Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009

Η μικρή μου ιστορία αγάπης έφτασε στο τέλος της. Ξεκίνησα να τη γράφω [τον Αύγουστο όταν τον συνάντησα (κεφάλαιο 21)], βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που σημάδεψαν την εφηβεία μου. Συγκεκριμένα το κεφάλαιο 1 έως το 21 στηρίζεται σε αληθινά γεγονότα με ελάχιστες φανταστικές παρεμβάσεις, σε αντίθεση με το 22 που είναι ολοκληρωτικά φανταστικό, αν εξαιρέσουμε ότι σε λίγο καιρό θα φέρω στο κόσμο τη μικρή μου Ζέτα. Φυσικά στον Γιάννη εύχομαι να φτιάξει τη ζωή του σύντομα και να είναι τόσο ευτυχισμένος όσο εγώ. Σήμερα η καλύτερη φίλη και κουμπάρα μου είναι η Άντα. Μερικές φιλίες κρατάνε για πάντα.....
Δεν είχα σκοπό να δημοσιεύσω αυτό το κείμενο. Για αυτό θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τα κορίτσια -Σούζυ, Θωμαή, Μαριώ- που με παρότρυναν να το αναρτήσω στο μπλογκ μου και φυσικά όλους τους αναγνώστες του. Να είστε καλά και πολύ ερωτευμένοι γιατί μη ξεχνάμε
ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ
Κεφάλαιο 22
-Αγάπη μου, σε λίγο καιρό θα κρατάμε στα χέρια μας το μωράκι μας.
-Τιι;;;;; Θα γίνω μπαμπάς; Θεέ μου είναι το καλύτερο δώρο που είχα ποτέ. Τα μάτια του γυάλισαν καθώς πήγε να δακρύσει από την ανέλπιστη χαρά του.
Αγκάλιασε σφιχτά τη Μάγια τόσο που κόντεψε να της κόψει την ανάσα. Ήξερε ότι αυτό το παιδί και σίγουρα τα άλλα που θα ερχόταν θα επισφράγιζε την αγάπη τους για πάντα.
Άρχισαν να κάνουν όνειρα για το μωράκι τους. Δεν τους ένοιαζε αν θα ήταν κοριτσάκι ή αγοράκι. Έφτανε που αυτό το πλασματάκι ήταν αποτέλεσμα της αγάπης τους, της ένωσής τους. Η κοιλιά της Μάγιας μεγάλωνε συνεχώς. Φρόντιζε το σπίτι της όσο μπορούσε και περίμενε τον άντρα της να γυρίσει από τη δουλειά για να ακούσουν το μωράκι τους να κινείται μέσα στη κοιλιά της. Το πρώτο τους παιδάκι ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Τίποτα δε μπορούσε να χαλάσει την ευτυχία τους. Δύο χρόνια αργότερα έφεραν στο κόσμο ένα αγοράκι και ένα χρόνο αργότερα άλλο ένα κοριτσάκι. Είχε πλέον ολοκληρωθεί η οικογένεια. Το σπίτι που με τόσο αγώνα είχαν φτιάξει γέμισε παιδικές φωνούλες και χαρά. Και η ζωή τους κυλούσε ήρεμα και όμορφα.

-Νίκο φεύγουμε. Πάω τα παιδιά σχολείο και μετά θα κάνω τα ψώνια. Τα λέμε το μεσημέρι εμείς. Ok?
-Ναι αγάπη μου. Τι καλό θα φάμε;
-Δεν έχω σκεφτεί αλλά σίγουρα κάτι νόστιμο. Τον πλησίασε και του έσκασε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα. Δε θα χαιρετήσετε το μπαμπάκα;
-Γεια σου μπαμπά, φώναξαν και τα τρία μαζί σαν χορωδία.
Η Μάγια κράτησε τη πόρτα του αυτοκινήτου ανοιχτή για να μπουν τα μικρά της. Πρώτη μπήκε η 8χρονη Ζέτα, μετά ο 6χρονος Γιάννης και τελευταία η 5χρονη Μαρίνα. Προχώρησε και κάθισε στη θέση του οδηγού. Δε περίμενε ότι θα έκανε τόσο κρύο. Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Μαύρα σύννεφα είχαν γεμίσει τον ουρανό.
-Βάλαμε όλοι μπουφανάκι χοντρό;
-Ναι μανούλα, άντε πάμε γιατί σήμερα θα φτιάξουμε χριστουγεννιάτικα δέντρα και θα αργήσω.
-Ναι μικρή μου νεράιδα, φεύγουμε. Εγώ σήμερα έχω άδεια και ξέχασα ότι εσείς βιάζεστε για το σχολείο σας.
Στο δρόμο σκεφτόταν τις δουλειές που είχε να φροντίσει. Να πάει στο σούπερ μάρκετ, στο κρεοπωλείο, σε μαγαζιά με παιχνίδια για τα χριστουγεννιάτικα δώρα των μικρών αγγέλων της.
Το γαλάζιο αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από τη πόρτα του σχολείου. Η πόρτα άνοιξε και ένα ένα βγήκε από τη θέση του, φίλησε τη Μάγια και έτρεξε προς το σχολείο. Ήταν ευκολία που το Δημοτικό ήταν δίπλα με το νηπιαγωγείο και ακριβώς απέναντι το σούπερ μάρκετ, οπότε δε θα έχανε χρόνο με τα ψώνια της. Κοιτούσε τα μικρά της μέχρι να χαθούν από το οπτικό της πεδίο. Ένιωσε το κρύο να τη διαπερνά. Τύλιξε το παλτό της πάνω της και γύρισε για να κλειδώσει το αμάξι. Ένιωσε κάποιο βλέμμα να τη κοιτάζει επίμονα. Παρά τα 36 της χρόνια και τις 3 γέννες που είχε κάνει, κατάφερνε αρκετά καλά να κρατάει τη σιλουέτα της και τον εαυτό της περιποιημένο.

