Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Κεφάλαιο 22
-Αγάπη μου, σε λίγο καιρό θα κρατάμε στα χέρια μας το μωράκι μας.
-Τιι;;;;; Θα γίνω μπαμπάς; Θεέ μου είναι το καλύτερο δώρο που είχα ποτέ. Τα μάτια του γυάλισαν καθώς πήγε να δακρύσει από την ανέλπιστη χαρά του.
Αγκάλιασε σφιχτά τη Μάγια τόσο που κόντεψε να της κόψει την ανάσα. Ήξερε ότι αυτό το παιδί και σίγουρα τα άλλα που θα ερχόταν θα επισφράγιζε την αγάπη τους για πάντα.
Άρχισαν να κάνουν όνειρα για το μωράκι τους. Δεν τους ένοιαζε αν θα ήταν κοριτσάκι ή αγοράκι. Έφτανε που αυτό το πλασματάκι ήταν αποτέλεσμα της αγάπης τους, της ένωσής τους. Η κοιλιά της Μάγιας μεγάλωνε συνεχώς. Φρόντιζε το σπίτι της όσο μπορούσε και περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από τη δουλειά για να ακούσουν το μωράκι τους να κινείται μέσα στη κοιλιά της. Το πρώτο τους παιδάκι ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Τίποτα δε μπορούσε να χαλάσει την ευτυχία τους. Δύο χρόνια αργότερα έφεραν στο κόσμο ένα αγοράκι και ένα χρόνο αργότερα άλλο ένα κοριτσάκι. Είχε πλέον ολοκληρωθεί η οικογένεια. Το σπίτι που με τόσο αγώνα είχαν φτιάξει γέμισε παιδικές φωνούλες και χαρά. Και η ζωή τους κυλούσε ήρεμα και όμορφα.

-Νίκο φεύγουμε. Πάω τα παιδιά σχολείο και μετά θα κάνω τα ψώνια. Τα λέμε το μεσημέρι εμείς. Ok?
-Ναι αγάπη μου. Τι καλό θα φάμε;
-Δεν έχω σκεφτεί αλλά σίγουρα κάτι νόστιμο. Τον πλησίασε και του έσκασε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα. Δε θα χαιρετήσετε το μπαμπάκα;
-Γεια σου μπαμπά, φώναξαν και τα τρία μαζί σαν χορωδία.
Η Μάγια κράτησε τη πόρτα του αυτοκινήτου ανοιχτή για να μπουν τα μικρά της. Πρώτη μπήκε η 8χρονη Ζέτα, μετά ο 6χρονος Γιάννης και τελευταία η 5χρονη Μαρίνα. Προχώρησε και κάθισε στη θέση του οδηγού. Δε περίμενε ότι θα έκανε τόσο κρύο. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Μαύρα σύννεφα είχαν γεμίσει τον ουρανό.
-Βάλαμε όλοι μπουφανάκι χοντρό;
-Ναι μανούλα, άντε πάμε γιατί σήμερα θα φτιάξουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα και θα αργήσω.
-Ναι μικρή μου νεράιδα, φεύγουμε. Εγώ σήμερα έχω άδεια και ξέχασα ότι εσείς βιάζεστε για το σχολείο σας.
Στο δρόμο σκεφτόταν τις δουλειές που είχε να φροντίσει. Να πάει στο σούπερ μάρκετ, στο κρεοπωλείο, σε μαγαζιά με παιχνίδια για τα χριστουγεννιάτικα δώρα των μικρών αγγέλων της.
Το γαλάζιο αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από τη πόρτα του σχολείου. Η πόρτα άνοιξε και ένα ένα βγήκε από τη θέση του, φίλησε τη Μάγια και έτρεξε προς το σχολείο. Ήταν ευκολία που το Δημοτικό ήταν δίπλα με το νηπιαγωγείο και ακριβώς απέναντι το σούπερ μάρκετ, οπότε δε θα έχανε χρόνο με τα ψώνια της. Κοιτούσε τα μικρά της μέχρι να χαθούν από το οπτικό της πεδίο. Ένιωσε το κρύο να τη διαπερνά. Τύλιξε το παλτό της πάνω της και γύρισε για να κλειδώσει το αμάξι. Ένιωσε κάποιο βλέμμα να τη κοιτάζει επίμονα. Παρά τα 36 της χρόνια και τις 3 γέννες που είχε κάνει, κατάφερνε αρκετά καλά να κρατάει τη σιλουέτα της και τον εαυτό της περιποιημένο.

