Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010

Έφτασε στο τέλος της

Φίλοι μου γεια σας,
η ιστορία μου έφτασε στο τέλος της. Το κεφάλαιο 1 που διαβάσατε το έγραψα 2,5 χρόνια περίπου πριν και το βρήκα τυχαία μέσα στην τσάντα μου. Το ανέβασα για πλάκα αλλά χάρηκα που τελικά κατάφερα να το συνεχίσω και να βρω ένα ευτυχισμένο τέλος.
Αυτο που δε βρήκα ακόμα είναι ο τίτλος. Περιμένω λοιπόν τις δικές σας προτάσεις. Εγώ δεν έχω απολύτως καμία ιδέα....αν και ακούγεται εντελώς κουφό.....
Να είστε καλά, σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας και για το χρόνο που περνάτε στο μπλογκόσπιτο μου.

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/ Κεφάλαιο 11

Το βράδυ γιόρτασαν όλοι μαζί. Διασκέδασαν στα μπουζούκια μέχρι τα ξημερώματα. Το προσωπικό της εταιρείας, η Εύα, η Χρυσούλα, ο Πιέρ αλλά και η μητέρα της.
Αργότερα με τη βοήθεια του ποτού, της ευτυχίας αλλά και της αγάπης που έδεναν τον Πιέρ με τη Μάγια βρέθηκαν αγκαλιά, σε ένα έρωτα ατελειώτο γεμάτο πάθος και ένταση. Το ξημέρωμα τους βρήκε αγκαλιά. Στενοχωρήθηκαν και οι δύο όταν κατάλαβαν ότι είχε έρθει η μέρα του αποχωρισμού. Ο Πιέρ θα γυρνούσε στο Παρίσι για 4 μήνες ακόμα για τις τελευταίες εκκρεμότητες Αργότερα θα γυρνούσε πια μόνιμα στην Ελλάδα.
Ο καιρός περνούσε γρήγορα. Ενάμιση περίπου μήνα μετά από την αναχώρηση του Πιέρ η Μάγια διαπίστωσε κάποιες αλλαγές στις οποίες όμως δεν έδωσε σημασία. Μπήκε στο γραφείο νιώθοντας μια ζάλη.
-Καλημέρα Μάγια. Καλέ τι έπαθες εσύ; Τι έχεις;
-Δε ξέρω Εύα μου, σηκώθηκα με ζάλη. Καλύτερα να πιω ένα χυμό. Και μια τυρόπιτα φέρε μου.
Η Εύα έτρεξε να φροντίσει τη Μάγια. Εκείνη έπεσε με τα μούτρα στην τυρόπιτα και μετά τη πρώτη δαγκωνιά έτρεξε αμέσως στο μπάνιο.
-χαχαχχαχαα, άρχισε να γελάει η Εύα.
Η Μάγια εκνευρίστηκε με τη συμπεριφορά της και την κοίταξε άγρια.
-Είναι αστείο να με βλέπεις να κάνω εμετό; Κάτι πρέπει να έχει το στομάχι μου. Δε μπορώ να φάω τίποτα.
-Μάγια, Μάγια μου. Δεν έχει κάτι το στομάχι σου γλυκιά μου. Η κοιλιά σου έχει.
-Είσαι και γιατρός θα μου πεις τώρα.
-Αχ μικρό μου παιδί. Πώς θα το μεγαλώσεις αφού εσύ είσαι ακόμα παιδί. Είσαι έγκυος κοπέλα μου, αυτό εννοώ.
Η Μάγια σάστισε. Κόντεψε να λιποθυμήσει
-Όχι, όχι Εύα, αυτό δεν γίνεται.
-Σήκω θα σε πάω στο γιατρό.
-Όχιιιιιι, δε θέλω. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι έγκυος.
Με το ζόρι την πήρε η Εύα για να την πάει στο γιατρό. Εκείνος διέγνωσε ότι η Μάγια ήταν έγκυος στον δεύτερο μήνα. Της φαινόταν αδύνατον.
Έπεισε την Εύα να την περιμένει έξω από την πόρτα του κοιμητηρίου. Κατευθύνθηκε στο μνήμα του πατέρα της. Μόνο εκελι άφησε τα δάκρυα της να κυλήσουν.
-Δε θα δεις το εγγόνι σου πατέρα. Δεν πρόλαβες. Πόσα θέλω να σου πω! Είχα κάνει τόσες εξετάσεις, όλοι οι γιατροί είχαν πει το ίδιο. Δε μπορούσα λέει να κάνω παιδί. Και συ μου το ζητούσες τόσο επίμονα. Η μόνη μου διέξοδος από το πρόβλημά μου ήταν το κάπνισμα και εφήμερες σχέσεις. Νόμιζα ότι έτσι θα το ξεχνούσα. Είμαι ευτυχισμένη μπαμπά. Τον Πιέρ τον αγαπώ…Κρίμα να μην είσαι κοντά μου…
Γύρισε στο αυτοκίνητο και η Εύα επέμενε να την πάει σπίτι της. Εκείνη αντί για το δικό της σπίτι ζήτησε να τη συνοδέψει στο πατρικό της. Η Χρυσούλα πέταξε από τη χαρά της. Δε μπορούσε να πιστέψει τέτοιο νέο.
Μπήκε στο σαλόνι και άρπαξε το ακουστικό. Οι δυο γυναίκες σταμάτησαν να μιλάνε.
-Παρακαλώ; Ακούστηκε από την άκρη του τηλεφώνου.
-Καλημέρα μα..μά..
Η Άννα Μενδρινού άκουγε για πρώτη φορά αυτή τη λέξη μετά από χρόνια. Παραλίγο να της πέσει το ακουστικό από το χέρι. Μετά από μεγάλη παύση είπε
-Καλημέρα παιδί μου, τι κάνεις;
-Πολύ καλά είμαι. Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
-Πες μου παιδί μου, με τρομάζεις.
-Δεν είναι κάτι για να τρομάζεις. Θα με βοηθήσεις να μεγαλώσω το παιδί μου;
Για δεύτερη φορά κόντεψε να χάσει το ακουστικό από τα χέρια της. Δεν έβρισκε λόγια να πει. Η συγχώρεση είχε έρθει.
-Με μεγάλη μου χαρά παιδί μου.
Το τηλέφωνο έκλεισε και σειρά είχε ακόμα ένα τηλεφώνημα. Ο Πιέρ είδε την κλήση από Ελλάδα και απάντησε αμέσως. Είχαν καθημερινή επικοινωνία με τη Μάγια, αφού πλέον ήταν ζευγάρι και περίμεναν και οι δύο να περάσει ο καιρός για να σμίξουν ξανά.
-Πιέρ;
-Έλα κορίτσι μου, πως και με καλείς τέτοια ώρα;
-Αναρωτιόμουν αν μπορείς να επισπεύσεις την επιστροφή σου;
-Αν συντρέχει λόγος σοβαρός νομίζω πως ναι.
-Πιέρ με αγαπάς πολύ;
-Αχ δε μου τα λες καλά. Δεν έπαψα ποτέ να σε αγαπώ. Νόμιζα ότι τώρα πια το ξέρεις.
-Θα με αγαπάς και χοντρή σαν στρογγυλή μπαλίτσα που θα μοιάζω σε λίγο καιρό;
-Το ρωτάς αγάπηηηηηηη μου….. τώρα θα σε αγαπώ περισσότερο!!!!!
Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του μικρού Μενέλαου έγινε η βάπτισή του με νονά τη Χρυσούλα, ενώ τα στέφανα τους άλλαξε η Εύα. Οι παππούδες και ηη γιαγιά Άννα ήταν μέσα στην τρελή χαρά.
Λένε ότι μετά από μια μεγάλη καταιγίδα βγαίνει ο ήλιος. Επίσης μετά από έναν εφιάλτη έρχεται ένα ωραίο όνειρο! Μάλλον έτσι θα είναι.....

