Πάσχα στο χωριό

Από μωρό μέχρι σχεδόν που αρραβωνιάστηκα περνούσα τις διακοπές του Πάσχα με την οικογένειά μου στο χωριό της μητέρας μου στο Ηράκλειο. Μικρό παιδί με μεγάλη αδυναμία στη γιαγιά (φέρω και το όνομά της) και στο παππού τρελαινόμουν από χαρά όταν πλησιάζαν αυτές οι μέρες. Ως έφηβη πάλι περίμενα με χαρά τη παύση από το σχολείο αλλά με λιγότερη χαρά αυτό τον "ξεσηκωμό" όπως έλεγα. Θυμάμαι Μεγάλη Παρασκευή φεύγαμε....

γεμίζαμε βαλίτσες με τα καλά μας ρούχα, με τα πρόχειρά μας και στριμωχνόμασταν στο αμάξι για το ταξίδι στο χωριό, 2,5 ώρες περίπου μακριά από το Ρέθυμνο. Ο καιρός συνήθως ήταν βροχερός αλλά μου άρεσε πολύ που έβλεπα μέχρι και τον ουρανό να "κλαίει" το χαμό του Θεανθρώπου. (Μια φορά είχα γράψει ένα κειμενάκι, θα το βρω για να το μοιραστώ μαζί σας). Μέχρι να ξεφορτώσουμε τα πράγματά μας ερχόταν η ώρα για την ακολουθία του Επιταφίου. Οι ψαλμωδίες, ο κόσμος, οι συγγεννείς που είχα να δω από τα Χριστούγεννα (και μεταξύ μας οι όμορφοι νεαροί του χωριού, χιχι)η περιφορά του Επιταφίου στο χωριό ήταν για μένα κάτι σαν ιεροτελεστία.

Το Μεγάλο Σάββατο η γιαγιά μου με τη μαμά μου άρχιζαν από το πρωί να ζυμώνουν τσουρέκια και λυχναράκια (καλιτσούνια, δε ξέρω πως τα ξέρετε εσείς) και να φουρνίζουν και να ξεφουρνίζουν στο παραδοσιακό -δε ξέρω και γω πόσων χρόνων- ξυλόφουρνο. Με θυμάμαι να σκάω που δε μπορώ να δοκιμάσω λίγο τσουρεκάκι και τη γιαγιά να μου λέει "Φάε παιδί μου μα ο Χριστός έχει Αναστηθεί. Αργήσαμε να το μάθουμε για αυτό κάνουμε την Ανάσταση το βράδυ". Βέβαια όσο και αν ήθελα να δοκιμάσω λίγο από το αχνιστό τσουρεκάκι δε το έκανα ποτέ. Το βράδυ της Ανάστασης στην αυλή της εκκλησίας έβλεπες ένα τεράστιο σωρό από ξύλα και μια μορφή ανθρώπου στη κορυφή για Ιούδα. Λαμπάδες, Άγιο Φως, ευχές και πολλά δυναμιτάκια.....

Τη Κυριακή πάλι ευχές, φαγητό και ένας ήλιος λαμπερός και ζεστός να μας θυμίζει πόσο σημαντική είναι αυτή η μέρα.....Τη βδομάδα μετά το Πάσχα πηγαίναμε με τη γιαγιά μου και τις αδερφές μου σε όλα τα ξωκκλήσια του χωριού και ανάβαμε το καντήλια. Ήταν φανταστικά. Τα πάντα ανθισμένα, χρώματα, μυρωδιές.....ΑΓΑΠΗ -παράξενο θα σας φανεί αλλά ήταν σαν να ανάπνευα ΑΓΑΠΗ-.

Δε μου άρεσε όταν ερχόταν η μέρα να φύγουμε. Πονούσα όταν χαιρετούσα τη γιαγιά και το παππού και έβλεπα το δάκρυ τους να τρεμοπαίζει στις άκρες των ματιών τους. Μας γέμιζε η γιαγιά ένα σωρό καλούδια, μας φιλούσε και γυρνούσε με το παππού στη μοναξιά τους και μεις στη καθημερινότητά μας. Με τα χρόνια και μετά που γνώρισα τον αντρα μου, δεν ήθελα να φεύγω στο χωριό. Από το πρώτο κιόλα Πάσχα που έμεινα εδώ και όχι στο χωριό νοστάλγησα αυτό που είχα και δεν είχα εκτιμήσει όσο έπρεπε.....άλλες ψαλμωδίες, άγνωστα πρόσωπα....όλα όλα διαφορετικά.....

Τώρα κλείνω τα μάτια και γυρίζω στα παλιά.....Πάσχα στο χωριό....

(Σήμερα γιαγιά είναι 5 χρόνια που έφυγες από τη ζωή. Ο Θεός να αναπαύσει τη ψυχή σου και τη ψυχή του παππού)