Έσκυψε το κεφάλι του. Θυμήθηκε τον αποτυχημένο του γάμο. Δεν είχε αποκτήσει παιδιά και έτσι μετά από το χωρισμό του ήταν και πάλι μόνος. Αντίθετα εκείνη έμοιαζε να έχει βρει το νόημα της ζωής. Τα μακριά σγουρά μαλλιά της ανέμιζαν στον αέρα. Φορούσε τζιν κολλητό παντελόνι μέσα στις καφέ μπότες ιππασίας, πορτοκαλί μάλλινη μπλούζα και είχε τυλιχτεί σε ένα καφέ ημίπαλτο. Πόσο όμορφη του είχε φανεί και πόσο τρυφερή όταν έσκυψε να φιλήσει τα παιδάκια της. Σήκωσε πάλι το κεφάλι του και τη κοίταξε.
Κλείδωσε τη πόρτα του αυτοκινήτου και έριξε μια γρήγορη ματιά τριγύρω. Της φάνηκε γνωστή φυσιογνωμία και έμεινε λίγα δευτερόλεπτα να τον κοιτάζει. Εκείνος της έγνεψε ένα χαιρετισμό και αμέσως το μυαλό της γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Πέρασε στην απέναντι μεριά του δρόμου.
-Γιάννη, παραλίγο να μη σε γνωρίσω. Πώς είσαι;
-Γέρασα, ε; Καλά είμαι. Εσύ;
-Γέρασες; Άκου γέρασες! Αυτό δε συμφέρει ούτε εμένα οπότε ας μη λέμε τίποτα.
-Δικά σου είναι τα παιδάκια;
-Ναι τα μικρούλια μου. Η ζωή μου όλη!
-Καταλαβαίνω.
-Εσύ έχεις παιδάκια;
-Όχι, όχι ακόμα. Θες να σε πάω κάπου;
-Όχι ευχαριστώ. Σήμερα έχω άδεια. Θέλω να κάνω τα χριστουγεννιάτικα ψώνια μου και λέω να ξεκινήσω από το σούπερ μάρκετ που είναι και κοντά.
- Έχει κρύο σήμερα.
- Ναι μακάρι να χιονίσει, αρέσει στα παιδιά.
Ο ουρανός συννέφιασε ακόμα περισσότερο. Αραιές ψιχάλες άρχισαν να πέφτουν.
-Προς το παρόν θα βρέξει. Έχεις χρόνο για ένα καφέ; της πρότεινε.
- Νομίζω πως θα μπορέσω για λίγο.
-Έλα μέσα λοιπόν. Θα πάμε με το δικό μου αμάξι.
Δεν είχε προλάβει να μπει καλά καλά στη θέση του συνοδηγού και ο ουρανός μοίρασε στα δύο από τις αστραπές. Η βροχή ολοένα και δυνάμωνε. Πήγαν στην πιο κοντινή καφετέρια. Πάρκαραν ακριβώς απέξω και έτρεξαν να μπουν μέσα πριν γίνουν μούσκεμα.
Κάθισαν σε ένα γωνιακό τραπεζάκι, κοντά στο τζάκι. Ήταν πρωί ακόμα και δεν είχε κόσμο. Παρήγγειλαν ζεστή σοκολάτα. Ο Γιάννης άγγιξε το μάγουλο της Μάγιας και απομάκρυνε μια σταγόνα βροχής.
-Λοιπόν τι νέα;
-Ήσυχα Μάγια. Είμαι μόνος και δεν έχω παιδάκια. Με τη δουλειά όπως τα ξέρεις.
-Δε παντρεύτηκες;
-Παντρεύτηκα, χώρισα, είπε κοιτάζοντας το αχνιστό φλιτζάνι του.
-Ε, καλά μη στενοχωριέσαι. Έχεις ακόμα καιρό μπροστά σου. Απλά δε βρέθηκε ακόμα η κατάλληλη.
-Και πότε περιμένει να εμφανιστεί; Άσχημη η μοναξιά, Μάγια!
-Θα έρθει, θα δεις. Η αλήθεια είναι ότι δε ξέρω από μοναξιά. Είμαι πολύ ευτυχισμένη. Λατρεύω τα παιδάκια μου, όπως κάθε μάνα και ο Νίκος αποδείχτηκε ιδανικός πατέρας και σύζυγος. Δεν έχω παράπονο. Από δουλειά έχω μείνει στάσιμη αλλά ακόμα κυνηγάω το καλύτερο.
-Πόσα χρόνια έχουμε αλήθεια να πάμε για καφέ;
-Γνωριστήκαμε πριν από 20 χρόνια περίπου και έχουμε γύρω στα 16 χρόνια να πάμε για καφέ. Αν κάνουμε άλλα 16 μπορεί να είμαι και γιαγιά. Ξέσπασαν σε γέλια.
Η κουβέντα δεν είχε τελειωμό. Περνούσαν τόσο όμορφα. Η βροχή είχε σταματήσει και ο ήλιος ξεπρόβαλε διστακτικός πίσω από τα σύννεφα. Η Μάγια κοίταξε το ρολόι της.
-Γιάννη πρέπει να πηγαίνουμε. Θα μείνουν οι δουλειές μου πίσω.
-Ναι βέβαια. Θα σε γυρίσω εγώ.
Ο Γιάννης πλήρωσε το λογαριασμό και κατευθύνθηκαν προς το αυτοκίνητο. Σταμάτησαν εκεί που βρέθηκαν το πρωί. Είχε φτάσει η ώρα του αποχαιρετισμού.
-Ωραία πέρασα Γιάννη. Ευχαριστώ. Χάρηκα πολύ που σε είδα.
-Και γω Μάγια χάρηκα. Να περνάς όμορφα.
Έμειναν για λίγα λεπτά να κοιτάζονται χωρίς να ανταλλάξουν καμιά λέξη. Ο Γιάννης άπλωσε το χέρι του στον ώμο της και τη τράβηξε προς το μέρος του. Η Μάγια δεν αντιστάθηκε. Ανταποκρίθηκε στο φιλί του.
«Θεέ μου, τι κάνω; Έχω τρελαθεί; Ο Νίκος μου; Τα μωράκια μου;» Τον έσπρωξε μαλακά με τα χέρια της.
-Σ’ αγαπώ Γιάννη και θα σε αγαπώ όσο ζω. Σα φίλο, σαν αδερφό. Για ό,τι χρειαστείς δεν έχεις παρά να με ψάξεις.
Της χάιδεψε τα μαλλιά χωρίς να μιλήσει. Η Μάγια άνοιξε τη πόρτα του αυτοκινήτου.
-Καλά Χριστούγεννα Γιάννη μου. Και εύχομαι από τη καρδιά μου η νέα χρονιά να σου δώσει ότι σου στέρησαν οι προηγούμενες.
-Ευχαριστώ, είπε και χαμογέλασε μελαγχολικά.
Η Μάγια άρχισε να βαδίζει προς το σούπερ μάρκετ. Ο Γιάννης φώναξε το όνομα της. Γύρισε προς το μέρος του.
Στη προσπάθεια του να την προλάβει πριν απομακρυνθεί, άνοιξε τη πόρτα του γρήγορα χωρίς να δει τη κοπέλα που βάδιζε ακριβώς απέξω φορτωμένη με τα ψώνια της. Τα ψώνια είχαν σκορπίσει σε ολόκληρο το δρόμο. Ο Γιάννης ψέλλισε κάτι στη κοπέλα και έσκυψαν και οι δυο να τα μαζέψουν.
Τον φαντάστηκε ή τον είδε; Η Μάγια ανοιγόκλεισε τα μάτια της. Κι όμως ήταν αυτός! Της έκλεισε το μάτι. Πετούσε πάνω από το κεφάλι της κοπέλας. Τέντωσε το τόξο του και το μαλακό σαν πούπουλο βέλος του καρφώθηκε στη καρδιά του Γιάννη. Δευτερόλεπτα μετά πήδησε στο κεφάλι του Γιάννη και με την ίδια επιδεξιότητα στο τόξο πέταξε το βέλος στη καρδιά της κοπέλας. Φτερούγιζε πανηγυρίζοντας πάνω στα κεφάλια τους και τα βλέμματα τους συναντήθηκαν.
Η Μάγια χαμογέλασε συγκινημένη.
-Έρως ανίκατε μάχαν, ψιθύρισε και ευχήθηκε να πηγαίνουν όλα καλά στη ζωή του!

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009



Κεφάλαιο 21
Λίγες μέρες αφότου γύρισαν από το ταξίδι τους, γύρισαν και στη καθημερινότητα τους. Στις δουλειές τους και στη συνηθισμένη βαρετή ρουτίνα τους, χωρίς όμως αυτό να αλλάξει τη σχέση τους που είχε αναθερμανθεί.
Είχε περάσει από το σπίτι των γονιών της. Έπρεπε να φύγει για τη δουλειά και είχε ήδη καθυστερήσει. Με την άκρη του ματιού της είδε το σταματημένο λιμενικό αυτοκίνητο έξω από το κατάστημα της ΔΕΗ. Δεν έκανε το κόπο να κοιτάξει, σχεδόν βέβαιη ότι μέσα δεν ήταν κανείς.
-Μάγιααα
«Ωχ Θεέ μου, δε το πιστεύω ότι είναι αυτός». Γύρισε πίσω της και τον είδε. Τον πλησίασε. Αντάλλαξαν μια χειραψία. Εκείνος χωρίς να βγει από το αμάξι. «Όμορφος που ήταν. Του πήγαινε τόσο η μπλε στολή!»
-Τι κάνεις Γιάννη;
-Καλά είμαι Μάγια. Εσύ;
-Καλά και γω. Στη δουλειά πάω και βαριέμαι λίγοοοο.
-Παντρεύτηκες;
-Ναι! Πριν λίγο καιρό. Άντε και στα δικά σου.
-Ευχαριστώ.
-Ωραίος είναι ο γάμος. Να το τολμήσεις.
-Λες, ε; Δε πιστεύω να είσαι και έγκυος;
-Όχι βρε λίπος είναι.
-Ναι, λίπος εσύ. Χαχα
Η Μάγια άλλαξε το ύφος της. Τον κοίταξε βαθιά στα πράσινα μάτια του και του είπε:
-Γιάννη, ήθελα να ξέρεις ότι μπορεί η ζωή να προχωρά αλλά μερικά πράγματα δεν αλλάζουν.
-Δηλαδή; Τι εννοείς;
-Δηλαδή όπως αυτά που νιώθω για σένα. Σ’ αγαπώ. Πάντα σε αγαπούσα. Και δε σου ζητώ κάτι. Θέλω μόνο να είσαι καλά, να είσαι ευτυχισμένος, με όποια θες και όπου θες. Να ξέρεις ότι αν ποτέ με χρειαστείς θα είμαι εδώ για σένα.
Έσκυψε το κεφάλι του στο τιμόνι. Η Μάγια δε μπορούσε να καταλάβει τι σκεφτόταν εκείνος, θα ήθελε όμως να ξέρει. Χωρίς να τη κοιτάξει, της είπε
-Και γω Μάγια το ίδιο θέλω για σένα.
Προσπάθησαν και οι δυο να χαμογελάσουν, αφού οι λέξεις αυτές τους είχαν μελαγχολήσει, και χαιρετήθηκαν.
Από κει και μετά τον έβλεπε στο δρόμο συχνά. Συνήθως από απόσταση αντάλλασσαν κάποιο χαιρετισμό.