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 10

Η Μάγια μπήκε στην εταιρεία με δύναμη και αποφασιστικότητα Η Εύα που είχε ενημερωθεί για τις εξελίξεις καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Έβλεπε ότι στη φίλη της κάτι είχε αλλάξει και κρυφά μέσα της προσεύχονταν ο Πιέρ να μείνει κάτι παραπάνω από φίλος αυτή τη φορά.
-Εύα καλημέρα.
-Καλώς τη, ομορφιές ομορφιές!
-Ήρθε η μέρα που περίμενα. Είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τον Άγγελο. Ήρθε;
-Ναι είναι μέσα στο γραφείο του. Καλή τύχη.
-Ευχαριστώ.
Μπήκε στο γραφείο του χωρίς να χτυπήσει τη πόρτα. Το τελευταίο διάστημα χωρίς να ρωτήσει κανέναν είχε μετατρέψει το γραφείο του πατέρα της σε δικό του αλλάζοντας τα πάντα.
-Θέλω να μιλήσουμε!
Ο Άγγελος χαμογέλασε. Σκέφτηκε ότι είχε έρθει η ώρα να κερδίσει τη μάχη. Η εταιρεία θα γινόταν πια δική του.
-Ναι μα φυσικά. Κάθισε. Ξέρεις πόσο καιρό περίμενα αυτή τη συζήτηση; Λοιπόν πότε υπογράφεις;
-Τι να υπογράψω; Άγγελε βιάζεσαι, είπε και ξάπλωσε αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα απέναντί του με ένα πονηρό χαμόγελο.
-Μάγια μου είπες ότι θες να μιλήσουμε και σκέφτηκα ότι μιλάς για την εκκρεμότητα με τις μετοχές. Θα υπογράψεις την παραχώρησή τους σε μένα και την παραίτηση σου από κάθε δικαίωμα στην εταιρεία. Έτσι δεν είναι;
-Έτσι ήταν Άγγελε. Εδώ έχω τα χαρτιά που πρέπει να υπογράψεις.
-Πρέπει να υπογράψω και εγώ; Δεν το ήξερα.
-Αυτό που δεν ξέρεις Άγγελε είναι ότι η εταιρεία πουλήθηκε σε μια γαλλική διαφημιστική εταιρεία. Έψαχνα να σε βρω χτες για να σε ενημερώσω αλλά δε μπορούσα οπότε πήρα τη πρωτοβουλία και η δουλειά έκλεισε.
-Μάγια τι λες; Στάσου μια στιγμή. Δεν είχες κανένα δικαίωμα. Αν θυμάμαι καλά δεν έχεις πια καμιά μετοχή στην εταιρεία.
-Αχ καλέ μου, είπε ειρωνικά. Δε σε ενημέρωσε ο δικηγόρος σου; Ούτε αυτός θα μπορούσε να σε βρει. Τι κρίμα!!!! Στο όνομά μου αγοράστηκε πριν 4 μέρες το 40% των μετοχών. Εφόσον είχαμε λοιπόν ίσο μερίδιο, είτε αποφάσιζες εσύ είτε εγώ ήταν το ίδιο πράγμα. Κατάλαβες τώρα συνέταιρε;
-Όχι όχι. Άσε αυτά τα κόλπα Μάγια γιατί σε μένα δε πιάνουν. Θα τηλεφωνήσω στο δικηγόρο μου.
Η Μάγια τον κοιτούσε να ιδρώνει, να αλλάζει χρώματα, να βγάζει τη γραβάτα και να την πετάει μακριά και μέσα της γελούσε ικανοποιημένη Ο δικηγόρος του Άγγελου μετά από ένα σεβαστό ποσό που έλαβε από τον Πιέρ «ξέχασε» να ενημερώσει τον Άγγελο έγκαιρα.
Κατέβασε το ακουστικό και έπεσε με γδούπο στην καρέκλα του. Η Μάγια σηκώθηκε και κινήθηκε προς το γραφείο του. Πάτησε ένα κουμπί του τηλεφώνου και στη γραμμή ακούστηκε η Εύα.
-Εύα καλή μου, κάλεσε όλο το προσωπικό στην αίθουσα συμβουλίου σε παρακαλώ. Επίσης ενημέρωσε το λογιστήριο για την παραίτηση του Άγγελου, και βρες μου μια εταιρεία που αναλαμβάνει ανακαινίσεις Θέλω το γραφείο του πατέρα μου να γίνει όπως ακριβώς ήταν.
-Μάλιστα, θα γίνουν όλα σε 2 λεπτά.
Ο Άγγελος άκουγε τη συνομιλία χωρίς να αρθρώσει λέξη.
-Άγγελε βιάζομαι για αυτό σε παρακαλώ μη με καθυστερείς άλλο. Σου έφερα ένα δώρο.
Ο Άγγελος σήκωσε τα μάτια και κοίταξε με απορία το μεγάλο κουτί μπροστά του.
-Είναι ένα κουτί για να βάλεις τα πράγματά σου. Είπα να σε διευκολύνω.
Έστρεψε προς την πόρτα και βγήκε. «Πω πω πόση κακία έδειξα» «Δε πειράζει όμως, ο καλύτερος κερδίζει.»
Την ίδια μέρα όλα είχαν γίνει όπως πριν. Ο Πιέρ είχε αγοράσει όχι μόνο το μερίδιο της αλλά και του Άγγελου. Ήταν ένας τρόπος να επεκτείνει τη δουλειά του. Επίσης ίσως ο μοναδικός τρόπος για να έμενε πια και εκείνος μόνιμα στην Ελλάδα.

