Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

Μεγάλη Παρασκευή



Γράφω σε ένα χαρτάκι σημειωματαρίου στις 28-4-2001 με τρεμάμενα γράμματα καθώς το αμάξι παίρνει τις στροφές...

Σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή, μια μέρα πολύ μελαγχολική. Μια μέρα συννφιασμένη και βροχερή, όπως ακριβώς της ταιριάζει.

Με την Ανάσταση όμως του Χριστού όλα θα αλλάξουν. Οι ψυχές μας θα γεμίσουν αισιοδοξία και η φύση θα γίνει χαρούμενη.

Ο γαλάζιος ουρανός θα αγκαλιάσει το φωτεινό και ολοκόκκινο ήλιο . Οι αχτίνες του ήλιου θα παιχνιδίζουν ανάμεσα στις φυλλωσιές των δέντρων και θα τα κάνουν πιο πράσινα, πιο ζωντανά.

Όσο για τα ζώα και τα πουλιά φορώντας τα απαλά χνουδωτά ρουχαλάκια τους θα γιορτάζουν με ένα δικό τους τρόπο, σε μια δική τους γλώσσα. Όλα αλλάζουν! Χαρά Θεού!!!

Τι πιο χαρμόσυνο μήνυμα από την Ανάσταση του Χριστού, της πλάσης ολόκληρης και την Άνοιξη στη φύση και στη ψυχή;!

Φυσικά γνωρίζω ότι δεν είναι κανένα αξιόλογο κείμενο. Ήθελα απλά να μοιραστώ μαζί σας τις εικόνες που έφτιαξε το μυαλό μου μια μελαγχολική Μεγάλη Παρασκευή για να αλλάξει η ψυχολογία μου.

Πάσχα στο χωριό

Από μωρό μέχρι σχεδόν που αρραβωνιάστηκα περνούσα τις διακοπές του Πάσχα με την οικογένειά μου στο χωριό της μητέρας μου στο Ηράκλειο. Μικρό παιδί με μεγάλη αδυναμία στη γιαγιά (φέρω και το όνομά της) και στο παππού τρελαινόμουν από χαρά όταν πλησιάζαν αυτές οι μέρες. Ως έφηβη πάλι περίμενα με χαρά τη παύση από το σχολείο αλλά με λιγότερη χαρά αυτό τον "ξεσηκωμό" όπως έλεγα. Θυμάμαι Μεγάλη Παρασκευή φεύγαμε....

γεμίζαμε βαλίτσες με τα καλά μας ρούχα, με τα πρόχειρά μας και στριμωχνόμασταν στο αμάξι για το ταξίδι στο χωριό, 2,5 ώρες περίπου μακριά από το Ρέθυμνο. Ο καιρός συνήθως ήταν βροχερός αλλά μου άρεσε πολύ που έβλεπα μέχρι και τον ουρανό να "κλαίει" το χαμό του Θεανθρώπου. (Μια φορά είχα γράψει ένα κειμενάκι, θα το βρω για να το μοιραστώ μαζί σας). Μέχρι να ξεφορτώσουμε τα πράγματά μας ερχόταν η ώρα για την ακολουθία του Επιταφίου. Οι ψαλμωδίες, ο κόσμος, οι συγγεννείς που είχα να δω από τα Χριστούγεννα (και μεταξύ μας οι όμορφοι νεαροί του χωριού, χιχι)η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό ήταν για μένα κάτι σαν ιεροτελεστία.

Το Μεγάλο Σάββατο η γιαγιά μου με τη μαμά μου άρχιζαν από το πρωί να ζυμώνουν τσουρέκια και λυχναράκια (καλιτσούνια, δε ξέρω πως τα ξέρετε εσείς) και να φουρνίζουν και να ξεφουρνίζουν στο παραδοσιακό -δε ξέρω και γω πόσων χρόνων- ξυλόφουρνο. Με θυμάμαι να σκάω που δε μπορώ να δοκιμάσω λίγο τσουρεκάκι και τη γιαγιά να μου λέει "Φάε παιδί μου μα ο Χριστός έχει Αναστηθεί. Αργήσαμε να το μάθουμε για αυτό κάνουμε την Ανάσταση το βράδυ". Βέβαια όσο και αν ήθελα να δοκιμάσω λίγο από το αχνιστό τσουρεκάκι δε το έκανα ποτέ. Το βράδυ της Ανάστασης στην αυλή της εκκλησίας έβλεπες ένα τεράστιο σωρό από ξύλα και μια μορφή ανθρώπου στη κορυφή για Ιούδα. Λαμπάδες, Άγιο Φως, ευχές και πολλά δυναμιτάκια.....

Τη Κυριακή πάλι ευχές, φαγητό και ένας ήλιος λαμπερός και ζεστός να μας θυμίζει πόσο σημαντική είναι αυτή η μέρα.....Τη βδομάδα μετά το Πάσχα πηγαίναμε με τη γιαγιά μου και τις αδερφές μου σε όλα τα ξωκκλήσια του χωριού και ανάβαμε το καντήλια. Ήταν φανταστικά. Τα πάντα ανθισμένα, χρώματα, μυρωδιές.....ΑΓΑΠΗ -παράξενο θα σας φανεί αλλά ήταν σαν να ανάπνευα ΑΓΑΠΗ-.