Κεφάλαιο 20
Η Μάγια και ο Νίκος «κολυμπούσαν σε βαθιά νερά». Δάνεια, σχέδια σπιτιού, έξοδα, κοινές αποφάσεις για το μέλλον. Ευτυχισμένοι όμως που θα ένωναν παντοτινά τις ζωές τους. Υπήρχαν πάντα συγκρούσεις μέσα στη σχέση τους όμως αντιμετώπιζαν το καθετί που προέκυπτε και έβαζαν την αγάπη τους πάνω από όλα.
Τον Γιάννη τον είδε ξανά μερικές φορές. Πάλι από την Εύα έμαθε ότι χώρισε με τη κοπέλα του, και πραγματικά λυπήθηκε. Κάθε φορά που τον έβλεπε η πρώτη του ερώτηση ήταν αν εκείνη παντρεύτηκε. Του είχε πει ότι κόντευε να φτάσει στα σκαλιά της εκκλησίας και του ευχήθηκε να έκανε και αυτός το ίδιο. Δεν πήρε απάντηση, ούτε αναφέρθηκε ποτέ στη κοπέλα που ήταν μαζί παλιότερα. Άλλες πάλι φορές τον έβλεπε και της φαινόταν απόμακρος. Σα να μην ήθελε πάρε δώσε μαζί της. Σίγουρα δεν ήταν πια ερωτευμένη με το Γιάννη. Τον αγαπούσε όμως. Αγάπη, άλλωστε, δεν είναι να έχεις κάποιον κτήμα σου, παντοτινά δικό σου. Η αληθινή αγάπη είναι να θες ο άλλος να βρει την ευτυχία, στο πρόσωπο κάποιας κοπέλας που θα αξίζει την αγάπη του.
Έβλεπε λιμενικά αυτοκίνητα στο δρόμο της αλλά δεν της έκανε αίσθηση να τον αναζητήσει. Ούτε η καρδιά της χτυπούσε πλέον ακανόνιστα. Είχε βρει αυτό που έψαχνε. Την αληθινή ευτυχία, μέσα στην αγκαλιά του Νίκου. Οι προστριβές τους και ειδικά λίγο καιρό πριν το γάμο ήταν αρκετά έντονες. Τους είχαν κουράσει τα 8 χρόνια σχέσης- αρραβώνα τους χωρίς να έχουν ένα χώρο δικό τους να στεγάσουν την αγάπη τους. Αυτό τους έβγαζε ένταση και νεύρα, σε συνδυασμό με τα έξοδα που έτρεχαν από παντού. Ήταν όμως ενωμένοι.
Παντρεύτηκαν Ιούλιο μήνα. Με χαμόγελα πλατιά αντίκρισαν ο ένας τον άλλο στα σκαλιά της εκκλησίας. Οι καλεσμένοι του γάμου ήταν περισσότεροι από 1200. Στο κέντρο διασκέδασης που είχαν οργανώσει το γάμο, δε χωρούσε να πέσει ούτε καρφίτσα. Μάγεψε τους καλεσμένους ο αντικριστός και ερωτικός χορός του ζευγαριού. Έφυγαν όλοι ικανοποιημένοι και για πρώτη φορά το ζευγάρι θα έμενε στο δικό του σπίτι. Αυτό που με τόσο κόπο κατάφεραν να φτιάξουν για μεγαλώσουν την οικογένεια τους. Το ταξίδι του μέλιτος ήταν απίστευτα όμορφο. Και ο Νίκος είχε βρει τον παλιό καλό του εαυτό. Δεν άφηνε τη Μάγια ήσυχη λεπτό. Την αγκάλιαζε στη μέση του δρόμου, τις έκανε εκπλήξεις, τη φιλούσε διαρκώς και έκαναν έρωτα με τόσο πάθος όπως δεν είχαν ξανακάνει ποτέ πριν. Στο ταξίδι αυτό ο Νίκος ανακοίνωσε στη Μάγια ότι ευχαρίστως θα ήθελε να κάνουν ένα παιδάκι. Κάτι για το οποίο δεν ήθελε να ακούσει πριν. Τον έσφιξε στην αγκαλιά της και του είπε ότι και κείνη ήθελε παιδάκια «φτιαγμένα» μέσα από τη δική τους αγάπη, τη δική τους ένωση.

Κεφάλαιο 19
Χριστούγεννα. Φωτάκια, χριστουγεννιάτικα δέντρα, δώρα, ευχές, χαρούμενα πρόσωπα. Μετά από πολύ καιρό είχαν αποφασίσει να έβγαιναν για καφέ χωριστά, με φίλους παλιούς που στο χρόνο που είχε μεσολαβήσει είχαν χαθεί ο καθένας στο δικό του κόσμο. Σε όλο αυτό το διάστημα αν τύχαινε η Μάγια να δει λιμενικό αυτοκίνητο έκανε πέντε λεπτά να ηρεμήσει τη καρδιά της. Δεν τον είχε δει καθόλου. Είχε μάθει από τη ξαδέρφη του, την Εύα, ότι δεν είχε γυρίσει μόνος. Συζούσε και θα αρραβωνιαζόταν σύντομα. Χάρηκε για την εξέλιξη αυτή.
Βρέθηκε με μια φίλη της από το Λύκειο που είχε χρόνια να δει. Κατέληξαν σε μια καφετέρια με λίγο κόσμο, χαμηλό φωτισμό και απαλή μουσική. Άρχισαν να λένε τα νέα τους όλων αυτών των χρόνων που έκαναν να ειδωθούν. Γύρισε να πιάσει το ποτό της από το τραπεζάκι, και είδε μια γνωστή φυσιογνωμία να τη χαιρετάει από μακριά. Άρχισε να τρέμει. Τα χέρια της πάγωσαν. Εξήγησε στη φίλη της γρήγορα τι είχε μεσολαβήσει με το Γιάννη και κείνη της είπε ότι ευκαιρία να μιλούσαν για τα παλιά μαζί του. Εκείνη δεν την ένοιαζε. Άλλωστε έπρεπε να κάνει ένα τηλεφώνημα.
-Γεια χαρά! Πώς από τα μέρη μας; Είπε χαιρετώντας και τις δυο.
-Καλά Γιάννη. Αλλά ποια μέρη σας; Δικό σου είναι το μαγαζί;
-Ενός ξαδέρφου μου είναι, αλλά τον βοηθάω αν δεν έχω κάτι άλλο.
-Έλα κάθισε, τι νέα;
Η Μαριάννα στο μεταξύ είχε ζητήσει συγνώμη, και είχε βγει έξω να μιλήσει στο τηλέφωνο.
-Καλά μωρέ. Ησυχία. Παντρεύτηκες;
-Αρραβωνιάστηκα. Τον ξέρεις το Νίκο. Ήταν τότε το 2000 που είχαμε βγει όλοι μαζί παρέα.
-Δεν τον θυμάμαι. Που είχαμε πάει;
-Ήμασταν για ποτό στο «Μαΐστρο». Είχαμε βρεθεί μετά από πολύ καιρό.
-Α! Ναι κάτι σα να θυμάμαι τώρα.
-Η πλάκα είναι Γιάννη ότι εγώ κανόνισα εκείνο το ποτό με σκοπό να γίνει κάτι μεταξύ μας, και τελικά βρέθηκα με άλλον.
-Αλήθεια; Καλά και γω τι έκανα; Χαζός ήμουν; Σε έχασα μέσα από τα χέρια μου;
-Χαχα. Όχι δεν ήσουν χαζός. Ή εγώ δε σου έδωσα να καταλάβεις τις προθέσεις μου ή μπορεί να είχες κάτι άλλο.
-Πότε είπες ήταν;
-Το 2000.
-Ναι υπήρχε κάτι αλλά,…άφησε μετέωρη τη φράση του και έμεινε για λίγο σκεφτικός. Έδειχνε
Η Μάγια κατάλαβε ότι εννοούσε τη κοπέλα που είχαν έρθει μαζί. Η Μαριάννα γύρισε. Ο Γιάννης κέρασε σφηνάκια και λίγο μετά σηκώθηκε να μιλήσει με άλλους πελάτες.
-Του μίλησα Μαριάννα. Δε του είχα δώσει να καταλάβει ότι τον ήθελα τότε ακόμα, αλλά ήταν έτσι και αλλιώς αλλού. Λοιπόν φεύγουμε;
-Ναι πάμε Μαγιούλα μου. Χαίρομαι πολύ που ξεκαθάρισες τα συναισθήματά σου.
-Και γω χαίρομαι. Νιώθω πολύ όμορφα!