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 9

Εκείνο το πρωί στο γραφείο της κοιτούσε αφηρημένη από το παράθυρο. Προσπαθούσε να σκεφτεί κάποιον που να μπορεί να της προσφέρει χρήματα. Καθόλου εύκολη υπόθεση. Άλλον συγγενή ή φίλο δεν είχε. Γύρισε προς τον υπολογιστή της και το βλέμμα της έπεσε στην προφύλαξη οθόνης που μόλις είχε ξεκινήσει. Είχε βάλει φωτογραφίες από όλη τη ζωή της. Έβλεπε τον πατέρα της να την κρατά αγκαλιά μωρό, τον πατέρα της να της μαθαίνει ποδήλατο, τη Χρυσούλα να την κουνάει στη κούνια, τη Χρυσούλα με τα καλά της ρούχα και τον πατέρα της στην αποφοίτησή της, τον Πιέρ και κείνη αγκαλιά στο Παρίσι.....
-Ο Πιέρ, Θεέ μου ο Πιέρ είναι η μόνη μου επιλογή.
Έκλεισε τα μάτια χαρούμενη και γύρισε αρκετά χρόνια πίσω. Ήταν μόλις 19 χρονών όταν έφυγε για το Παρίσι για σπουδές. Μιλούσε άπταιστα γαλλικά και ο πατέρας είχε κρίνει σωστό να κάνει εκεί τις σπουδές της. Μόλις τακτοποιήθηκε στην πόλη του φωτός ξεχύθηκε στα μαγαζιά. Η μεγάλη της μανία. Έμπαινε και έβγαινε από τα μαγαζιά με χέρια γεμάτα τσάντες. Είχε αποφασίσει ότι θα έμπαινε ακόμα σε ένα και θα γυρνούσε σπίτι της. Τα χέρια της γέμισαν πακέτα. Ίσα που μπορούσε πια να βλέπει που πηγαίνει. Βγαίνοντας από το κατάστημα διέκρινε στο βάθος ένα ταξί και έτρεξε όσο μπορούσε βέβαια με όλο το φορτίο της να το προλάβει. Πέρασε το δρόμο χωρίς να κοιτάξει. Ακούστηκε ένα φρενάρισμα και κείνη από το φόβο της χωρίς να έχει πάθει κάτι πέταξε τα πακέτα από τα χέρια της και σκορπίστηκαν στον δρόμο. Ο οδηγός βγήκε σε έξαλλη κατάσταση, περισσότερο επειδή είχε φοβηθεί και κείνος.
-Μα καλά άνθρωπέ μου είσαι τόσο ηλίθιος; Κόντεψες να με σκοτώσεις βλάκα!
-χαχαχχαα, άρχισε να γελάει δυνατά ο οδηγός. Έσκυψε να τη βοηθήσει. Ρούχα, παπούτσια, τσάντες είχαν γεμίσει όλο το δρόμο. Τα κορναρίσματα ακούγονταν όλο και δυνατότερα έτσι όπως είχαν κλείσει το δρόμο.
Αφού τα μάζεψαν όλα η Μάγια είπε βιαστικά merci και ξεκίνησε για να φύγει.
Έμεινε άφωνη όταν σε σπαστά ελληνικά της είπε.
-Νομίζω έχασες το ταξί σου, θέλεις να σε πάω κάπου;
Μπήκε στο αμάξι κατακόκκινη.
-Γελούσες που σε έβριζα;
-Ναι μου φάνηκε τόσο αστείο που έπεσα πάνω σε μια πατριώτισσα που με έβρισε σε άπταιστα Ελληνικά.
-Και λίγα σου είπα! Αν και ήταν δικό μου το φταίξιμο. Με λένε Μάγια. Εσένα; Τι κάνεις στο Παρίσι;
-Με λένε Πιέρ. Ο πατέρας μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Γαλλίδα Μεγάλωσα εδώ. Ο πατέρας μου ασχολείται με την έντυπη διαφήμιση, κάτι που τώρα θα περάσει στα χέρια μου. Εκείνοι θα εγκατασταθούν μόνιμα στην Αθήνα.
-Κοίτα σύμπτωση! Εμένα ο πατέρας μου ασχολείται με διαφήμιση στην τηλεόραση. Ήρθα για σπουδές.
Η συζήτηση δεν είχε τελειωμό. Η Μάγια έμεινε 3 χρόνια στο Παρίσι. Με τον Πιέρ ήταν και τα 3 χρόνια μαζί, αχώριστοι. Συγκατοίκησαν για αρκετό διάστημα. Και ήταν τόσο ερωτευμένοι και οι δύο. Γνώρισε τον πατέρα της και ήταν πολύ χαρούμενος γιατί έδειξε να εγκρίνει αυτή τη σχέση. Όταν ο καιρός πέρασε ο Πιέρ ήταν 25 χρονών και η Μάγια 21 της ζήτησε να παντρευτούν. Κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον γιατί εκείνη επειδή έπρεπε να γυρίσει πίσω. Εκείνος πάλι δεν μπορούσε να φύγει τη δεδομένη στιγμή. Έτσι χώρισαν χωρίς πραγματικά να θέλουν. Κράτησαν όμως επαφή αν και όχι τόσο συχνή.
Είχε έρθει η ώρα να τον καλέσει. Το τηλέφωνο χτύπησε πολλές φορές και κανένας δεν απάντησε. Το έκλεισε απογοητευμένη Κοίταξε πάλι έξω από το παράθυρο. «Ο Πιέρ!» «Καλέ μου Πιέρ, που να είσαι τώρα; Έχεις εσύ οικογένεια; Είσαι ευτυχισμένος;» «Τι ωραία που ήταν όσο ήμασταν μαζί!». Έκλεισε τα μάτια και τον έφερε στο μυαλό της. Πολύ πιο ψηλός από κείνη, με ένα χαμόγελο μονίμως στα χείλη, καστανά μαλλιά και μάτια….
Τη σκέψη της διέκοψε το χτύπημα του τηλεφώνου.
-Μάγια Αθανασίου, λέγεται παρακαλώ.
-Γλυκό μου κορίτσι, ποιος φούρνος γκρεμίστηκε;
-Πιέρ!! Ακόμη κανένας!
Η κουβέντα δεν είχε τελειωμό. Τα είπαν όλα. Όσα δε μπόρεσαν να πουν από το τηλέφωνο θα τα έλεγαν από κοντά. Ο Πιέρ θα ερχόταν την μεθεπόμενη μέρα. Η χαρά της απερίγραπτη. Μεγαλύτερη όμως ήταν του Πιέρ, που δεν την είχε βγάλει από το μυαλό του όλα αυτά τα χρόνια.
Για πρώτη φορά μετά που ξεκίνησαν όλα τα «κακά» στη ζωή της έτρεξε στα μαγαζιά. Αγόρασε ρούχα που κολάκευαν τη σιλουέτα της, πέρασε μια βόλτα από το κομμωτήριο για χτένισμα, ανταύγειες και όλα τα συναφή. Έγινε ακόμα πιο όμορφη. Από το βλέμμα της και μόνο μπορούσες να καταλάβεις τη χαρά της.
Τον περίμενε μισή ώρα στο αεροδρόμιο και δεν είχε ακόμα εμφανιστεί. Άρχισε να απογοητεύεται Χέρια μπήκαν μπροστά στα μάτια της και της τα έκλεισαν. Την επόμενη στιγμή ήταν αγκαλιασμένοι Ένιωσαν και οι δύο μια ανατριχίλα. Σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα.
-Είσαι πιο όμορφη από ποτέ!
-Χάρη σε σένα του είπε ναζιάρικα και ξεκίνησαν για το σπίτι της αφού θα τον φιλοξενούσε.
Εκείνος αρχικά δεν ήθελε. Δεν ήξερε αν μπορεί μια συγκατοίκηση μαζί της, αλλά αφού κείνη επέμενε δεν είχε άλλη επιλογή.
Μετά από άπειρες συζητήσεις γύρω από το πρόβλημά της, η λύση βρέθηκε πράγματι από τον Πιέρ και μάλιστα με ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα.

