Κεφάλαιο 15
Δε πίστευε στα μάτια της. Όχι δεν ήταν δυνατόν! Είχε μόλις ξεκινήσει για τη παραλία. Ιούλιος μήνας και η θάλασσα ζεστή και ήρεμη. Φορούσε μαύρο σορτς, και ροζ ξώπλατο μπλουζάκι. Το μεγάλο ψάθινο καπέλο έκανε σκιά στο πρόσωπο της για να μπορεί να βλέπει χωρίς να την ενοχλεί ο ήλιος. Συνήθως πήγαινε με την Αναστασία για μπάνιο, όμως εκείνη είχε κουραστεί να παίζει μπάλα και η Μάγια αποφάσισε να πάει μόνη της.
Ετοιμαζόταν να φύγει. Μάλλον είχε ήδη κάνει τη βουτιά του. Τον πλησίασε.
-Γιάννη! Χαίρομαι τόσο που σε βλέπω, τι κάνεις;
-Γεια σου ρε Μάγια. Χρόνια και ζαμάνια. Πώς είσαι;
-Μια χαρά είμαι. Εσύ;
-Καλά και γω. Ήρθα για λίγο. Διακοπές. Είμαι στη Λέρο τώρα. Στο λιμενικό.
-Μπράβο! Χαίρομαι πολύ για σενα. Ειλικρινά.
-Πας για μπάνιο;
-Ναι. Είχε δυνατό ήλιο και καθυστέρησα λιγάκι. Εσύ φεύγεις να υποθέσω. Έτσι;
-Ναι Μαγιούλα. Μόλις έφευγα.
-Αύριο έχω κανονίσει να βγω με μια φίλη μου. Θες να έρθεις για ποτάκι;
-Ναι αμέ. Άντε να τα πούμε κιόλα.
-Να βρεθούμε κατά τις 10 στη κεντρική πλατεία;
-Ναι έλα από κει και θα κατέβουμε στις καφετέριες με το αμάξι μου.
-Οκ. Αύριο λοιπόν.
-Καλή βουτιά. Τα λέμε.
Σκόνταψε με τις σαγιονάρες στις πλάκες του πεζοδρομίου. Δεν έβλεπε από τη χαρά της. Απίστευτο. Τον συνάντησε! Θα τον έβλεπε και αύριο!!! Τέλεια.
«Ευτυχώς Μάγια που τον είχες ξεχάσει» σκέφτηκε. Δεν ήξερε αν χαιρόταν που τον ξαναείδε μετά από τόσο καιρό, ή αν στην καρδιά της υπήρχε ακόμα μια ελπίδα για να είναι μαζί. Ωστόσο δε θα αργούσε να καταλάβει, ότι η απόσταση δε βοηθάει μια σχέση όταν δεν έχει αποκτήσει γερές βάσεις.