Κεφάλαιο 18
Η Μάγια πέρασε με το Νίκο 3 υπέροχα χρόνια σχέσης. Τα πάντα ήταν καλύτερα από ό,τι περίμενε. Ο Νίκος ήταν πέρα για πέρα ο κατάλληλος για κείνη. Του είχε πει «Σ’ αγαπώ» όταν πραγματικά ένιωσε ότι αυτό που νιώθει δεν είναι πια συμπάθεια, ενθουσιασμός αλλά βαθιά αγάπη. Είχαν ήδη γνωρίσει ο ένας τους γονείς του άλλου. Τα πράγματα είχαν σοβαρέψει. Χαιρόταν όμως για αυτό. Ο Γιάννης ήταν σίγουρα παρελθόν. Η Μάγια δούλευε σε μια εταιρεία πληροφορικής και ο Νίκος ήταν και οδηγός σε κάποια κατασκευαστική εταιρεία.



Η Μάγια ήταν σκεφτική. Περίμενε τη σειρά της στη τράπεζα και το μυαλό της γυρνούσε σε διάφορα θέματα. Ήταν 8 Μαρτίου και σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό της ότι σε 4 μέρες θα είχε γενέθλια ο Γιάννης. Που να ήταν άραγε αυτό το παιδί; Δε πρόλαβε να βγει από τη πόρτα της τράπεζας και ξαφνικά τον είδε μπροστά της. Έμεινε στήλη άλατος. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ακανόνιστα.
-Μάγιααααα
-Γιάννη τι κάνεις; Ξαφνιάζομαι που σε βλέπω γιατί μόλις τώρα σκεφτόμουν ότι πλησιάζουν τα γενέθλια σου.
-Ακόμα τα θυμάσαι Μάγια;
-Ακόμα Γιάννη. θυμάμαι όλες τις ημερομηνίες που με σημάδεψαν εκείνη την εποχή.
Της χαμογέλασε μελαγχολικά. Της είπε ότι είναι πλέον μόνιμος στο τόπο τους και ότι σίγουρα θα ξαναβρεθούν. Περίεργα συναισθήματα την περικύκλωσαν. Ήταν τόσο ευτυχισμένη με το Νίκο και όμως η καρδιά της χτύπησε τόσο ιδιαίτερα όταν τον είδε. Σαν να ήταν ακόμα έφηβη.



Η Μάγια και ο Νίκος κανόνιζαν να αρραβωνιαστούν. Για κάποιο λόγο που δεν ήξεραν είχε πια σβήσει η φλόγα του έρωτά τους. Τσακωνόντουσαν πιο εύκολα για βλακώδη θέματα. Συνεχώς του παραπονιόταν ότι θέλει ένα χάδι του, μια τρυφερή λέξη. Εκείνος ήταν πότε κουρασμένος, πότε εκνευρισμένος. Είπαν πριν προχωρήσουν σε κάτι πιο ουσιαστικό να σιγουρευτούν ότι το ήθελαν και οι δυο το ίδιο. Προσπάθησαν να μείνουν χώρια για λίγο και όμως δεν άντεξαν.
Ο αρραβώνας τους έγινε σε κλειστό κύκλο. Έλαμπαν και δύο από χαρά. Ένα σκαλοπάτι ακόμα ανέβαιναν μαζί, χέρι με χέρι. Μετά τον αρραβώνα αναθερμάνθηκε πάλι ο έρωτάς τους. Έκαναν εκδρομές μαζί, διακοπές με άφθονη ξεκούραση και περισσή αγάπη.

Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009



Κεφάλαιο 17
Αρχές Αυγούστου. Είχε συμφωνήσει με τη Μαρίνα και το Νίκο την ώρα για το πάρτι. Συναντήθηκαν κατά τις 21:00, 100 μόλις μέτρα από τη θάλασσα και άρχισαν να περπατάνε. Από μακριά φαινόταν οι φωτιές που είχαν ανάψει όσοι είχαν φτάσει ήδη και ακούγονταν δυνατά η μουσική τόσο που σε ξεσήκωνε να χορέψεις στη μέση του δρόμου. Μόλις έφτασαν χωρίστηκαν για λίγη ώρα επειδή ο καθένας βρήκε γνωστούς του, που δεν περίμενε. Η Μάγια και ο Νίκος τέλειωσαν πρώτοι με τις χειραψίες και περίμεναν τη Μαρίνα. Ο Νίκος έπινε ήδη το δεύτερο ουίσκι. Εντύπωση της έκανε που έπινε τόσο. Εκείνος όμως έπινε για να ξεχάσει το άγχος που είχε για κείνα που θα επακολουθούσαν.
-Μέχρι να έρθει η Μαρίνα, περπατάμε λίγο;
-Ναι πάμε, ας μην στεκόμαστε έτσι άπραγοι.
Το Αυγουστιάτικο φεγγάρι έδινε μια χρυσοκίτρινη μορφή στο καθετί πάνω στη γη. Τα μικρά κυματάκια λαμπίριζαν κάτω από το φως του και τα κοχυλάκια ξεχώριζαν ανάμεσα στην άμμο. Έβγαλαν τα παπούτσια τους και περπατούσαν εκεί που έσκαγε το κύμα. Μιλούσαν για θέματα διάφορα. Κάποια στιγμή ο Νίκος πρότεινε να καθίσουν σε μια ξαπλώστρα. Προχώρησαν και κάθισαν και οι δυο αφήνοντας μια μικρή απόσταση μεταξύ τους. Ο Νίκος έμεινε για πολύ ώρα σκεφτικός και αμίλητος. Η Μάγια δεν ήξερε τι μπορούσε να πει για να σπάσει τον πάγο. Λίγο αργότερα…
-Μάγια;
-Ναι!
-Εγώ έχω καιρό που χώρισα με την Ελένη. Δεν είχαμε και κάτι ουσιαστικό δηλαδή, δεν ήταν αυτό που έψαχνα.
-Το έμαθα Νίκο, αλλά μη στενοχωριέσαι. Θα βρεις κάτι καλύτερο. Ωραίο παιδί είσαι και κυρίως σοβαρό και μετρημένο.
-Για αυτό ακριβώς σου μιλάω. Με ενδιαφέρει μια κοπέλα, αλλά δε μπορώ να της το πω. Δυσκολεύομαι γιατί εκείνη δε ξέρω αν ενδιαφέρεται.
-Είμαι της γνώμης ότι «ο τολμών νικά». Δεν έχεις να κάνεις τίποτα άλλο από να τη ρωτήσεις.
-Έχεις δίκιο. Λοιπόν Μάγια, ενδιαφέρεσαι να είμαστε μαζί;
Κεραμίδα της ήρθε της καημένης. Ένα χρόνο τώρα σκεφτόταν ότι ο Νίκος χαραμίζεται με την Ελένη και στενοχωριόταν που δεν της έδωσε ποτέ σημασία. «Και τώρα της ζητάει να είναι μαζί; Τι να απαντήσει; Ο Γιάννης; Τι νιώθει για το Γιάννη; Έχει καμιά ελπίδα ή πρέπει και κείνη να κοιτάξει το δικό της μέλλον; Ήταν μικρή ακόμα βέβαια, μόλις 19, είχε χρόνο να βρει τον «τέλειο». Και αν ο Νίκος ήταν ο τέλειος; Θα έχανε την ευκαιρία; Να μην δοκιμάσει τη τύχη της; Άργησε να απαντήσει τόσο πολύ που ο Νίκος ήπιε το ουίσκι μονομιάς μήπως και γίνει η αναμονή του ευκολότερη.
-Νίκο ξέρω πόσο καλό παιδί είσαι και η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να είμαστε μαζί και όπου μας βγάλει, έτσι;
Με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά γύρισε και τη κοίταξε ο Νίκος. Δεν είπε τίποτα. Της έδωσε μερικές κόλλες χαρτί με μαντινάδες γραμμένες για κείνη, που μόνος είχε συνθέσει. Όταν λύθηκε η γλώσσα τους, άρχισαν να μιλάνε ατελείωτα. Για τις οικογένειες τους, για τους φίλους του, για τη ζωή τους. Οι πρώτες πρωινές ώρες τους βρήκαν να μιλάνε ακόμα. Λες και έπρεπε εκείνο το βράδυ να μάθουν τα πάντα. Ένα δροσερό αεράκι φύσηξε στο πρόσωπο τους και η Μάγια ανατρίχιασε. Ο Νίκος προστατευτικός ακούμπησε το χέρι του στους ώμους της και κείνη έγειρε το κεφάλι της στον δικό του.
-Νίκοοοο, Μάγιααα, που είστε παιδιά;
-Μας ψάχνει η Μαρίνα. Την είχα ξεχάσει τελείως.
-Χαχα και γω αλλά δε τη πειράζει.
Τους πλησίασε και με ένα πονηρό χαμόγελο είπε στο Νίκο:
-Εντάξει; Όλα καλά;
-Α! στο κόλπο ήσουν πουλάκι μου, της είπε η Μάγια μισοαστεία, μισοσοβαρά και άρχισαν να κυνηγιούνται στη παραλία με φωνές και γέλια.
Έφυγαν μαζί. Η Μάγια αντάλλαξε τηλέφωνο με το Νίκο και του είπε ότι θα μιλούσαν σύντομα.
Μπήκε στο δωμάτιο της αφήνοντας άμμο σε όλο το σπίτι. Φόρεσε τις πιτζάμες της και άρχισε να διαβάζει τις μαντινάδες. Ήταν τόσο ρομαντικές και τρυφερές. Χάρηκε πολύ για την απόφαση που είχε πάρει. Σίγουρα ο Νίκος άξιζε μια ευκαιρία.

