Κεφάλαιο 11
Ξύπνησε νωρίς. Κοίταξε το ρολόι και απόρησε με τον εαυτό της. Έκανε μια προσπάθεια να ξανακοιμηθεί αλλά δε τα κατάφερε. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι. Ήταν Τετάρτη. Τη Παρασκευή θα πήγαιναν ημιμερήσια εκδρομή. Επιτέλους ξεκούραση. Η Ρένα ήταν άρρωστη και θα έμενε σπίτι της όλη τη βδομάδα. Το Σάββατο είχαν το χορό του σχολείου και ο μπαμπάς της δεν είχε αντίρρηση να πάει αρκεί να έμενε μέχρι της 2 το πρωί και να ερχόταν μαζί της και η Αθηνά. Ας πήγαινε εκείνη στο χορό και πολύ που την ένοιαζε! Η Ρένα δε θα ερχόταν ούτε εκεί. Ήξερε ότι δεν ήταν σωστό να ζητήσει από την Αίμη και την Άντα να είναι μαζί αλλά δε μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Δεν είχε άλλη παρέα. Για καλή της τύχη εκείνες δέχτηκαν πρόθυμα.
Οι δύο πρώτες ώρες πέρασαν γρήγορα. Στο διάλειμμα ξεκίνησε να συναντήσει την Αίμη και την Άντα για να συνεννοηθούν για την εκδρομή και το σχολικό χορό. Πριν προλάβει να τις βρει, στην αυλή του σχολείου κάτω από τα πανύψηλα δέντρα του απέναντι κτιρίου, είδε από απόσταση μια γνώριμη φιγούρα. Πλησίασε. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ακανόνιστα. Χαιρετήθηκαν δια χειραψίας.
-Τι κάνεις εσύ εδώ;
-Άμα ενοχλώ να φύγω.
-Αστειεύεσαι; Τι κάνεις; Πώς είσαι; Που βρίσκεσαι; Μου έλειψες πολύ.
-Σε τι από όλα να απαντήσω;
-Σε όλα.
-Πάμε να καθίσουμε να τα πούμε. Τι θα πιεις;
-Τίποτα, ευχαριστώ. «Μακάρι να μπορούσα να ρουφήξω εσένα ολόκληρο»
-Εγώ πάω να πάρω 2 χυμούς από το κυλικείο. Περίμενε με εκεί στο παγκάκι.
-Καλά σε περιμένω.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά το δεκάλεπτο διάλειμμα είχε τελειώσει και μέσα της δημιουργήθηκε ένα δίλημμα. Να μπει στη τάξη ή να κάνει κοπάνα; Δεν είχε κάνει και ποτέ στη ζωή της. Θα έχανε την ευκαιρία να τον δει έστω μια ώρα μετά από τόσο καιρό; Όχι δεν το άντεχε, καλύτερα να έχανε το μάθημα.
-Χτύπησε το κουδούνι, θα μπεις; Τη κοίταξε με ένα ικετευτικό βλέμμα. Σαν να της έλεγε μην μπεις, ήρθα για σένα.
-Όχι, δε θα μπω. Θα μείνω να μάθω τα νέα σου.
Κάθισε δίπλα της. Πρώτη φορά τον ένιωθε τόσο κοντά της. Το σώμα του άγγιζε το δικό της. Αναρίγησε.
-Λοιπόν; Πώς πάει το σχολείο;
-Το σχολείο είναι μια χαρά. Εσύ που είσαι; Γιατί χάθηκες έτσι;
-Είμαι φαντάρος στη Θήβα. Δεν είναι και άσχημα. Ξεκουράζομαι. Χαχα.
-Με ξέχασες.
-Αν σε είχα ξεχάσει δε θα ήμουν εδώ.
-Αλήθεια; Μαθαίνω νέα σου από την Εύη.
-Α έτσι!
-Ναι. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Μου λείπεις. Θέλω να βλέπω τα μάτια σου. Με κάνεις να νιώθω τόσο ωραία.
-Όλα αυτά εγώ τα κάνω;
-Ναι αφού είσαι κουκλί.
-Χαχα καλό! Ευχαριστώ.
Με τη κουβέντα η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Χτύπησε ξανά το κουδούνι και όλοι ξεχύθηκαν στην αυλή. Μερικοί τους κοιτούσαν περίεργα. Θα σκεφτόντουσαν τι δουλειά έχει αυτή με αυτό το παίδαρο.
-Πρέπει να φύγω Μαγιούλα τώρα.
Τον χάνω για δεύτερη φορά, σκέφτηκε. Το μυαλό της όμως πήρε γρήγορα στροφή. Πριν χωριστούνε τον ρώτησε:
-Το Σάββατο τι κάνεις;
-Δεν έχω κανονίσει κάτι.
-Έχουμε το χορό του σχολείου στο «Δελφίνι» και θα πάω. Θα έρθεις;
-Με μεγάλη μου χαρά, είπε και άφησε ένα χαμόγελο να απλωθεί στο πρόσωπό του.
-Θα σε περιμένω.
-Θα είμαι εκεί.
Μόνο που δε χοροπηδούσε από τη χαρά της στη μέση της αυλής.
-Καλέ που ήσουν εσύ τη προηγούμενη ώρα; Σου βάλανε απουσία, δε μπορέσαμε να το καλύψουμε.
-Είμαι ευτυχισμένη, είμαι ευτυχισμένη κορίτσια. Ήρθε εδώ για μένα, μόνο για μένα.
-Ποιος; Ο Ρουβάς;
-χαχα….όχι βέβαια. Ακόμα καλύτερος! Ο Γιάννης, ο Γιάννης μου, είπε και το πρόσωπο της φωτίστηκε σαν ήλιος.
Μείνανε όλες με ανοιχτό το στόμα. Δε περίμεναν ότι είχε γίνει κάτι τόσο σημαντικό και το είχαν χάσει.
-Θα τον δείτε στο χορό το Σάββατο. Είπε θα έρθει. Γιούπιιιιιιιιι
Περίμενε το Σάββατο με ανυπομονησία. Ευτυχώς για τη Πέμπτη δεν είχε και πολύ διάβασμα, άλλωστε δεν είχε και μυαλό για κάτι τέτοιο. Τη Πέμπτη κατάφερε να κανονίσει με την Άντα και την Αίμη για το χορό αφού πρώτα τους διηγήθηκε χαρτί και καλαμάρι όλη τη συζήτηση με το Γιάννη. Επίσης τους τόνισε ότι επειδή θα είναι και η Αθηνά με μια φίλη της στο χορό έπρεπε να βρούνε κάποιο σημείο στο κλαμπ πιο απόμερο μόνο για αυτούς.