Δε μου άρεσε όταν ερχόταν η μέρα να φύγουμε. Πονούσα όταν χαιρετούσα τη γιαγιά και το παππού και έβλεπα το δάκρυ τους να τρεμοπαίζει στις άκρες των ματιών τους. Μας γέμιζε η γιαγιά ένα σωρό καλούδια, μας φιλούσε και γυρνούσε με το παππού στη μοναξιά τους και μεις στη καθημερινότητά μας. Με τα χρόνια και μετά που γνώρισα τον αντρα μου, δεν ήθελα να φεύγω στο χωριό. Από το πρώτο κιόλα Πάσχα που έμεινα εδώ και όχι στο χωριό νοστάλγησα αυτό που είχα και δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε.....άλλες ψαλμωδίες, άγνωστα πρόσωπα....όλα όλα διαφορετικά.....
Τώρα κλείνω τα μάτια και γυρίζω στα παλιά.....Πάσχα στο χωριό....
(Σήμερα γιαγιά είναι 5 χρόνια που έφυγες από τη ζωή. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή σου και τη ψυχή του παππού)

Μεγάλη Εβδομάδα

Μεγάλη Δευτέρα ο Χριστός στη μαχαίρα
Μεγάλη Τρίτη ο Χριστός εκρίθει
Μεγάλη Τετάρτη ο Χριστός εχάθη
Μεγάλη Πέμπτη ο Χριστός εβρέθει
Μεγάλη Παρασκευή ο Χριστός στο καρφί
Μεγάλο Σαββάτο ο Χριστός.. στον τάφο
και την Κυριακή Χριστός Ανέστη!

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Οδηγίες χρήσης μωρών



Νέα μαμά και γω αλλά με την εμπειρία 10 μηνών, μπορώ να σας γράψω μερικά μικρά μυστικά που θα κάνουν εσάς ξεκούραστες και τα μικρά σας απίστευτα καλά παιδάκια.


Συμβουλή Νο 1


Ξυπνάει τη νύχτα και κλαίει και σεις απελπισμένη πότε ξεσπάτε σε λυγμούς και πότε ξεσηκώνετε τη πολυκατοικία από τα νεύρα σας........


Λύση Λάθος


Το σηκώνετε ψηλά....ανοίγετε το παράθυρο και τσουπ πάρτο κάτω!!!!


Λύση Σωστή


Για να κλαίει σημαίνει ότι κάτι το ενοχλεί. Ελέγξτε τη θερμοκρασία δωματίου και του μωρού για τυχόν πυρετό. Μπορεί να ζεσταίνετε ή να κρυώνει. Μήπως έχει κάνει πιπί; Μήπως έχασε τη πιπίλα του; Μήπως πεινάει; Ηρεμήστε το και αφήστε το ξανά. Τα μωρά δεν ξέρουν πώς να ξανακοιμηθούν και δε φταινε τα καημενάκια για αυτό. Αν κλαίει σε καθημερινή βάση χωρίς να θέλει κάτι από τα παραπάνω....χμμμ απλά σας εκμεταλλεύεται....η μανούλα είναι τόσο γλυκιά!!!!!!!!


Συμβουλή Νο 2


Θέλετε να κάνετε δουλειές στο σπίτι ή κάτι άλλο και έχετε και τη φροντίδα του παιδιού.


Λύση Λάθος


Το κλειδώνετε σε ένα δωμάτιο. Αμάν πια αυτό το παιδί!!!


Λύση Σωστή


Εμ δε φταίει το παιδί. Η τελειομανία μας φταίει και ο εγωισμός μας. Μαμάδες και πεθερές σε δράση! Δε μπορούμε να τα κάνουμε όλα χωρίς βοήθεια. Αρκετά έχουμε καταφέρει. Άντρας(παιδί Νο 1), σπίτι, δουλειά και μωρό……ε πάει πολύ!!!!!!!


Συμβουλή Νο 3


Το αστραφτερό σας πάτωμα γέμισε σάλια, τα έπιπλα σας δαχτυλιές και σεις είστε στα πρόθυρα νευρικής κρίσης;


Λύση Λάθος


Το δένετε με μια φούξια (για κοριτσάκι) ή γαλάζια (για αγοράκι) κορδέλα στο πόδι του τραπεζιού.


Λύση Σωστή


Τα πάντα στη ζωή μας μετά τον ερχομό του μωρού μας έχουν αλλάξει. Συνεχίστε να κάνετε τα απαραίτητα στο σπίτι αλλά μη δίνετε και τόση σημασία. Δε θα τρελαθούμε κιόλα. Βέβαια το σπίτι δε πρέπει να μοιάζει σα βομβαρδισμένο, με παιχνίδια και ρούχα δεξιά και αριστερά γιατί δε θέλουμε να υιοθετήσει αυτή τη συμπεριφορά μεγαλώνοντας. Παν μέτρον άριστον.



Θα επανέλθω δριμύτερη..


Φιλιά

Δευτέρα 15 Μαρτίου 2010

Επιστροφή στα παλιά

Αρκετό καιρό μετά και αφού έκανα 50 δοκιμές να θυμηθώ το κωδικό πρόσβασής μου στο Blog μου βρίσκομαι ξανά κοντά στην όμορφη μας παρέα.
Τελικά έχουν δίκιο που λένε ότι όταν γίνεις μαμά παθαίνεις Αλτσχαιμερ. Πολλά πράγματα ξεχνάω κάθε στιγμή όπου και αν είμαι.
Και τώρα που προσπαθώ να προσαρμοστώ στη δουλειά,μετά από ένα χρόνο περίπου απουσίας, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι. Ή έγινα ακοινώνητη ή απλά έμαθα να απαντάω μόνο σε κλάμα, μπα, ντα κτλ....Θα δείξει.........

Σας φιλώ στις μουρίτσες...
θα είμαι εδώ για κάτι νέο...ακόμα το σκέφτομαι