Έσκυψε το κεφάλι του. Θυμήθηκε τον αποτυχημένο του γάμο. Δεν είχε αποκτήσει παιδιά και έτσι μετά από το χωρισμό του ήταν και πάλι μόνος. Αντίθετα εκείνη έμοιαζε να έχει βρει το νόημα της ζωής. Τα μακριά σγουρά μαλλιά της ανέμιζαν στον αέρα. Φορούσε τζιν κολλητό παντελόνι μέσα στις καφέ μπότες ιππασίας, πορτοκαλί μάλλινη μπλούζα και είχε τυλιχτεί σε ένα καφέ ημίπαλτο. Πόσο όμορφη του είχε φανεί και πόσο τρυφερή όταν έσκυψε να φιλήσει τα παιδάκια της. Σήκωσε πάλι το κεφάλι του και τη κοίταξε.
Κλείδωσε τη πόρτα του αυτοκινήτου και έριξε μια γρήγορη ματιά τριγύρω. Της φάνηκε γνωστή φυσιογνωμία και έμεινε λίγα δευτερόλεπτα να τον κοιτάζει. Εκείνος της έγνεψε ένα χαιρετισμό και αμέσως το μυαλό της γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Πέρασε στην απέναντι μεριά του δρόμου.
-Γιάννη, παραλίγο να μη σε γνωρίσω. Πώς είσαι;
-Γέρασα, ε; Καλά είμαι. Εσύ;
-Γέρασες; Άκου γέρασες! Αυτό δε συμφέρει ούτε εμένα οπότε ας μη λέμε τίποτα.
-Δικά σου είναι τα παιδάκια;
-Ναι τα μικρούλια μου. Η ζωή μου όλη!
-Καταλαβαίνω.
-Εσύ έχεις παιδάκια;
-Όχι, όχι ακόμα. Θες να σε πάω κάπου;
-Όχι ευχαριστώ. Σήμερα έχω άδεια. Θέλω να κάνω τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μου και λέω να ξεκινήσω από το σούπερ μάρκετ που είναι και κοντά.
- Έχει κρύο σήμερα.
- Ναι μακάρι να χιονίσει, αρέσει στα παιδιά.
Ο ουρανός συννέφιασε ακόμα περισσότερο. Αραιές ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν.
-Προς το παρόν θα βρέξει. Έχεις χρόνο για ένα καφέ; της πρότεινε.
- Νομίζω πως θα μπορέσω για λίγο.
-Έλα μέσα λοιπόν. Θα πάμε με το δικό μου αμάξι.
Δεν είχε προλάβει να μπει καλά καλά στη θέση του συνοδηγού και ο ουρανός μοίρασε στα δύο από τις αστραπές. Η βροχή ολοένα και δυνάμωνε. Πήγαν στην πιο κοντινή καφετέρια. Πάρκαραν ακριβώς απέξω και έτρεξαν να μπουν μέσα πριν γίνουν μούσκεμα.
Κάθισαν σε ένα γωνιακό τραπεζάκι, κοντά στο τζάκι. Ήταν πρωί ακόμα και δεν είχε κόσμο. Παρήγγειλαν ζεστή σοκολάτα. Ο Γιάννης άγγιξε το μάγουλο της Μάγιας και απομάκρυνε μια σταγόνα βροχής.
-Λοιπόν τι νέα;
-Ήσυχα Μάγια. Είμαι μόνος και δεν έχω παιδάκια. Με τη δουλειά όπως τα ξέρεις.
-Δε παντρεύτηκες;
-Παντρεύτηκα, χώρισα, είπε κοιτάζοντας το αχνιστό φλιτζάνι του.
-Ε, καλά μη στενοχωριέσαι. Έχεις ακόμα καιρό μπροστά σου. Απλά δε βρέθηκε ακόμα η κατάλληλη.
-Και πότε περιμένει να εμφανιστεί; Άσχημη η μοναξιά, Μάγια!
-Θα έρθει, θα δεις. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέρω από μοναξιά. Είμαι πολύ ευτυχισμένη. Λατρεύω τα παιδάκια μου, όπως κάθε μάνα και ο Νίκος αποδείχτηκε ιδανικός πατέρας και σύζυγος. Δεν έχω παράπονο. Από δουλειά έχω μείνει στάσιμη αλλά ακόμα κυνηγάω το καλύτερο.