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 8

Τα πράγματα στη δουλειά πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Είχε βουίξει ο κόσμος ότι η διαφημιστική εταιρεία Μενέλαου Αθανασίου δεν πήγαινε καλά και ότι σύντομα θα έπρεπε να την πουλήσουν σε κάποιον ισχυρό. Η Μάγια είχε χάσει το κέφι της. Με το ζόρι προσπαθούσαν πότε η Χρυσούλα και πότε η Εύα να την συνεφέρουν. Αντίθετα ο Άγγελος έπαιζε πολύ καλά το ρόλο του κάνοντας τον λυπημένο ενώ περίμενε την ιδανική στιγμή για να καταφέρει να πείσει τη Μάγια να πουλήσει τις μετοχές της.
Κάπου κάπου πήγαινε στο κοιμητήριο και άφηνε λουλούδια στον τάφο του πατέρα της. Έτσι και ένα μεσημέρι του Αυγούστου βρέθηκε στο μνήμα του πατέρα της με μάτια δακρυσμένα.
-Μπαμπά θα χάσω ό,τι εσύ με τόσο κόπο έφτιαξες. Συγχώρα με, είμαι αδύναμη και μόνη. Κάναμε λάθος για τον Άγγελο πατέρα. Εσύ που με βλέπεις από κει ψηλά οδήγησε με να κάνω το σωστό.
Αγόρασε ένα πακέτο τσιγάρα, κάτι που είχε να κάνει χρόνια και το έβαλε στη τσάντα της. Θα περνούσε όλο το απόγευμα σπίτι της πίνοντας και καπνίζοντας. Είχε μέσα της πόνο και θυμό μαζί.
Μόλις μπήκε σπίτι τράβηξε τα τσιγάρα με μανία από τη τσάντα της και τότε κάτι αιωρήθηκε και προσγειώθηκε στο πάτωμα. Έσκυψε να το μαζέψει. Έμεινε να το κοιτάζει με απορία. Έγραφε Άννα Μενδρινού / 28412024663. Το γύρισε από την άλλη μεριά και διάβασε με κόπο. "Ίσως κάποτε με χρειαστείς, και τότε να ξέρεις θα είμαι δίπλα σου. Συγχώρα με παιδί μου". Ήταν η κάρτα της μητέρας της. Σκέφτηκε ότι αυτό ήταν ένα σημάδι και έχοντας μόνο ένα μικρό ενδοιασμό κάλεσε τον αριθμό.
-Παρακαλώ;
-Ήμουν σκληρή μαζί σου, δε ξέρω αν σε έχω συγχωρέσει χρειάζομαι όμως τη βοήθεια σου. Το είπε με μια ανάσα και αυτό επειδή δεν ήξερε πώς να την προσφωνήσει.
-Μάγια; Μάγια μου;
-Ναι εγώ είμαι. Θέλω να συναντηθούμε. Μπορείς τώρα;
-Ναι φυσικά για σένα όλα τα μπορώ.
Συναντήθηκαν μια ώρα μετά σε μια μικρή καφετέρια. Τόσο η Μάγια όσο και η μητέρα της ένιωθαν περίεργα με αυτή την συνάντηση η καθεμιά για δικούς της λόγους.
-Σε ακούω παιδί μου. Σου συμβαίνει κάτι; Μου φαίνεται ότι έχεις αδυνατίσει.
-Αφορά την εταιρεία. Αυτό που θέλω να σου ζητήσω είναι οικονομική ενίσχυση. Ο μπαμπάς έλεγε πάντα ότι είχες δική σου περιουσία.
-Ναι νομίζω μπορώ να σε βοηθήσω. Τι ακριβώς πρέπει να κάνω;
-Θέλω να αγοράσεις για μένα τις μετοχές μου στην εταιρεία γιατί κοντεύω να τις χάσω μέσα από τα χέρια μου.
-Δε θέλω λεπτομέρειες. Θα έχεις ό,τι θέλεις. Σε αυτή τη φάση βέβαια δε μπορώ να αγοράσω ολόκληρο το μερίδιο σου. Πρόσφατα έκανα μια μεγάλη επένδυση. Μπορώ να αγοράσω το 40%. Θα τα καταφέρεις με το υπόλοιπο;
-Ναι κάτι θα σκεφτώ. Σε ευχαριστώ.
-Μάγια ξέρω ότι δε μπορώ να γυρίσω το χρόνο πίσω και να διορθώσω τα λάθη μου. Έχω μετανιώσει όμως και θέλω να κερδίσω την αγάπη σου.
Η συζήτηση συνεχίστηκε για λίγη ώρα ακόμα. Την επόμενη κιόλα μέρα είχαν τακτοποιηθεί όλα. Έμενε ένα 20% και αυτό παίδευε τη Μάγια ακόμα πιο πολύ. Από την άλλη μεριά ο Άγγελος την πίεζε να τελειώνει. Ήταν σίγουρος ότι η Μάγια δεν μπορούσε να βρει τόσα χρήματα.

Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 7

Δύο χρόνια αργότερα και ενώ όλα φαινόταν να είναι υπό έλεγχο η πόρτα του γραφείου της χτύπησε δυνατά και επίμονα.
-Παρακαλώ; είπε η Μάγια ξαφνιασμένη.
-Μάγια πρέπει να σε δω. Είναι κάτι που σε αφορά.
-Εύα μου με τρομάζεις. Έλα κάθισε.
-Όχι εδώ. Τέλειωσε με τη δουλειά που κάνεις και πάμε έξω να τα πούμε.
Έκανε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Η αγωνία την έτρωγε. Τι να είχε να της πει η Εύα που μάλιστα την αφορούσε;
Βρέθηκαν σε ένα μικρό παραθαλάσσιο ταβερνάκι και αφού παρήγγειλαν το λόγο πήρε η Εύα με φωνή άχρωμη και τρεμάμενη.
-Λοιπόν Μάγια άκουσε σε με καλά.
-Άντε με έσκασες! Τι συμβαίνει;
-Περνούσα το πρωί από το γραφείο του Άγγελου. Δεν είχα σκοπό να κρυφακούσω αλλά έπιασαν τα αυτιά μου κάτι περίεργα και σταμάτησα.
-Τι περίεργα; Τι εννοείς;
-Μάγια φοβάμαι ότι έχουμε κάνει λάθος για αυτόν τον άνθρωπο. Κάθε άλλο από άγγελος είναι.
-Βρε Ευάκι μου με μπερδεύεις. Δεν κατάλαβα.
-Θυμάσαι τη διαφήμιση που αναλάβατε εσείς οι δύο τελευταία;
-Ναι φυσικά.
-Λοιπόν ο Άγγελος κάτι σκαρώνει για να σε βγάλει από τη μέση. Μιλούσε στο τηλέφωνο με κάποιον και του έλεγε ότι είναι καιρός να περάσουν οι μετοχές σου στο όνομά του.
-Και πώς θα γίνει αυτό; Αφού εγώ δεν τις πουλάω.
-Δε ξέρω, αλλά είμαι σίγουρη Μάγια ότι άκουσα καλά. Πρέπει να κινηθείς πριν να είναι αργά.
Η Μάγια άρπαξε το ποτήρι της το γέμισε ρετσίνα και το ήπιε μονορούφι.
-Πάνω από το πτώμα μου θα μου πάρει τις μετοχές μου.
Χωρίς να χάσει χρόνο η Μάγια τηλεφώνησε το βράδυ στον Άγγελο. Εκείνος ξαφνιάστηκε γιατί ναι μεν ήθελε να τη βγάλει από την εταιρεία αλλά δεν τον άφηνε αδιάφορο ως άνδρα. Κανόνισαν να βγουν για ένα ποτό. Η Μάγια ετοιμάστηκε και έγινε πιο όμορφη και σέξι από ποτέ. Έμεινε άφωνος εκείνος όταν την είδε. Η Μάγια είχε ήδη συνεννοηθεί με τον μπάρμαν γνωστό της από τις αμέτρητες φορές που είχε πάει σε αυτό το μπαρ να τους σερβίρει ποτά δυνατά, μα πολύ δυνατά. Γελούσαν και μιλούσαν σαν καλοί φίλοι. Σε κάποια φάση ο Άγγελος άρχισε να ζαλίζεται και η Μάγια άρπαξε την ευκαιρία.
-Μα δεν ήταν φανταστική η διαφήμιση για τη σκόνη πλυντηρίου; Χαίρομαι πολύ που συμφώνησες με την ιδέα μου!
Εκείνος χωρίς να έχει πια κανένα έλεγχο του μυαλού του απάντησε.
-Καλή ήταν για σένα! Χικ, από την αρχή ήξερα ότι δεν ήθελαν αυτό. Χαχα για αυτό τους πρότεινα τελικά το δικό μου σχέδιο.
-Ναι έχεις δίκιο, έκανες το σωστό.
-Τώρα ξέρεις τι θα γίνει; Χαχαχα… Η εταιρεία θα βουλιάξει μετά την δική σου ανεπιτυχή διαφήμιση και όταν πια δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα θα την αγοράσω και θα την ανεβάσω στη κορυφή.
Χωρίς να περιμένει τόσο γρήγορα την ομολογία του Άγγελου, η Μάγια είχε μείνει με το στόμα ανοικτό. Μια λάθος κίνηση δικής της περιμένε λοιπόν με σκοπό να βουλιάξει η εταιρεία και μετά εκείνος να φανεί ικανός να την ανεβάσει ξανά αποκλείοντας έτσι τη Μάγια εντελώς.
Ο Άγγελος ζαλίζονταν όλο και πιο πολύ. Η Μάγια αναγκάστηκε να τον πάρει σπίτι της. Δε μπόρεσε να κλείσει μάτι ενώ εκείνος ροχάλιζε του καλού καιρού. Έπρεπε να βρει μια λύση και μάλιστα σύντομα. Δε θα άφηνε κανέναν να της πάρει την εταιρεία του πατέρα της.
Ο Άγγελος κάποια στιγμή ξύπνησε και δε μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Δε θυμόταν τι είχαν πει, ούτε τι είχαν κάνει. Έτσι η Μάγια με ανοικτή τη ροζ ρόμπα της τον πλησίασε και του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε να τον πείσει ότι η βραδιά κύλησε ανάμεσα τους παίζοντας ένα ερωτικό παιχνίδι. Ούτε που μπορούσε να φανταστεί την αλήθεια.

