μεγάλωσα χωρίς μητέρα και έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Λυπάμαι.
-Μια χάρη σου ζητώ παιδί μου. Αυτό είναι το τηλέφωνο μου, αν κάποια στιγμή αλλάξεις γνώμη. Πήρε το χαρτάκι απρόθυμα και το έβαλε στη τσάντα της.
Την επόμενη μέρα βρέθηκε από νωρίς στην εταιρεία. Πόσο διαφορετική της φαινόταν! Πέρασε από το γραφείο του πατέρα της. Άγγιξε το βαρύ ξύλινο έπιπλο και πήρε στα χέρια τη φωτογραφία που χρόνια τώρα ήταν στολισμένη εκεί. Ο πατέρας της νέος και κείνη ακόμα παιδί σε μια προσπάθεια να μάθει ποδήλατο. Χαρουμενα γελαστά πρόσωπα. Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στα μάγουλά της αλλά το συγκράτησε με κόπο.
Ο Άγγελος φρόντιζε όσο μπορούσε το καλό της εταιρείας. Τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν πολύ καλά. Αναζήτησε να βρει κάποια από τις παλιές της φίλες αλλά καμιά όπως ήταν φυσικό δεν έδειξε πρόθυμη για επανασύνδεση.
Σε κείνη τη φάση της ζωής της πέρα από τη Χρυσούλα δέθηκε πολύ με την Εύα. Της συμπαραστάθηκε τόσο πολύ που μια καινούρια δυνατή φιλία δημιουργήθηκε. Η Εύα που με την ηλικία των 47 της χρόνων διέθετε πείρα σε πολλά θέματα συνέτισε τη Μάγια και κείνη κατάφερε να κόψει αρκετές κακές συνήθειες και αντίθετα να δει πολλά πράγματα με άλλο "μάτι". Έτσι έκοψε το κάπνισμα και τις καθημερινές επισκέψεις της στα μπαρ.

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Κεφάλαιο 6
Δεν είχε πρόβλημα στο μάθημα των θρησκευτικών, θα τα κατάφερνε περίφημα. Άλλα μαθήματα ήταν αυτά που τη τρόμαζαν. Συναντήθηκε με τα κορίτσια στο προαύλιο λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι.
-Μάγια τι γίνεται ρε; Όλα καλά; Τι κάνει το μανούλι σου;
-Καλά πρέπει να είναι, δεν τον είδα το πρωί. Τη Παρασκευή του πέταξα από το μπαλκόνι ραβασάκι.
-Χαχαχα πλάκα κάνεις!
-Εμ τι να έκανα ρε κορίτσια η Αθηνά ήταν στο δωμάτιο της και διάβαζε. Έτσι και άκουγε να μιλάω θα είχε πεταχτεί στο μπαλκόνι και θα είχε πετάξει και μένα από κάτω.
Το κουδούνι δεν άργησε να χτυπήσει. Μαζεύτηκαν όλα τα παιδιά στην αίθουσα και τους δόθηκαν τα θέματα. Εύκολα τα βρήκε η Μάγια. Συγκεντρώθηκε στο γραπτό της και τέλειωσε σχετικά γρήγορα. Δε μπορούσε να μείνει να περιμένει τα κορίτσια. Το επόμενο μάθημα ήταν μεν Αγγλικά αλλά το μεθεπόμενο Γεωπονία και καμία κλίση δεν είχε στο μάθημα αυτό. Ο καθηγητής ήταν αυστηρός και αν και έπρεπε απλά να μάθει παπαγαλία τη θεωρία δε τα κατάφερνε καθόλου καλά.
Περπατούσε στο δρόμο για το σπίτι. Ένα μεγάλο φορτηγό είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου. Καθώς περνούσε από δίπλα του άκουσε το όνομα της. Σταμάτησε απότομα. Η πόρτα του φορτηγού άνοιξε και ο Γιάννης πήδησε τα σκαλοπάτια με ευκολία. Στάθηκε μπροστά της και τη κοίταξε από πάνω έως κάτω. Ευτυχώς δεν ήταν εντελώς ατημέλητη όπως συνήθως. Φορούσε το αγαπημένο στενό της τζιν maklaren, και κόκκινο μπλουζάκι με ανοικτό στρογγυλό ντεκολτέ.
-Γεια Μάγια, τι κάνεις;
-Γεια! Δε σε είδα. Δεν ήξερα ότι οδηγάς όλων των μεγεθών τα φορτηγά και μηχανήματα.
-Αυτή είναι η δουλειά μου. Πώς έγραψες σήμερα;
-Καλά μια χαρά. Εύκολα ήταν. Βαριέμαι να πάω να διαβάσω. Θα προτιμούσα να πηγαίναμε για καφέ κάπου.
-Καλή ιδέα, αλλά θα το κανονίσουμε όταν τελειώσεις τις εξετάσεις σου. Ναι;
-Ναι φυσικά, άντε λοιπόν να δούμε πότε θα τελειώσουμε. Πάω θα με περιμένουν σπίτι.
-Έγινε, θα τα πούμε.
-Α Γιάννη και να ξέρεις ότι αν δε μπορώ να σου μιλήσω θα σου πετάω χαρτάκια από το μπαλκόνι.
-Εντάξει Μαγιούλα.
Περπάτησε λίγα βήματα προς το σπίτι της και γύρισε το κεφάλι της πίσω. Την κοίταζε και κείνος. Του έγνεψε γεια και κείνος ανταπέδωσε. Και τώρα άντε να βρει και να μαζέψει το μυαλό της. Πάνε τα αγγλικά πάει και η γεωπονία. Έπιασε το μπλοκ της και έγραψε μέσα σε μια μεγάλη καρδιά «Έρως ανίκατε μάχαν».
Οι μέρες περνούσαν, οι εξετάσεις έφταναν στο τέλος τους. Μερικές φορές είχε ακόμα χρειαστεί να του πετάξει χαρτάκι από το μπαλκόνι με ένα σύντομο λογάκι «Έχω βαρεθεί να διαβάζω(αν και δε μπορώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι και να συγκεντρωθώ). Ανυπομονώ να βρεθούμε οι δυο μας!», άλλες πάλι φορές κατάφερνε να του μιλάει στο δρόμο πηγαίνοντας προς το σχολείο ή γυρίζοντας στο σπίτι. Η Μάγια ήταν επιτέλους χαρούμενη. Θα μπορούσε να βλέπει το Γιάννη όσο ήθελε, όλη μέρα θα καθόταν στο μπαλκόνι αρκεί να τον έβλεπε.