-Πόσα χρόνια έχουμε αλήθεια να πάμε για καφέ;
-Γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια περίπου και έχουμε γύρω στα 16 χρόνια να πάμε για καφέ. Αν κάνουμε άλλα 16 μπορεί να είμαι και γιαγιά. Ξέσπασαν σε γέλια.
Η κουβέντα δεν είχε τελειωμό. Περνούσαν τόσο όμορφα. Η βροχή είχε σταματήσει και ο ήλιος ξεπρόβαλε διστακτικός πίσω από τα σύννεφα. Η Μάγια κοίταξε το ρολόι της.
-Γιάννη πρέπει να πηγαίνουμε. Θα μείνουν οι δουλειές μου πίσω.
-Ναι βέβαια. Θα σε γυρίσω εγώ.
Ο Γιάννης πλήρωσε το λογαριασμό και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο. Σταμάτησαν εκεί που βρέθηκαν το πρωί. Είχε φτάσει η ώρα του αποχαιρετισμού.
-Ωραία πέρασα Γιάννη. Ευχαριστώ. Χάρηκα πολύ που σε είδα.
-Και γω Μάγια χάρηκα. Να περνάς όμορφα.
Έμειναν για λίγα λεπτά να κοιτάζονται χωρίς να ανταλλάξουν καμιά λέξη. Ο Γιάννης άπλωσε το χέρι του στον ώμο της και τη τράβηξε προς το μέρος του. Η Μάγια δεν αντιστάθηκε. Ανταποκρίθηκε στο φιλί του.
«Θεέ μου, τι κάνω; Έχω τρελαθεί; Ο Νίκος μου; Τα μωράκια μου;» Τον έσπρωξε μαλακά με τα χέρια της.
-Σ’ αγαπώ Γιάννη και θα σε αγαπώ όσο ζω. Σα φίλο, σαν αδερφό. Για ό,τι χρειαστείς δεν έχεις παρά να με ψάξεις.
Της χάιδεψε τα μαλλιά χωρίς να μιλήσει. Η Μάγια άνοιξε τη πόρτα του αυτοκινήτου.
-Καλά Χριστούγεννα Γιάννη μου. Και εύχομαι από τη καρδιά μου η νέα χρονιά να σου δώσει ότι σου στέρησαν οι προηγούμενες.
-Ευχαριστώ, είπε και χαμογέλασε μελαγχολικά.
Η Μάγια άρχισε να βαδίζει προς το σούπερ μάρκετ. Ο Γιάννης φώναξε το όνομα της. Γύρισε προς το μέρος του.
Στη προσπάθεια του να την προλάβει πριν απομακρυνθεί, άνοιξε τη πόρτα του γρήγορα χωρίς να δει τη κοπέλα που βάδιζε ακριβώς απέξω φορτωμένη με τα ψώνια της. Τα ψώνια είχαν σκορπίσει σε ολόκληρο το δρόμο. Ο Γιάννης ψέλλισε κάτι στη κοπέλα και έσκυψαν και οι δυο να τα μαζέψουν.
Τον φαντάστηκε ή τον είδε; Η Μάγια ανοιγόκλεισε τα μάτια της. Κι όμως ήταν αυτός! Της έκλεισε το μάτι. Πετούσε πάνω από το κεφάλι της κοπέλας. Τέντωσε το τόξο του και το μαλακό σαν πούπουλο βέλος του καρφώθηκε στη καρδιά του Γιάννη. Δευτερόλεπτα μετά πήδησε στο κεφάλι του Γιάννη και με την ίδια επιδεξιότητα στο τόξο πέταξε το βέλος στη καρδιά της κοπέλας. Φτερούγιζε πανηγυρίζοντας πάνω στα κεφάλια τους και τα βλέμματα τους συναντήθηκαν.
Η Μάγια χαμογέλασε συγκινημένη.
-Έρως ανίκατε μάχαν, ψιθύρισε και ευχήθηκε να πηγαίνουν όλα καλά στη ζωή του!

1 σχόλιο:

Σουζάνα Xατζηνικολάου είπε...

Τί υπέροχο! Το καλύτερο απ΄ όλα, πολύ όμορφο τέλος Μαράκι! Μπράβο σου! Πάρα πολύ ωραίο, μου άρεσε πολύ!