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 6

Εκείνο το βράδυ δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Όλα γύριζαν μέσα στο μυαλό της. Έγιναν όλα τόσο γρήγορα. Το πρωί τηλεφώνησε στην Εύα για να ενημερώσει ότι θα έλειπε 2 μέρες από τη δουλειά.
-Αν είναι κάτι επείγον μπορείς να με ενημερώσεις τηλεφωνικά Εύα. Και...ήθελα επίσης να σε ευχαριστήσω για ό,τι έκανες.
-Δεν έκανα κάτι κυρία Μάγια. Είμαι τόσα χρόνια στην εταιρεία και ο πατέρας με βοήθησε πολύ. Τον εκτιμούσα πολύ, ξέρετε.
Δεν είχε δύναμη να βγει από το σπίτι. Ένιωθε πιο μόνη από ποτέ. Δεν είχε πραγματικά κανέναν. Ήρθαν στο μυαλό της τα λόγια του πατέρα της. Όντως δεν είχε πια καμιά φίλη. Ούτε στη χαρά ούτε στη λύπη της. Προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά μάταια. Το παρελθόν ερχόταν και στοίχειωνε το μυαλό της. Εκείνη μικρή, εκείνη στην εφηβεία, εκείνη στο πανεπιστήμιο και μαζί με κείνη πάντα ο καλύτερος μπαμπάς και καλύτερος φίλος. Τώρα δεν είχε κανένα να νοιάζεται για κείνη. Μόνο η Χρυσούλα τηλεφωνούσε κάθε μια ώρα για να δει πώς είναι.
-Μάγια μου έφαγες τίποτα;
-Δε μπορώ να φάω Χρυσούλα μου. Είναι αδύνατον.
-Παιδί μου ξέρω τον πόνο σου αλλά δε θέλω να μου πάθεις τίποτα και συ. Να σου φέρω κάτι να τσιμπήσεις;
-Καλή μου Χρυσούλα πάντα ανησυχούσες για μας και μας φρόντιζες. Σε ευχαριστώ που ήσουν δίπλα στον πατέρα μου όταν.... Άφησε το τηλέφωνο και ξέσπασε σε λυγμούς. Η Χρυσούλα που την μεγάλωσε σαν μάνα της την άφησε να ξεσπάσει.
-Παιδί μου ήθελα μόνο να ξέρεις ότι είμαι εγώ εδώ για σένα τώρα.
-Χρυσούλα μου σαν μάνα μου σε έχω, όμως μου λείπει αφάνταστα. Καταλαβαίνεις. Νιώθω άδεια.
-Ναι κοριτσάκι μου, το ξέρω.
- Γνώριζες τη μητέρα μου;
-Που σου ήρθε τώρα αυτό; Ναι τη γνώριζα.
-Ήρθε και με βρήκε μόλις τέλειωσε η κηδεία. Θέλει να μιλήσουμε είπε. Δε βρίσκω ότι έχω να πω κάτι μαζί της.
-Ίσως θα ήταν καλό να την ακούσεις παιδί μου. Ό,τι αποφασίσεις εσύ.
Δεν είχαν προλάβει να κλείσουν το τηλέφωνο και χτύπησε ξανά.
-Κυρία Αθανασίου, Μιχάλης Σούρτης εδώ. Ήθελα να σας ενημερώσω ότι ο πατέρας είχε ήδη συντάξει τη διαθήκη του. Αύριο στις 6 θα τη διαβάσουμε στο γραφείο μου. Παρακαλώ να παραβρίσκεται και σεις παρόλο που γνωρίζω πόσο δύσκολο σας είναι μια τέτοια στιγμή.
-Ευχαριστώ. Θα είμαι εκεί. Γεια σας.
Για άλλο ένα βράδυ τα μάτια της δεν έκλεισαν λεπτό. Δεν ήθελε να πάει πουθενά. Δεν είχε καν ανάψει τσιγάρο, ούτε είχε βάλει ποτό για να ξεχαστεί. Από την εταιρεία δεν την αναζήτησε κανείς, επομένως όλα θα ήταν υπό έλεγχο χάρη στο προσωπικό που δούλευε αδιάκοπα με τη φροντίδα πάντα του Άγγελου.
Με κόπο ντύθηκε και χωρίς να κοιταχτεί στο καθρέπτη για πρώτη φορά στη ζωή της ξεκίνησε για το συμβολαιογραφείο.
Η μεγαλύτερη έκπληξη για κείνην δεν ήταν η συνάντησή της με τον Άγγελο και τη Χρυσούλα αλλά με τη μητέρα της. Η Χρυσούλα την έσφιξε στην αγκαλιά της και ο Άγγελος τη χτύπησε μαλακά στη πλάτη. Η μητέρα της προσπάθησε να την πλησιάσει αλλά κατάλαβε ότι έχανε τον καιρό της.
-Σας κάλεσα σήμερα εδώ για να διαβάσουμε την διαθήκη του Μενέλαου Αθανασίου την οποία ο ίδιος συνέταξε 2 μήνες πριν το θάνατό του. Μπορούμε να ξεκινήσουμε;
Έγνεψαν όλοι ναι και περίμεναν.
Στην πιστή και αφοσιωμένη στην οικογένεια μου Χρυσούλα αφήνω το ποσό των 50.000 ευρώ και της ζητώ σαν χάρη να παραμείνει να φροντίζει το σπίτι μου αλλά κυρίως το παιδί μου.
Στην κόρη μου Μάγια αφήνω την περιούσια μου που με τόσο κόπο κατόρθωσα να φτιάξω. Το σπίτι μου, το ρετιρέ στο οποίο διαμένει, την τετραώροφη πολυκατοικία στην οδό Παλαμά , το αυτοκίνητό μου και τα μετρητά που βρίσκονται ήδη στο λογαριασμό της στην Εθνική Τράπεζα. Φυσικά θα πρέπει να εξακολουθήσει να εργάζεται στην εταιρεία μας εφόσον κατέχει το 60% των μετοχών. Στον άξιο συνεργάτη μου Άγγελο Παπαδάκη εκτός από το 40% της εταιρείας που κατέχει αφήνω το εταιρικό αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις του και 10.000 ευρώ να τις χειριστεί όπως εκείνος νομίζει. Στη γυναίκα που αγάπησα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου -σε αυτό το σημείο η Μάγια ξεροκατάπιε - αφήνω ό,τι πιο πολύτιμο έχω αποκτήσει στη ζωή μου. Το παιδί μας. Περιμένω Άννα να σταθείς αντάξια των προσδοκιών μου έστω και αργά. Μάθε το παιδί σου και εξήγησε του τα πάντα, αρκεί βέβαια να δεχτεί και κείνη.
-Όπως βλέπετε ο Μενέλαος τα είχε ήδη όλα κανονίσει εφόσον ήξερε ότι η καρδιά του ήταν αδύναμη το τελευταίο διάστημα. Δεν το είχε αναφέρει σε κανέναν παρά μόνο σε μένα επειδή δεν ήθελε να σας στενοχωρήσει.
"Το ήξερε λοιπόν ότι το τέλος είναι κοντά. Για αυτό με κάλεσε σπίτι μας. Για τελευταία φορά." συλλογίστηκε η Μάγια.
Σηκώθηκαν για να φύγουν. Στο τέλος η Μάγια και πίσω η μητέρα της.
-Μάγια μου η τελευταία επιθυμία του πατέρα σου είναι να μιλήσουμε και να καταλάβουμε η μια την άλλη.
-Είναι ήδη αργά. Μεγάλωσα χωρίς μητέρα και έτσι έχω μάθει να λειτουργώ. Λυπάμαι.
-Μια χάρη σου ζητώ παιδί μου. Αυτό είναι το τηλέφωνο μου, αν κάποια στιγμή αλλάξεις γνώμη. Πήρε το χαρτάκι απρόθυμα και το έβαλε στη τσάντα της.
Την επόμενη μέρα βρέθηκε από νωρίς στην εταιρεία. Πόσο διαφορετική της φαινόταν! Πέρασε από το γραφείο του πατέρα της. Άγγιξε το βαρύ ξύλινο έπιπλο και πήρε στα χέρια τη φωτογραφία που χρόνια τώρα ήταν στολισμένη εκεί. Ο πατέρας της νέος και κείνη ακόμα παιδί σε μια προσπάθεια να μάθει ποδήλατο. Χαρουμενα γελαστά πρόσωπα. Ένα δάκρυ πήγε να κυλήσει στα μάγουλά της αλλά το συγκράτησε με κόπο.
Ο Άγγελος φρόντιζε όσο μπορούσε το καλό της εταιρείας. Τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν πολύ καλά. Αναζήτησε να βρει κάποια από τις παλιές της φίλες αλλά καμιά όπως ήταν φυσικό δεν έδειξε πρόθυμη για επανασύνδεση.
Σε κείνη τη φάση της ζωής της πέρα από τη Χρυσούλα δέθηκε πολύ με την Εύα. Της συμπαραστάθηκε τόσο πολύ που μια καινούρια δυνατή φιλία δημιουργήθηκε. Η Εύα που με την ηλικία των 47 της χρόνων διέθετε πείρα σε πολλά θέματα συνέτισε τη Μάγια και κείνη κατάφερε να κόψει αρκετές κακές συνήθειες και αντίθετα να δει πολλά πράγματα με άλλο "μάτι". Έτσι έκοψε το κάπνισμα και τις καθημερινές επισκέψεις της στα μπαρ.