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009

Κεφάλαιο 16
Ώρες έμεινε μπροστά στο καθρέπτη, διαλέγοντας τι θα φορέσει, πώς θα μακιγιαριστεί. Έκανε ακόμα και πρόβα για το τι θα λένε όταν βρεθούνε οι δυο τους.
«-Γιάννη, δε σε έχω ξεπεράσει ακόμα»
«-Έλα ρε σοβαρά;»θα έλεγε αυτός. Όχι, όχι δεν έπρεπε να ρίξει το επίπεδο της. Είχε μεγαλώσει πια.
«-Γιάννη σε αγαπώ»
«Μπα. Άσε που να ψάχνω ασθενοφόρο. Εγκεφαλικό θα πάθει ο άνθρωπος.» σκέφτηκε.
«-Γιάννη, φίλα με»
«Δε θέλω» « Αχ τίποτα δε μπορώ να πω. Θα μου δεθεί η γλώσσα κόμπος» «Ας αφήσω τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους». Φόρεσε τελικά το στενό γαλάζιο παντελόνι της με άσπρο μπλουζάκι και άσπρα ψηλοτάκουνα πέδιλα. Άφησε τα μαλλιά της λυτά να κυματίζουν στη πλάτη της.
Πέρασε από το σπίτι της Μαρίνας και ξεκίνησαν για τη κεντρική πλατεία.
-Μαρίνα θα έρθει και ένας φίλος μου από τα παλιά.
-Α! αλήθεια; Ξέχασα να σου πω, είπα και στο Νίκο να έρθει, σε πειράζει; Χώρισε με την Ελένη καιρό τώρα, και σκέφτηκα να του το προτείνω.
-Καλά έκανες. Φτάσαμε. Μα που είναι λοιπόν;!
Ένα κόκκινο αυτοκίνητο, σταμάτησε μπροστά τους.
-Περάστε παρακαλώ. Καλησπέρα.
Μπήκαν και οι δυο στο πίσω κάθισμα. Η Μάγια έκανε τις συστάσεις και ύστερα πρότεινε να πάνε στο «Μαΐστρο». Δέχτηκαν πρόθυμα και η Μαρίνα ειδοποίησε το Νίκο με ένα μήνυμα από το κινητό της.
Ο Μαΐστρος ήταν ένα μαγαζί πολύ γουστόζικο. Σε μια ταράτσα κάποιου άλλου μαγαζιού, χωρισμένο σε επίπεδα που ανέβαινες με σκάλα. Ανοιχτό από όλες τις μεριές και για σκεπή είχαν τον ουρανό με τα άστρα. Παρήγγειλαν τα ποτά τους. Στο μεταξύ ήρθε και ο Νίκος. Φλυαρούσαν, γελούσαν σαν να γνωριζόντουσαν όλοι από χρόνια. Το φεγγάρι είχε αρχίσει να κατεβαίνει. Έμοιαζε με πορτοκάλι χωρισμένο στα δύο. Φώτιζε τον ουρανό με ένα χρώμα πολύ ιδιαίτερο και η Μάγια κοιτώντας το έκανε ρομαντικές σκέψεις.
-Μάγια, ο αδερφός μου θα περάσει να με πάρει. Πρέπει να φύγω λίγο νωρίτερα.
-Καλά Μαρίνα. Δε πειράζει.
-Παιδιά θα μου επιτρέψετε να φύγω. Με περιμένει ο αδερφός μου.
-Εγώ λέω να πηγαίνουμε και μεις σιγά σιγά, είπε ο Γιάννης.
-Ωραία, ναι. Ας πηγαίνουμε. Τους κέρασε ο Νίκος όλους ενώ η Μάγια επέμενε ότι δεν ήταν σωστό.
Η Μαρίνα μπήκε στο αμάξι του αδερφού της και η Μάγια έμεινε μόνη με τους δυο όμορφους νέους. Και φυσικά περίμενε να της προτείνει ο Γιάννης να την πάει σπίτι. Εκείνος όμως δεν έλεγε κάτι. Σε αντίθεση με το Νίκο.
-Μάγια θα περάσω από το σπίτι σου. Αν θέλεις μπορώ να σε αφήσω.
Περίμενε λίγο η Μάγια πριν απαντήσει μήπως κάνει και ο Γιάννης την ίδια πρόταση, αλλά δεν είπε τίποτα. Άδικα ήλπιζε λοιπόν.
-Ναι Νίκο, ευχαριστώ.
-Καληνύχτα Γιάννη. Να περνάς καλά.
-Καληνύχτα παιδιά. Καλό δρόμο.
Αυτό ήταν λοιπόν; Έτσι θα τέλειωνε αυτή η βραδιά; Η Μάγια ξέσπασε σε λυγμούς μόλις μπήκε στο αμάξι του Νίκου. Εκείνος τα ‘χασε.
-Μάγια τι έπαθες; Σου έκανα κάτι;
Δεν ήθελε να αφήσει το Νίκο να υποψιαστεί κάτι. Βρήκε μια βλακώδη δικαιολογία και σταμάτησε το κλάμα μετά από λίγο. Λίγο πριν κατέβει από το αμάξι, της πρότεινε να πήγαιναν σε ένα beach party που θα γινόταν σε μερικές μέρες. Θα ήταν και η Μαρίνα εκεί. Θα είχε μουσική και ποτά. Θα διασκέδαζαν αν είχε και κείνη όρεξη. Δέχτηκε με χαρά τη πρότασή του. Ίσως ήθελε απλά να ξεπεράσει την απογοήτευση της, ή ίσως ένιωσε βαθιά στη καρδιά της ότι μερικές φορές η μοίρα παίζει διαφορετικά παιχνίδια από αυτά που εμείς ελπίζουμε και περιμένουμε.


Κεφάλαιο 15
Δε πίστευε στα μάτια της. Όχι δεν ήταν δυνατόν! Είχε μόλις ξεκινήσει για τη παραλία. Ιούλιος μήνας και η θάλασσα ζεστή και ήρεμη. Φορούσε μαύρο σορτς, και ροζ ξώπλατο μπλουζάκι. Το μεγάλο ψάθινο καπέλο έκανε σκιά στο πρόσωπο της για να μπορεί να βλέπει χωρίς να την ενοχλεί ο ήλιος. Συνήθως πήγαινε με την Αναστασία για μπάνιο, όμως εκείνη είχε κουραστεί να παίζει μπάλα και η Μάγια αποφάσισε να πάει μόνη της.
Ετοιμαζόταν να φύγει. Μάλλον είχε ήδη κάνει τη βουτιά του. Τον πλησίασε.
-Γιάννη! Χαίρομαι τόσο που σε βλέπω, τι κάνεις;
-Γεια σου ρε Μάγια. Χρόνια και ζαμάνια. Πώς είσαι;
-Μια χαρά είμαι. Εσύ;
-Καλά και γω. Ήρθα για λίγο. Διακοπές. Είμαι στη Λέρο τώρα. Στο λιμενικό.
-Μπράβο! Χαίρομαι πολύ για σενα. Ειλικρινά.
-Πας για μπάνιο;
-Ναι. Είχε δυνατό ήλιο και καθυστέρησα λιγάκι. Εσύ φεύγεις να υποθέσω. Έτσι;
-Ναι Μαγιούλα. Μόλις έφευγα.
-Αύριο έχω κανονίσει να βγω με μια φίλη μου. Θες να έρθεις για ποτάκι;
-Ναι αμέ. Άντε να τα πούμε κιόλα.
-Να βρεθούμε κατά τις 10 στη κεντρική πλατεία;
-Ναι έλα από κει και θα κατέβουμε στις καφετέριες με το αμάξι μου.
-Οκ. Αύριο λοιπόν.
-Καλή βουτιά. Τα λέμε.
Σκόνταψε με τις σαγιονάρες στις πλάκες του πεζοδρομίου. Δεν έβλεπε από τη χαρά της. Απίστευτο. Τον συνάντησε! Θα τον έβλεπε και αύριο!!! Τέλεια.
«Ευτυχώς Μάγια που τον είχες ξεχάσει» σκέφτηκε. Δεν ήξερε αν χαιρόταν που τον ξαναείδε μετά από τόσο καιρό, ή αν στην καρδιά της υπήρχε ακόμα μια ελπίδα για να είναι μαζί. Ωστόσο δε θα αργούσε να καταλάβει, ότι η απόσταση δε βοηθάει μια σχέση όταν δεν έχει αποκτήσει γερές βάσεις.



