Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 11. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 11. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/ Κεφάλαιο 11

Το βράδυ γιόρτασαν όλοι μαζί. Διασκέδασαν στα μπουζούκια μέχρι τα ξημερώματα. Το προσωπικό της εταιρείας, η Εύα, η Χρυσούλα, ο Πιέρ αλλά και η μητέρα της.
Αργότερα με τη βοήθεια του ποτού, της ευτυχίας αλλά και της αγάπης που έδεναν τον Πιέρ με τη Μάγια βρέθηκαν αγκαλιά, σε ένα έρωτα ατελειώτο γεμάτο πάθος και ένταση. Το ξημέρωμα τους βρήκε αγκαλιά. Στενοχωρήθηκαν και οι δύο όταν κατάλαβαν ότι είχε έρθει η μέρα του αποχωρισμού. Ο Πιέρ θα γυρνούσε στο Παρίσι για 4 μήνες ακόμα για τις τελευταίες εκκρεμότητες Αργότερα θα γυρνούσε πια μόνιμα στην Ελλάδα.
Ο καιρός περνούσε γρήγορα. Ενάμιση περίπου μήνα μετά από την αναχώρηση του Πιέρ η Μάγια διαπίστωσε κάποιες αλλαγές στις οποίες όμως δεν έδωσε σημασία. Μπήκε στο γραφείο νιώθοντας μια ζάλη.
-Καλημέρα Μάγια. Καλέ τι έπαθες εσύ; Τι έχεις;
-Δε ξέρω Εύα μου, σηκώθηκα με ζάλη. Καλύτερα να πιω ένα χυμό. Και μια τυρόπιτα φέρε μου.
Η Εύα έτρεξε να φροντίσει τη Μάγια. Εκείνη έπεσε με τα μούτρα στην τυρόπιτα και μετά τη πρώτη δαγκωνιά έτρεξε αμέσως στο μπάνιο.
-χαχαχχαχαα, άρχισε να γελάει η Εύα.
Η Μάγια εκνευρίστηκε με τη συμπεριφορά της και την κοίταξε άγρια.
-Είναι αστείο να με βλέπεις να κάνω εμετό; Κάτι πρέπει να έχει το στομάχι μου. Δε μπορώ να φάω τίποτα.
-Μάγια, Μάγια μου. Δεν έχει κάτι το στομάχι σου γλυκιά μου. Η κοιλιά σου έχει.
-Είσαι και γιατρός θα μου πεις τώρα.
-Αχ μικρό μου παιδί. Πώς θα το μεγαλώσεις αφού εσύ είσαι ακόμα παιδί. Είσαι έγκυος κοπέλα μου, αυτό εννοώ.
Η Μάγια σάστισε. Κόντεψε να λιποθυμήσει
-Όχι, όχι Εύα, αυτό δεν γίνεται.
-Σήκω θα σε πάω στο γιατρό.
-Όχιιιιιι, δε θέλω. Δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι έγκυος.
Με το ζόρι την πήρε η Εύα για να την πάει στο γιατρό. Εκείνος διέγνωσε ότι η Μάγια ήταν έγκυος στον δεύτερο μήνα. Της φαινόταν αδύνατον.
Έπεισε την Εύα να την περιμένει έξω από την πόρτα του κοιμητηρίου. Κατευθύνθηκε στο μνήμα του πατέρα της. Μόνο εκελι άφησε τα δάκρυα της να κυλήσουν.
-Δε θα δεις το εγγόνι σου πατέρα. Δεν πρόλαβες. Πόσα θέλω να σου πω! Είχα κάνει τόσες εξετάσεις, όλοι οι γιατροί είχαν πει το ίδιο. Δε μπορούσα λέει να κάνω παιδί. Και συ μου το ζητούσες τόσο επίμονα. Η μόνη μου διέξοδος από το πρόβλημά μου ήταν το κάπνισμα και εφήμερες σχέσεις. Νόμιζα ότι έτσι θα το ξεχνούσα. Είμαι ευτυχισμένη μπαμπά. Τον Πιέρ τον αγαπώ…Κρίμα να μην είσαι κοντά μου…
Γύρισε στο αυτοκίνητο και η Εύα επέμενε να την πάει σπίτι της. Εκείνη αντί για το δικό της σπίτι ζήτησε να τη συνοδέψει στο πατρικό της. Η Χρυσούλα πέταξε από τη χαρά της. Δε μπορούσε να πιστέψει τέτοιο νέο.
Μπήκε στο σαλόνι και άρπαξε το ακουστικό. Οι δυο γυναίκες σταμάτησαν να μιλάνε.
-Παρακαλώ; Ακούστηκε από την άκρη του τηλεφώνου.