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 4


Η δουλειά πήγαινε όλο και καλύτερα. Δε μπορούσε πια να μη παραδεχτεί ότι ο Άγγελος ήταν ένας εξαιρετικός συνεργάτης. Τον είχε αδικήσει στην αρχή. Πήγαινε πάντα πρώτος και έφευγε τελευταίος. Είχαν κάνει άλματα εκείνο το διάστημα οι πωλήσεις.
Τα πάντα κυλούσαν στη ζωή της όπως τα είχε σχεδιάσει. Δε ζητούσε τίποτα περισσότερο. Ένα κρύο μεσημέρι του Δεκέμβρη την προσκάλεσε ο πατέρας της για φαγητό στο σπίτι. Χάρηκε ιδιαίτερα γιατί με τη ζωή που έκανε σπάνια πήγαινε πια στο πατρικό της.
Χτύπησε το κουδούνι και εμφανίστηκε στη πόρτα η Χρυσούλα. Η γυναίκα που βοήθησε όσο μπορούσε στην ανατροφή της και κρατούσε το σπίτι του πατέρας της. Της έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο και αναζήτησε τον πατέρα της στο σαλόνι.
Εκείνος καθισμένος μπροστά στο αναμμένο τζάκι την περίμενε καπνίζοντας.
- Ήρθες;
-Ναι! Άργησα λίγο γιατί σταμάτησα να αγοράσω τα αγαπημένα μας γλυκάκια.
-Τι μου θύμισες τώρα! Πόσες κούτες τρουφάκια έχουμε καταναλώσει;
-Άπειρες! Από μικρή ερχόμουν στην αγκαλιά σου για παρηγοριά και εσύ εκτός από τα γλυκά σου λόγια με τάιζες με το κιλό τα γλυκά. Τώρα που το σκέφτομαι καλά που δε με πάχυνες! Αστειεύομαι!
-Χαίρομαι που ήρθες παιδί μου. Ήθελα πολύ να μιλήσουμε.
-Και γω χαίρομαι που είμαι εδώ μπαμπά. Μου είχε λείψει η ζεστασιά του σπιτιού μας. Έγινε κάτι στην εταιρεία και πρέπει να το μάθω;
-Στην εταιρεία όλα πάνε ρολόι παιδί μου. Στη ζωή σου πώς είναι τα πράγματα;
-Μια χαρά είμαι! Γιατί ρωτάς;
-Σκέφτομαι μερικές φορές που είναι οι τόσες φίλες που ξημεροβραδιαζόσασταν στο δωμάτιο σου.
-Έχουν κάνει οικογένεια. Δε ταιριάζουν τα θέλω μας οπότε έχουμε απομακρυνθεί.
-Και συ; Εσύ πότε σκέφτεσαι να αλλάξεις ζωή και να φτιάξεις οικογένεια;
-Έχουμε καιρό. Μην ανησυχείς!
-Πατέρα σου είμαι παιδί μου και ανησυχώ βέβαια. Να μη δω κανένα εγγόνι και γω;
Η Μάγια προσπάθησε να κρύψει τη ταραχή της και αμέσως άλλαξε θέμα.
-Προς το παρόν λέω να πάμε να φάμε γιατί οι μυρωδιές από τη κουζίνα μου "σπάσανε" τη μύτη.
Προχώρησαν στη τραπεζαρία και κάθισαν απέναντι. Η Μάγια έπεσε με τα μούτρα στο καλομαγειρεμένο φαγητό πιο πολύ για να αποφύγει να συναντήσει το βλέμμα του πατέρα της.
-Σιγά παιδάκι μου θα πνιγείς! Πόσο καιρό έχεις να φας σπιτικό φαγητό;
-Δε θυμάμαι ακριβώς αλλά σπιτικό φαγητό σερβίρει και το εστιατόριο της γειτονιάς μου.
-Σε έχω κακομάθει Μαγιούλα μου. Με απορροφούσε τόσο πολύ η δουλειά και τώρα μόνο βλέπω πόσα λάθη έχω κάνει.
-Για μένα ήσουν και είσαι μάνα και πατέρας μαζί. Μη σκέφτεσαι βλακείες λοιπόν. Ό,τι έκανες το έκανες για μένα. Αν δεν μας είχε παρατήσει η ......
Έκοψε τη φράση της στη μέση. Ήξερε ότι ακόμα τον πλήγωνε το θέμα αυτό. Η μητέρα της 4 χρόνια μετά τη γέννηση της Μάγιας αποφάσισε να αλλάξει ζωή και τους εγκατέλειψε. Η συζήτηση επεκτάθηκε σε θέματα δουλειάς στη συνέχεια και αυτό ηρέμησε αρκετά και τους δύο. Ο πατέρας της ήταν πολύ ευχαριστημένος με τη δουλειά του Άγγελου. Ίσως να πίστευε ότι ήταν και καλός γαμπρός για τη Μάγια κάτι που η ίδια ούτε μπορούσε να διανοηθεί.
Βραδάκι πια έφυγε από το πατρικό της. Κατέληξε για ακόμα μια νύχτα στο γνωστό στέκι. Η συζήτηση με τον πατέρα της την είχε επηρεάσει. Η δυνατή μουσική και το ποτό που δεν αποχωρίστηκε μέχρι τα ξημερώματα την εμπόδισαν να ακούσει τις επίμονες κλησεις στο κινητό της.