Κεφάλαιο 14
Η σχολική χρονιά πέρασε χωρίς να τον ξαναδεί. Άνοιγε το σημειωματάριο της και έγραφε στίχους τραγουδιών «Ήρθες, ήρθες για να φύγεις πάλι, ήρθες ήρθες για να με σκοτώσεις….», «Θέλω να σε ξαναδώ, δε θέλω πια να ζω χωρίς να σε αγγίζω, θέλω να σε ξαναδώ, κουράστηκα να ζω στο μαύρο και στο γκρίζο».
Στις σχολικές εξετάσεις τα πήγε καλύτερα από την προηγούμενη χρονιά και η Αθηνά πέτυχε στη φιλολογία.



Στη Τρίτη λυκείου αποφάσισε να τον βγάλει από το μυαλό της. Μάθαινε από την ξαδέρφη του ότι ήταν καλά. Είχε «περάσει» λιμενικός και θα έκανε κάποια χρόνια σε άλλα μέρη. Της αρκούσε που ήταν καλά. Άλλωστε προτεραιότητα είχαν τα μαθήματά της. Ήθελε τόσο να γίνει νηπιαγωγός.
Η τελευταία τάξη του σχολείου δημιουργεί πάντα ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια δίνει την ευκαιρία να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις προς όποια κατεύθυνση θες, και από την άλλη προκύπτει ο φόβος για αυτό το άγνωστο, μετά από τόσα χρόνια συνήθειας στη μικρή κοινωνία του σχολείου. Αυτό βέβαια που περίμεναν όλοι με μεγάλη χαρά ήταν η πενταήμερη εκδρομή. Διάλεξε να πάει Θεσσαλονίκη αντί για Ρόδο που επέλεξαν η περισσότεροι, ανάμεσα τους και η Αίμη με την Άντα. Χόρευε συνεχώς όπου και αν πήγαιναν. Ανέβαινε στα τραπέζια και όλοι οι καθηγητές δε μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν η Μάγια. Από τον πολύ χορό απέκτησε το παρατσούκλι «duracell». Γελούσε με αυτό.
Παρόλο που διάβαζε πολύ και ήθελε με όλη της τη δύναμη να σπουδάσει νηπιαγωγός, δε τα κατάφερε. Ένιωθε λύπη, όμως δε μπορούσε να κάνει και κάτι περισσότερο.
Τη τελευταία μέρα στο σχολείο, ντυμένα όλα τα παιδιά με τις μπλούζες που έγραφαν «ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ‘99» τραγουδούσαν βουρκωμένα:
«Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν
από Φυσικοχημείες, Άλγεβρες, Γραμματικές
Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα,
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις, στα ίδια θρανία,
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα,
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα
Τους μαθητές τους τρώει το στρες,
τα καρδιοχτύπια, οι συζητήσεις μες στις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες,
μα σαν τελειώσει το σχολείο
τελειώνουν της ζωής μας κι οι στιγμές, οι πιο καλές
Μη βιάζεσαι, τα χρόνια γρήγορα περνούν
κι οι πρώτες οι ρυτίδες σα δρόμοι πίσω μάς γυρνούν
Στα χρόνια τα μαθητικά, στα χρόνια τα μαθητικά»



Την επόμενη χρονιά(1999-2000), αποφάσισε να ασχοληθεί με υπολογιστές σε κάποια δημόσια σχολή. Μέχρι τότε δεν είχε καμιά σχέση και επαφή με το αντικείμενο. Για καλή της τύχη, της άρεσε η επιλογή της, και κατάφερε να πάρει 3 από τις 4 υποτροφίες στα δύο χρόνια φοίτησή της. Βέβαιη πια ότι με το Γιάννη δεν έχει μέλλον, ίσως και με τη φαντασία της να είχε δημιουργήσει όλη αυτή τη κατάσταση, άρχισε να κοιτάει τα παιδιά της σχολής της με περισσότερο ενδιαφέρον. Ξεχώρισε μερικούς αλλά κανένας από αυτούς δεν έδειξε να ενδιαφέρεται. Οι παρέες και οι συμμαθητές του λυκείου ήταν πια παρελθόν. Νοέμβριο μήνα του 1999 γνώρισε μέσω κοινής φίλης, της Μαρίνας, το Νίκο. Δεν είχε καμιά σχέση με το Γιάννη εμφανισιακά. Είχε μια δική του ιδιαίτερη ομορφιά. Μελαχρινός, με εκφραστικά καστανά μάτια, γενάκι, ψηλός και γεροδεμένος. Προσπάθησε να δείξει και κει το ενδιαφέρον της, αλλά ήδη εκείνος είχε δημιουργήσει σχέση με μια συμμαθήτρια της. Ολόκληρη η χρονιά πέρασε ήσυχα και μοναχικά.

Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009


(Κάποια λάθη μας, σκοτώνουν τον έρωτα)
Κεφάλαιο 13
Έμεινε αρκετή ώρα στο κρεβάτι το πρωί του Σαββάτου σκεπτόμενη τι ρούχα θα βάλει στο σχολικό χορό. Ήθελε να είναι όμορφη, ξεχωριστή και να ζήσει κάτι μοναδικό εκείνο το βράδυ.
Έβγαλε όλα τα ρούχα από τη ντουλάπα και έκανε πρόβες μπροστά στο καθρέπτη. Έπρεπε οπωσδήποτε να φορέσει φούστα. Θα έκανε λίγο κρύο αλλά «μπρος τα κάλλη τι είναι το κρύο» σκέφτηκε. Αυτή η νύχτα θα ήταν σημαδιακή. Το ήξερε. Ίσως έπαιρνε το πρώτο της φιλί.
«Αχχχ! Κάνε Θεέ μου να νυχτώσει» επαναλάμβανε διαρκώς από μέσα της. Μετά το μεσημεριανό φαγητό, άρχισε να φτιάχνει τα μαλλιά της, να περιποιείται το σώμα της και μετρούσε με αγωνία τα λεπτά μέχρι να πάει 10 η ώρα.
-Μάγια να ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά. Θα μας περιμένει η Βάσω έξω από το κλαμπ. Τι θα φορέσεις; Βρήκες;
-Ναι βρήκα τι θα βάλω. Θα περάσει η Άντα και η Αίμη από δω να μας πάρει. Πάμε να ντυθούμε. Θα αργήσουμε.
Έφτασαν στο κλαμπ. Ήταν ήδη γεμάτο. Καπνός, χορός, ποτά, δυνατή μουσική. Στριμώχτηκαν σε μια γωνία. Η Αθηνά με τη Βάσω έπιναν coca cola, και χάζευαν δεξιά και αριστερά κουτσομπολεύοντας τους πάντες. Η Μάγια κόντευε να σκάσει. Στο σημείο που ήταν δε φαινόταν η είσοδος. Ίσως να ήταν και κείνος εκεί και να μην τον είχε ακόμα δει. Ψιθύρισε κάτι στο αυτί της Άντας και εκείνη γύρισε προς το μέρος της Αθηνάς και είπα φωναχτά για να ακουστεί μέσα στο θόρυβο.
-Πάω με τη Μάγια λίγο πιο μπροστά να δούμε κάποιες συμμαθήτριες μας. Μη φύγετε από δω και σας ψάχνουμε, θα ξαναγυρίσουμε.
-Τέλεια τα κατάφερες ρε, ευχαριστώ. Τι θα έκανα χωρίς εσένα; της είπε η Μάγια στο αυτί.
-Σιγά ρε Μάγια, έλα πάμε να δούμε αν ήρθε.
Κοίταξαν προς όλες τις μεριές. Κόσμος πολύς. Μεγάλοι και μικροί. Αλλά ο Γιάννης πουθενά. Γύρισε η Μάγια με απογοήτευση προς την Άντα.
-Δε θα έρθει Άντα, άδικα περιμένω, είπε και γύρισε τη πλάτη της έτοιμη να γυρίσει πίσω με την αδερφή της.
Η Άντα είχε καρφωμένο το βλέμμα της στην είσοδο. Της χαμογέλασε.
-Δεν περίμενες άδικα Μάγια. Κοίτα στην πόρτα.
-Αααα, δε το πιστεύω! Γιάννη εδώ………….έκανε νόημα με το χέρι της σηκώνοντας το ψηλά.
Τις είδε γρήγορα καθώς έψαχνε και αυτός με το βλέμμα του γύρω γύρω.
-Καλησπέρα κορίτσια. Ομορφιές βλέπω, είπε κοιτώντας τη Μάγια από πάνω έως κάτω.
Τελικά είχε πετύχει. Του άρεσε. Το μοβ μπλουζάκι διέγραφε το μικρό αλλά στητό στήθος της, τόνιζε τους κοιλιακούς και τη μέση της. Η στενή, κοντή μαύρη φούστα της, άφηνε τα πόδια της να φαίνονται ακόμα πιο μακριά.
-Και συ είσαι ένα κουκλί, του ψιθύρισε στο αυτί ανασηκώνοντας το σώμα της στις μύτες των ποδιών της.
Άγγιξε σχεδόν το πρόσωπο του, μύρισε το άρωμα του. Πρώτη φορά ήταν τόσο κοντά του. Τον ήθελε. Τον ήθελε τόσο πολύ. Ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνάει όλο της το είναι.
Παρήγγειλαν ποτά και οι τρεις. Σε άλλη περίπτωση δε θα έπιναν αλκοόλ αλλά σε καμιά περίπτωση δεν έπρεπε να φανεί μαμόθρεπτο. Αναγκαστικά πήρε μια βότκα. Δεν είχε ξαναπιεί αλλά αυτό ήταν το πρώτο ποτό που της ήρθε στο μυαλό.
Η μουσική γινόταν δυνατότερη. Οι ρυθμοί αυξάνονταν. Μόλις είχε ξεκινήσει το ελληνικό πρόγραμμα. Άφησε η Μάγια το ποτό της σε ένα τραπεζάκι και άρχισε να λικνίζεται γύρω από το Γιάννη σε ένα τσιφτετέλι αργό, ερωτικό. Δεν ήξερε αν την είχε μεθύσει το ποτό ή ο έρωτας. Της έπιασε το χέρι, τη τράβηξε προς το μέρος του και της ζήτησε να βγουν λίγο έξω. Ήθελε και κείνη να βρεθούν μόνοι, αλλά είχε το νου της και στην Αθηνά. Φοβόταν τόσο μήπως της χαλάσει αυτό το όνειρο που ζούσε. Ξεκίνησαν να βγαίνουν έξω από το κλαμπ. Ή Άντα έμεινε μέσα να δει αν τύχει και τις ψάξει η Αθηνά.
«Καταιγίδα στο μυαλό μου ξέσπασε μόλις σε είδα», έπαιζε εκείνο το τραγούδι και γυρνώντας προς το μέρος του, του έκανε νόημα ότι ακριβώς αυτό της είχε συμβεί. Εντελώς τυχαία εκείνη τη στιγμή έμπαινε στο κλαμπ ο Τόλης με τη Σοφία και σταμάτησαν απότομα μπροστά στην εικόνα της Μάγιας και του Γιάννη που φλέρταραν με τα μάτια τους.
-Κρυώνεις; Να σου δώσω το σακάκι μου;
-Όχι είμαι μια χαρά. Ευχαριστώ. Μόνο που δεν ακούω τίποτα. Έχουν βουλώσει τα αυτιά μου από τη μουσική.
Λίγα ακόμα παιδιά ήταν μαζεμένα έξω. Ο Γιάννης ακούμπησε τη πλάτη του σε ένα τοίχο, ακριβώς μπροστά από εκείνη. Ένιωθε αμηχανία. Δεν ήξερε αν έπρεπε να κάνει κάτι και κείνη. Έμειναν αρκετή ώρα αμίλητοι.
-Γιατί δε μιλάς; Έχεις κάτι;
-Όχι τίποτα. Απλά ανησυχώ μήπως με ψάχνει η αδερφή μου. Είναι μέσα. Και από μέσα της σκεφτόταν «γιατί δε με φιλάει;» «γιατί δε με βάζει μέσα στα στιβαρά του χέρια;» «τι πρέπει να κάνω;»
-Μαγιούλα πάμε μέσα. Δε μπορώ να σε βλέπω σκεπτική. Έλα.
Άρχισε να τον ακολουθεί. Δεν ήθελε. Ακόμα και αν είχε άγχος για την Αθηνά, ήθελε να μείνει μαζί του και κείνος να κάνει κάποια κίνηση. Είδε την Αίμη να έρχεται κατά πάνω τους.
-Σε ψάχνει η Αθηνά. Είναι ώρα να φεύγουμε λέει.
Ο Γιάννης κατάλαβε. Τη κοίταξε στα μάτια και είπε «Δε πειράζει, την άλλη φορά, καληνύχτα Μάγια».
-Καληνύχτα Γιάννη. Συγνώμη.
Εκείνος της χαμογέλασε και απομακρύνθηκε.
Λίγο αργότερα στο κρεβάτι της, κατηγορούσε τον εαυτό της για το πόσο δειλή ήταν και δεν έδειξε αυτό που πραγματικά ένιωθε και αναζητούσε. Έκλαψε πολύ μέχρι που την πήρε ο ύπνος.

Κεφάλαιο 12
«Τρέχα τρέχα οδηγέ για να τους περάσουμε και θα σε κεράσουμε», φώναζαν όλα τα παιδιά μαζί στο λεωφορείο, πηγαίνοντας την εκδρομή τους. Η Μάγια κάθησε με την Άντα και απέναντι τους η Αίμη. Φλυαρούσαν συνεχώς. Γελούσαν, τραγουδούσαν χαλούσαν τον κόσμο. Όσο ήσυχες και αν ήταν μέσα στη τάξη, τίποτα δεν τις κρατούσε στην εκδρομή. Η Μάγια είχε και λόγο. Την επομένη μέρα ήταν ο χορός.
Λίγο πριν φτάσουν στον προορισμό τους ήρθε η Σοφία, μια συμμαθήτρια τους, από άλλο τμήμα μπροστά στη Μάγια.
-Μπορώ να σου πω;
-Έλα. Τι συμβαίνει;
-Ο Τόλης, ένας συμμαθητής μας, ενδιαφέρεται για σένα και μου είπε να έρθεις μαζί μου στη γαλαρία να μιλήσετε.
Σοκ έπαθε η Μάγια με αυτή την εξομολόγηση. Όχι μόνο δεν είχε μάτια για άλλον εκτός του Γιάννη αλλά ο Τόλης έμοιαζε για τα δικά της δεδομένα περισσότερο με βάτραχο παρά με πρίγκιπα.
-Τον ξέρω. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά παίζαμε μαζί στο νηπιαγωγείο.
-Εκείνος δε σε ξέρει αλλά επιμένει να σε γνωρίσει.
-Συγνώμη κοπελιά αλλά δεν ενδιαφέρομαι.
Η κοπέλα γύρισε στη γαλαρία και σιγομουρμούριζαν. Δεν ένιωθε καλά με τη συμπεριφορά της η Μάγια αλλά δεν είχε καμιά όρεξη να μιλάει για έρωτες με κάποιον που δεν την ενδιαφέρει. Τα κορίτσια είχαν μείνει άφωνα. Σαν βόμβα είχε σκάσει η ερωτική εξομολόγηση του Τόλη. Κανείς δε το περίμενε.
-Άλλο πάλι και τούτο. Χαχα Μάγια έχεις πέραση, είδες;
-Αίμη έχεις όρεξη για αστεία;
-Έλα μωρέ σε πειράζω. Πάμε να περάσουμε καλά. Φύγαμεε
Ο ήλιος έλαμπε στο καταγάλανο ουρανό. Έκαναν βόλτες στο παλιό ενετικό λιμάνι. Χάζευαν τους γλάρους που βουτούσαν αστραπιαία στο νερό και έβγαιναν κρατώντας τη τροφή τους στο στόμα. Μια άμαξα με ένα πανέμορφο άσπρο άλογο, γεμάτο με χρυσά και κόκκινα στολίδια στη σέλα του, ένας νεαρός οδηγός, γελαστός, ντυμένος με μπλε παντελόνι και γιλέκο και άσπρο πουκάμισο και ένα ερωτευμένο ζευγαράκι αγκαλιά πέρασε από μπροστά τους βυθίζοντας και τις τρεις στις δικές τους σκέψεις.
Στο γυρισμό από την εκδρομή, η Μάγια δεν κάθισε καθόλου στη θέση της. Χόρευε ασταμάτητα από τη μια άκρη του λεωφορείου στην άλλη.