-Καλημέρα μα..μά..
Η Άννα Μενδρινού άκουγε για πρώτη φορά αυτή τη λέξη μετά από χρόνια. Παραλίγο να της πέσει το ακουστικό από το χέρι. Μετά από μεγάλη παύση είπε
-Καλημέρα παιδί μου, τι κάνεις;
-Πολύ καλά είμαι. Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι.
-Πες μου παιδί μου, με τρομάζεις.
-Δεν είναι κάτι για να τρομάζεις. Θα με βοηθήσεις να μεγαλώσω το παιδί μου;
Για δεύτερη φορά κόντεψε να χάσει το ακουστικό από τα χέρια της. Δεν έβρισκε λόγια να πει. Η συγχώρεση είχε έρθει.
-Με μεγάλη μου χαρά παιδί μου.
Το τηλέφωνο έκλεισε και σειρά είχε ακόμα ένα τηλεφώνημα. Ο Πιέρ είδε την κλήση από Ελλάδα και απάντησε αμέσως. Είχαν καθημερινή επικοινωνία με τη Μάγια, αφού πλέον ήταν ζευγάρι και περίμεναν και οι δύο να περάσει ο καιρός για να σμίξουν ξανά.
-Πιέρ;
-Έλα κορίτσι μου, πως και με καλείς τέτοια ώρα;
-Αναρωτιόμουν αν μπορείς να επισπεύσεις την επιστροφή σου;
-Αν συντρέχει λόγος σοβαρός νομίζω πως ναι.
-Πιέρ με αγαπάς πολύ;
-Αχ δε μου τα λες καλά. Δεν έπαψα ποτέ να σε αγαπώ. Νόμιζα ότι τώρα πια το ξέρεις.
-Θα με αγαπάς και χοντρή σαν στρογγυλή μπαλίτσα που θα μοιάζω σε λίγο καιρό;
-Το ρωτάς αγάπηηηηηηη μου….. τώρα θα σε αγαπώ περισσότερο!!!!!
Λίγους μήνες μετά τη γέννηση του μικρού Μενέλαου έγινε η βάπτισή του με νονά τη Χρυσούλα, ενώ τα στέφανα τους άλλαξε η Εύα. Οι παππούδες και ηη γιαγιά Άννα ήταν μέσα στην τρελή χαρά.
Λένε ότι μετά από μια μεγάλη καταιγίδα βγαίνει ο ήλιος. Επίσης μετά από έναν εφιάλτη έρχεται ένα ωραίο όνειρο! Μάλλον έτσι θα είναι.....

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Κεφάλαιο 11
Ξύπνησε νωρίς. Κοίταξε το ρολόι και απόρησε με τον εαυτό της. Έκανε μια προσπάθεια να ξανακοιμηθεί αλλά δε τα κατάφερε. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι. Ήταν Τετάρτη. Τη Παρασκευή θα πήγαιναν ημιμερήσια εκδρομή. Επιτέλους ξεκούραση. Η Ρένα ήταν άρρωστη και θα έμενε σπίτι της όλη τη βδομάδα. Το Σάββατο είχαν το χορό του σχολείου και ο μπαμπάς της δεν είχε αντίρρηση να πάει αρκεί να έμενε μέχρι της 2 το πρωί και να ερχόταν μαζί της και η Αθηνά. Ας πήγαινε εκείνη στο χορό και πολύ που την ένοιαζε! Η Ρένα δε θα ερχόταν ούτε εκεί. Ήξερε ότι δεν ήταν σωστό να ζητήσει από την Αίμη και την Άντα να είναι μαζί αλλά δε μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Δεν είχε άλλη παρέα. Για καλή της τύχη εκείνες δέχτηκαν πρόθυμα.
Οι δύο πρώτες ώρες πέρασαν γρήγορα. Στο διάλειμμα ξεκίνησε να συναντήσει την Αίμη και την Άντα για να συνεννοηθούν για την εκδρομή και το σχολικό χορό. Πριν προλάβει να τις βρει, στην αυλή του σχολείου κάτω από τα πανύψηλα δέντρα του απέναντι κτιρίου, είδε από απόσταση μια γνώριμη φιγούρα. Πλησίασε. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ακανόνιστα. Χαιρετήθηκαν δια χειραψίας.
-Τι κάνεις εσύ εδώ;
-Άμα ενοχλώ να φύγω.
-Αστειεύεσαι; Τι κάνεις; Πώς είσαι; Που βρίσκεσαι; Μου έλειψες πολύ.
-Σε τι από όλα να απαντήσω;
-Σε όλα.