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010

Ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 5

Χαράματα πια φεύγοντας από το μπαρ και παραπατώντας από το ποτό άκουσε τον γνωστό ήχο του κινητού της και παραξενεύτηκε.
-Ναι; απάντησε μέσα στη νύστα και στο μεθύσι της.
-Μάγια κοριτσάκι μου...
-Χρυσούλα εσύ; Εσύ είσαι;
-Παιδί μου....
-Τι είναι, τι έπαθες Χρυσούλα μου; Γιατί κλαις; άρχισε να τρέχει κρύος ιδρώτας στο μέτωπό της.
-Ο μπαμπάς σου κορίτσι μου...λίγο μετά που έφυγες...σε πήρα τηλέφωνο πολλές φορές..
-Χρυσούλα τι λες; Δεν καταλαβαίνω τίποτα.
-Μάγια μου ο μπαμπάς σου έφυγε...
Λίγο το ποτό, λίγο ότι δεν ήθελε να καταλάβει αυτό που η Χρυσούλα άφησε να εννοηθεί συνέχισε να κάνει ερωτήσεις.
-Έφυγε; Και που πάει; Μα δε μου είπε τίποτα πριν.
-Παιδί μου προσπάθησε να καταλάβεις. Είμαστε στο νοσοκομείο. Ήταν ήδη αργά όταν ήρθαμε. Δε μπορούσαν να κάνουν πια τίποτα. Έφυγε από καρδιακή προσβολή.
Το κινητό της έπεσε από τα χέρια. Προς στιγμήν νόμιζε ότι δεν άκουσε καλά. Έσυρε τα πόδια της με δυσκολία και κάθισε σε ένα παγκάκι. Δεν έβλεπε τίποτα, τα μάτια είχαν θολώσει αλλά δεν ήταν από το ποτό. Το πρόσωπό της έκαιγε και το αίμα της λες και είχε σταματήσει να κυλά στις φλέβες της. Ήταν αδύνατον να πιστέψει ότι είχε χάσει τον μοναδικό άνθρωπο που είχε δίπλα της. Την κυρίευσαν οι τύψεις. Αν είχε μείνει και άλλη ώρα στο πατρικό της, αν άκουγε το κινητό της έγκαιρα, αν δεν είχε απογοητεύσει τον πατέρα της με τις επιλογές της μπορεί ακόμα να ζούσε. Κάποιοι άγνωστοι πέρασαν από δίπλα της και την ρώτησαν αν είναι καλά. Είχε χλωμιάσει και έτρεμε ολόκληρη. Με πολύ κόπο μπήκε στο αυτοκίνητο με προορισμό το νοσοκομείο.
Δε μπορούσε να φροντίσει τίποτα εκείνη. Η ψυχή της ήταν ένα μεγάλο κενό. Κανονίστηκαν όλα από τη Χρυσούλα και την Εύα για την επόμενη μέρα. Έκρυψε τα μάτια της μαζί με το πόνο της πίσω από τα γυαλιά ηλίου. Ο κόσμος ήταν πολύς. Γνωστός στους πάντες με την επιχειρηματική δραστηριότητα ο Μενέλαος Αθανασίου έφυγε με το καημό ότι δεν είδε τη κόρη του πραγματικά ευτυχισμένη. Όταν πια είχαν φύγει όλοι έμεινε αρκετή ώρα πάνω στο μνήμα του κλαίγοντας για τον άδικο χαμό του. Ήθελε τόσα πολλά να του πει. Και ήταν τόσο αργά πια.
Ένα χέρι ακούμπησε στον ώμο της και κείνη γύρισε με απορία. Σκούπισε τα μάτια της και κοίταξε τη γυναίκα που στέκονταν στο πλάι της χωρίς να την αναγνωρίσει.
-Μη κλαις άλλο παιδί μου. Σήκω να σε δω.
-Με συγχωρείτε, γνωριζόμαστε; Καλύτερα να με αφήσετε στην ησυχία μου και στο πόνο μου. είπε ενώ σηκώθηκε και στάθηκε μπροστά στην άγνωστη γυναίκα.
-Μάγια δε με αναγνώρισες;
-Όχι! Θα έπρεπε; είπε εκνευρισμένη. Ήθελε εκείνη την ώρα να μόνη της.
-Είμαι η μητέρα σου.
Η Μάγια την κοίταξε με δυσπιστία και το αίμα της ανέβηκε στο κεφάλι. Ποιά ήταν αυτή η γυναίκα που διάλεξε εκείνη τη δύσκολη στιγμή να της πει ότι ήταν η μητέρα της;
-Δεν έχω μάνα εγώ. Κάνετε λάθος!
-Δε με θυμάσαι γιατί πανε χρόνια που έχω να σε δω. Έμαθα για το χαμό του Μενέλαου και ήρθα να σε βρω.
-χαχαχα, κάγχασε η Μάγια. Και τώρα μας θυμήθηκες; Τόσα χρόνια που ήσουν;
-Πρέπει να βρεθούμε σε κάποιο άλλο μέρος να μιλήσουμε Μάγια. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να πούμε.
-Έχασα τον μόνο άνθρωπο που είχα. Αυτόν που στάθηκε μάνα και πατέρας μαζί για μένα. Δε θέλω να ξέρω τίποτα άλλο. Για μένα έχεις πεθάνει εδώ και χρόνια.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο μνήμα γύρισε τη πλάτη της στην άγνωστη για κείνη γυναίκα και απομακρύνθηκε. Δε γύρισε πίσω της καθόλου και δεν την είδε που άφησε λουλούδια στο μνήμα του άντρα της με δάκρυα στα μάτια.