-Πάμε να καθίσουμε να τα πούμε. Τι θα πιεις;
-Τίποτα, ευχαριστώ. «Μακάρι να μπορούσα να ρουφήξω εσένα ολόκληρο»
-Εγώ πάω να πάρω 2 χυμούς από το κυλικείο. Περίμενε με εκεί στο παγκάκι.
-Καλά σε περιμένω.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά το δεκάλεπτο διάλειμμα είχε τελειώσει και μέσα της δημιουργήθηκε ένα δίλημμα. Να μπει στη τάξη ή να κάνει κοπάνα; Δεν είχε κάνει και ποτέ στη ζωή της. Θα έχανε την ευκαιρία να τον δει έστω μια ώρα μετά από τόσο καιρό; Όχι δεν το άντεχε, καλύτερα να έχανε το μάθημα.
-Χτύπησε το κουδούνι, θα μπεις; Τη κοίταξε με ένα ικετευτικό βλέμμα. Σαν να της έλεγε μην μπεις, ήρθα για σένα.
-Όχι, δε θα μπω. Θα μείνω να μάθω τα νέα σου.
Κάθισε δίπλα της. Πρώτη φορά τον ένιωθε τόσο κοντά της. Το σώμα του άγγιζε το δικό της. Αναρίγησε.
-Λοιπόν; Πώς πάει το σχολείο;
-Το σχολείο είναι μια χαρά. Εσύ που είσαι; Γιατί χάθηκες έτσι;
-Είμαι φαντάρος στη Θήβα. Δεν είναι και άσχημα. Ξεκουράζομαι. Χαχα.
-Με ξέχασες.
-Αν σε είχα ξεχάσει δε θα ήμουν εδώ.
-Αλήθεια; Μαθαίνω νέα σου από την Εύη.
-Α έτσι!
-Ναι. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Μου λείπεις. Θέλω να βλέπω τα μάτια σου. Με κάνεις να νιώθω τόσο ωραία.
-Όλα αυτά εγώ τα κάνω;
-Ναι αφού είσαι κουκλί.
-Χαχα καλό! Ευχαριστώ.
Με τη κουβέντα η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Χτύπησε ξανά το κουδούνι και όλοι ξεχύθηκαν στην αυλή. Μερικοί τους κοιτούσαν περίεργα. Θα σκεφτόντουσαν τι δουλειά έχει αυτή με αυτό το παίδαρο.
-Πρέπει να φύγω Μαγιούλα τώρα.
Τον χάνω για δεύτερη φορά, σκέφτηκε. Το μυαλό της όμως πήρε γρήγορα στροφή. Πριν χωριστούνε τον ρώτησε:
-Το Σάββατο τι κάνεις;
-Δεν έχω κανονίσει κάτι.
-Έχουμε το χορό του σχολείου στο «Δελφίνι» και θα πάω. Θα έρθεις;
-Με μεγάλη μου χαρά, είπε και άφησε ένα χαμόγελο να απλωθεί στο πρόσωπό του.
-Θα σε περιμένω.
-Θα είμαι εκεί.
Μόνο που δε χοροπηδούσε από τη χαρά της στη μέση της αυλής.
-Καλέ που ήσουν εσύ τη προηγούμενη ώρα; Σου βάλανε απουσία, δε μπορέσαμε να το καλύψουμε.
-Είμαι ευτυχισμένη, είμαι ευτυχισμένη κορίτσια. Ήρθε εδώ για μένα, μόνο για μένα.
-Ποιος; Ο Ρουβάς;
-χαχα….όχι βέβαια. Ακόμα καλύτερος! Ο Γιάννης, ο Γιάννης μου, είπε και το πρόσωπο της φωτίστηκε σαν ήλιος.
Μείνανε όλες με ανοιχτό το στόμα. Δε περίμεναν ότι είχε γίνει κάτι τόσο σημαντικό και το είχαν χάσει.
-Θα τον δείτε στο χορό το Σάββατο. Είπε θα έρθει. Γιούπιιιιιιιιι
Περίμενε το Σάββατο με ανυπομονησία. Ευτυχώς για τη Πέμπτη δεν είχε και πολύ διάβασμα, άλλωστε δεν είχε και μυαλό για κάτι τέτοιο. Τη Πέμπτη κατάφερε να κανονίσει με την Άντα και την Αίμη για το χορό αφού πρώτα τους διηγήθηκε χαρτί και καλαμάρι όλη τη συζήτηση με το Γιάννη. Επίσης τους τόνισε ότι επειδή θα είναι και η Αθηνά με μια φίλη της στο χορό έπρεπε να βρούνε κάποιο σημείο στο κλαμπ πιο απόμερο μόνο για αυτούς.