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 3

Η Μάγια άφησε το ρετιρέ της και ξεκίνησε για τη δουλειά. Άναψε ένα τσιγάρο καθώς περίμενε σε μια τεράστια σειρά αυτοκινήτων. Έβαλε τη μουσική στο τέρμα και τραγουδούσε και κείνη μαζί «Αν είσαι θάλασσα…..». Μετά από 40 λεπτά καθυστέρησης κατάφερε να φτάσει στη δουλειά. Άφησε γρήγορα το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ της εταιρείας και έτρεξε στο γραφείο της. Πριν προλάβει να τακτοποιηθεί χτύπησε το τηλέφωνο.
-Κυρία Αθανασίου σας ζητάει ο πατέρας σας στο γραφείο του.
-Ευχαριστώ Εύα. Πηγαίνω αμέσως.
Προχώρησε στο διάδρομο και κατευθύνθηκε στη διεύθυνση.
-Μπαμπακούληηη καλημέρα, είπε και του έσκασε ένα φιλί στο μάγουλο.
-Καλημέρα;! Κόντεψε να πάει μεσημέρι παιδί μου μέχρι να έρθεις!
-Είχε πολύ κίνηση στο δρόμο.
-Μήπως ξενύχτησες πάλι πουθενά;
-Για ένα ποτάκι μόνο πήγα. Λοιπόν, τι έχουμε σήμερα;
-Συμβούλιο γλυκιά μου! Που έχεις το μυαλό σου; Πάρε το ντοσιέ σου και έλα στην αίθουσα συμβουλίου.
Σε λίγα λεπτά είχαν μαζευτεί όλοι οι εργαζόμενοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι. Στη κορυφή του τραπεζιού καθόταν ο κύριος Αθανασίου και δεξιά του η Μάγια. Μόλις που είχαν ξεκινήσει να συζητάνε χτύπησε η πόρτα. Ο κύριος Αθανασίου σηκώθηκε από τη καρέκλα του χαμογελώντας στον νέο που μπήκε μέσα. Εκείνος ψηλός, μελαχρινός, γύρω στα 35, με σοβαρό ύφος διέσχισε την αίθουσα και πλησίασε τη Μάγια και το πατέρα της.
-Να σας συστήσω τον κύριο Άγγελο Παπαδάκη. Είναι ο νέος μας συνεταίρος.
Η Μάγια νόμιζε πώς δεν άκουσε καλά. "Συνεταίρος;" είπε από μέσα της, "Αποκλείεται". Ο κύριος Αθανασίου συνέχισε να μιλάει για τον Άγγελο με τα καλύτερα λόγια. Είχε σπουδάσει στο εξωτερικό και είχε μια πολύ επιτυχημένη καριέρα στο μάρκετινγκ.
-Μπορούμε τώρα να συνεχίσουμε με το θέμα μας. Έχουμε να διαφημίσουμε γάλα για παιδιά. Ακούω τις προτάσεις σας. Κύριε Παπαδάκη καθίστε μαζί μου σας παρακαλώ.
Η Μάγια δεν άκουγε πια τίποτα. Δε μπορούσε με τίποτα να καταλάβει αυτή τη κίνηση του πατέρα της. Δεν το είχε καν συζητήσει μαζί της.
Αργότερα στο σχόλασμα βρήκε την ευκαιρία που έψαχνε.
-Νόμιζα μπαμπά ότι ήμουν αρκετή για τη δουλειά μας! Τι κάνει αυτός ο κύριοςςς μαζί μας;;
-Ηρέμησε κοριτσάκι μου. Τι έπαθες;
-Εγώ τι έπαθα ή εσύ; Γιατί να μπει ξένος μέσα την εταιρεία μας;
-Μάγια θα εξηγήσω. Παιδί μου εγώ δε θα είμαι για πάντα εδώ. Έπρεπε να εξασφαλίσω την επιτυχία της εταιρείας μας. Ο Άγγελος είναι γιος ενός φίλου με πολλές γνώσεις και καλές σπουδές. Θα σε βοηθήσει με την πείρα του όταν θα τον χρειαστείς.
-Πολύ καλά τότε δεν έχω να προσθέσω τίποτα, για να μην πω ότι μάλλον δεν έχω θέση εδώ μέσα! είπε θυμωμένη και βγήκε από το γραφείο.
Κόντεψε να προσγειωθεί στην αγκαλιά του Άγγελου έτσι όπως βγήκε φουριόζα.
–Γεια σας! Εσείς είστε η Μάγια λοιπόν. Χαίρομαι πολύ που σας γνωρίζω.
-Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο και γω, αντιγύρισε η Μάγια και στράφηκε προς την έξοδο του κτιρίου. «Θα τρελαθώ, δεν υπάρχει περίπτωση!» σκέφτηκε. Ο νέος συνεργάτης της εταιρείας την άφηνε παγερά αδιάφορη.
Είχε τόσα πολλά νεύρα που αδυνατούσε να γυρίσει στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού της. Αποφάσισε να περπατήσει στα μαγαζιά. Χάζευε δεξιά και αριστερά τις βιτρίνες και όταν αποφάσισε να μπει σε κάποιο πολυκατάστημα κατέληξε να βγει φορτωμένη ψώνια στα χέρια αλλά με περισσότερη δύναμη να αντιμετωπίσει τη καινούρια κατάσταση.
Η ώρα ήταν ήδη περασμένη. Αποφάσισε να φάει κάτι στα γρήγορα και να πάει για ένα ποτό στο στέκι που σύχναζε. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε ντυθεί κατάλληλα για το χώρο στο πέρασμά της τράβηξε όλα τα βλέμματα πάνω της. Δεν άργησε να την πλησιάσει κάποιος πελάτης του μαγαζιού.
-Γεια χαρά! Τι πίνεις; Κερνάω…της είπε και της χαμογέλασε ένας νεαρός κοντά στην ηλικία της και ακριβώς στα γούστα της.
-Θέλω κάτι δυνατό για απόψε.
-Ό,τι θέλει το κορίτσι.
Δεν ήξερε πια πόσα ποτά είχε πιει και τι ώρα ήταν. Το επόμενο πρωί ξυπνώντας δεν απόρησε πώς βρέθηκε γυμνός στο κρεβάτι της ο νέος από το μπαρ που ούτε το όνομά του δεν ήξερε. Άλλωστε αυτή ήταν η ζωή που έκανε τα τελευταία χρόνια. Δουλειά, ψώνια στο εξωτερικό και όχι μόνο, ξενύχτια και εφήμερες σχέσεις.

Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 2

Άναψε ένα τσιγάρο. Το έβαλε στο στόμα της και αμέσως μετά το έσβησε με μανία στο τασάκι. Έπρεπε επιτέλους να κόψει αυτή τη κακή συνήθεια. Κάποια στιγμή θα γίνει και μητέρα. «Κάποια στιγμή!» σκέφτηκε και χαμογέλασε με πικρία. Τα είχε όλα στη ζωή της. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Στα 30 της χρόνια είχε μια καριέρα που θα ζήλευε ο καθένας. Δούλευε σκληρά στη διαφημιστική εταιρεία του πατέρα της και ανέβαινε σταδιακά προς την κορυφή. Αργότερα θα αναλάμβανε εκείνη την εταιρεία αποκλειστικά αφού ήταν μοναχοπαίδι και η μοναδική κληρονόμος όσων είχε αποκτήσει ο πατέρας της.
Ήπιε το καφέ της και έκανε ένα γρήγορο ντουζ. Άνοιξε τη ντουλάπα και με μια ματιά αποφάσισε. Μαύρο παντελόνι και σακάκι, κόκκινο πουκάμισο. Ολοκλήρωσε την εμφάνιση της με ασορτί παπούτσια, τσάντα και αξεσουάρ. Έδεσε προσεκτικά το φουλάρι στο λαιμό της και άδειασε το μισό μπουκάλι με το αγαπημένο της άρωμα. Κοιτάχτηκε στο καθρέπτη. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα που ήθελε να δει. Την είχαν δικαιώσει οι αγορές στο Μιλάνο παρόλο που έφαγε κατσάδα από τον πατέρα της μόλις γύρισε για τα χρήματα που ξόδευε ανεξέλεγκτα. Τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά της πιασμένα με χάρη σε αλογοουρά, ελαφρύ μακιγιάζ και ένα ντύσιμο που τόνιζε το καλογυμνασμένο της σώμα ήταν αρκετά για να της τονώνουν την αυτοπεποίθηση και να ξεκινήσει τη μέρα της ευχάριστα.

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Στροφές Ζωής/Κεφάλαιο 1


Ψαχούλεψε μέσα στο ημίφως το διακόπτη και έκλεισε το πορτατίφ. Ήταν πολύ κουρασμένη. Έκλεισε τα μάτια και σε λίγο είχε αποκοιμηθεί.
"Περπατούσε ξιπόλητη σε ένα λιβάδι και σκιές την ακολουθούσαν. Ενώ ήταν ουσιαστικά μόνη ένιωθε χέρια να θέλουν να την αρπάξουν…. Δεν έδειχνε να φοβάται και όμως κάτι την ενοχλούσε, χωρίς ακόμα να μπορεί να προσδιορίσει τι"
Η Μάγια ξύπνησε αναστατωμένη. Προσπαθούσε να βάλει το μυαλό της σε τάξη. Τι όνειρο ήταν πάλι αυτό; Όνειρο;! Όχι! !Ήταν εφιάλτης. Ανατρίχιασε στη θύμηση του. Έγειρε στο άλλο πλευρό και το βλέμμα της πλανήθηκε στο σκοτεινό δωμάτιο. Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να αφήσει το κρεβάτι της. Άκουσε το μανιασμένο αέρα και ασυναίσθητα τράβηξε το πάπλωμα μέχρι το λαιμό.
Μπιπ, μπιπ. Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο και έκλεισε απότομα το ξυπνητήρι. Είχε κιόλα ξημερώσει. Το ρολόι έδειχνε 7:00. "Ώρα για δουλειά" σκέφτηκε και κατευθύνθηκε στη κουζίνα για να πιει το πρωινό της καφέ.