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2009

Κεφάλαιο 11
Ξύπνησε νωρίς. Κοίταξε το ρολόι και απόρησε με τον εαυτό της. Έκανε μια προσπάθεια να ξανακοιμηθεί αλλά δε τα κατάφερε. Ανασηκώθηκε στο κρεβάτι. Ήταν Τετάρτη. Τη Παρασκευή θα πήγαιναν ημιμερήσια εκδρομή. Επιτέλους ξεκούραση. Η Ρένα ήταν άρρωστη και θα έμενε σπίτι της όλη τη βδομάδα. Το Σάββατο είχαν το χορό του σχολείου και ο μπαμπάς της δεν είχε αντίρρηση να πάει αρκεί να έμενε μέχρι της 2 το πρωί και να ερχόταν μαζί της και η Αθηνά. Ας πήγαινε εκείνη στο χορό και πολύ που την ένοιαζε! Η Ρένα δε θα ερχόταν ούτε εκεί. Ήξερε ότι δεν ήταν σωστό να ζητήσει από την Αίμη και την Άντα να είναι μαζί αλλά δε μπορούσε να κάνει και αλλιώς. Δεν είχε άλλη παρέα. Για καλή της τύχη εκείνες δέχτηκαν πρόθυμα.
Οι δύο πρώτες ώρες πέρασαν γρήγορα. Στο διάλειμμα ξεκίνησε να συναντήσει την Αίμη και την Άντα για να συνεννοηθούν για την εκδρομή και το σχολικό χορό. Πριν προλάβει να τις βρει, στην αυλή του σχολείου κάτω από τα πανύψηλα δέντρα του απέναντι κτιρίου, είδε από απόσταση μια γνώριμη φιγούρα. Πλησίασε. Η καρδιά της άρχισε να χτυπά ακανόνιστα. Χαιρετήθηκαν δια χειραψίας.
-Τι κάνεις εσύ εδώ;
-Άμα ενοχλώ να φύγω.
-Αστειεύεσαι; Τι κάνεις; Πώς είσαι; Που βρίσκεσαι; Μου έλειψες πολύ.
-Σε τι από όλα να απαντήσω;
-Σε όλα.
-Πάμε να καθίσουμε να τα πούμε. Τι θα πιεις;
-Τίποτα, ευχαριστώ. «Μακάρι να μπορούσα να ρουφήξω εσένα ολόκληρο»
-Εγώ πάω να πάρω 2 χυμούς από το κυλικείο. Περίμενε με εκεί στο παγκάκι.
-Καλά σε περιμένω.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά το δεκάλεπτο διάλειμμα είχε τελειώσει και μέσα της δημιουργήθηκε ένα δίλημμα. Να μπει στη τάξη ή να κάνει κοπάνα; Δεν είχε κάνει και ποτέ στη ζωή της. Θα έχανε την ευκαιρία να τον δει έστω μια ώρα μετά από τόσο καιρό; Όχι δεν το άντεχε, καλύτερα να έχανε το μάθημα.
-Χτύπησε το κουδούνι, θα μπεις; Τη κοίταξε με ένα ικετευτικό βλέμμα. Σαν να της έλεγε μην μπεις, ήρθα για σένα.
-Όχι, δε θα μπω. Θα μείνω να μάθω τα νέα σου.
Κάθισε δίπλα της. Πρώτη φορά τον ένιωθε τόσο κοντά της. Το σώμα του άγγιζε το δικό της. Αναρίγησε.
-Λοιπόν; Πώς πάει το σχολείο;
-Το σχολείο είναι μια χαρά. Εσύ που είσαι; Γιατί χάθηκες έτσι;
-Είμαι φαντάρος στη Θήβα. Δεν είναι και άσχημα. Ξεκουράζομαι. Χαχα.
-Με ξέχασες.
-Αν σε είχα ξεχάσει δε θα ήμουν εδώ.
-Αλήθεια; Μαθαίνω νέα σου από την Εύη.
-Α έτσι!
-Ναι. Είναι το μόνο που μπορώ να κάνω. Σε σκέφτομαι κάθε μέρα. Μου λείπεις. Θέλω να βλέπω τα μάτια σου. Με κάνεις να νιώθω τόσο ωραία.
-Όλα αυτά εγώ τα κάνω;
-Ναι αφού είσαι κουκλί.
-Χαχα καλό! Ευχαριστώ.
Με τη κουβέντα η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβει. Χτύπησε ξανά το κουδούνι και όλοι ξεχύθηκαν στην αυλή. Μερικοί τους κοιτούσαν περίεργα. Θα σκεφτόντουσαν τι δουλειά έχει αυτή με αυτό το παίδαρο.
-Πρέπει να φύγω Μαγιούλα τώρα.
Τον χάνω για δεύτερη φορά, σκέφτηκε. Το μυαλό της όμως πήρε γρήγορα στροφή. Πριν χωριστούνε τον ρώτησε:
-Το Σάββατο τι κάνεις;
-Δεν έχω κανονίσει κάτι.
-Έχουμε το χορό του σχολείου στο «Δελφίνι» και θα πάω. Θα έρθεις;
-Με μεγάλη μου χαρά, είπε και άφησε ένα χαμόγελο να απλωθεί στο πρόσωπό του.
-Θα σε περιμένω.
-Θα είμαι εκεί.
Μόνο που δε χοροπηδούσε από τη χαρά της στη μέση της αυλής.
-Καλέ που ήσουν εσύ τη προηγούμενη ώρα; Σου βάλανε απουσία, δε μπορέσαμε να το καλύψουμε.
-Είμαι ευτυχισμένη, είμαι ευτυχισμένη κορίτσια. Ήρθε εδώ για μένα, μόνο για μένα.
-Ποιος; Ο Ρουβάς;
-χαχα….όχι βέβαια. Ακόμα καλύτερος! Ο Γιάννης, ο Γιάννης μου, είπε και το πρόσωπο της φωτίστηκε σαν ήλιος.
Μείνανε όλες με ανοιχτό το στόμα. Δε περίμεναν ότι είχε γίνει κάτι τόσο σημαντικό και το είχαν χάσει.
-Θα τον δείτε στο χορό το Σάββατο. Είπε θα έρθει. Γιούπιιιιιιιιι
Περίμενε το Σάββατο με ανυπομονησία. Ευτυχώς για τη Πέμπτη δεν είχε και πολύ διάβασμα, άλλωστε δεν είχε και μυαλό για κάτι τέτοιο. Τη Πέμπτη κατάφερε να κανονίσει με την Άντα και την Αίμη για το χορό αφού πρώτα τους διηγήθηκε χαρτί και καλαμάρι όλη τη συζήτηση με το Γιάννη. Επίσης τους τόνισε ότι επειδή θα είναι και η Αθηνά με μια φίλη της στο χορό έπρεπε να βρούνε κάποιο σημείο στο κλαμπ πιο απόμερο μόνο για αυτούς.

Κεφάλαιο 10
Πηγαίνοντας σχολείο το επόμενο πρωί άκουσε το όνομά της. Γύρισε πίσω και είδε τη Ρένα, τη συμμαθήτριά της. Η Ρένα δεν ήταν καθόλου από τους ανθρώπους που θα έλεγες ότι ταίριαζε με τη Μάγια. Ξεχώριζε πάντα από το ντύσιμο, το μακιγιάζ και τη γενικότερη συμπεριφορά της. Χαμηλών τόνων η Μάγια, δεν είχε καμιά ομοιότητα με τη Ρένα. Έμενε ακόμα πιο πέρα από το σπίτι της Μάγιας και κανόνισαν να πηγαίνουν και να φεύγουν από το σχολείο μαζί. Με τη κουβέντα είχαν αργήσει να φτάσουν και όλοι είχαν ήδη μπει στις τάξεις. Η Μάγια ποτέ δεν είχε αργήσει τόσο. Η Έλλη, η Μάγια, η Πόπη, η Ελένη, η Ρένα και η Γωγώ «κόλλησαν» πολύ σαν παρέα όση ώρα διαρκούσε το μάθημα.
Από κείνη τη μέρα και μετά η Μάγια απομακρύνθηκε από την Αίμη και την Άντα. Στην αρχή πήγαινε και τις έβρισκε σε κάθε διάλειμμα. Μετά βαρέθηκε. Σκεφτόταν ας έρθουν και κείνες καμιά φορά να με δουν. Άρχισε να κάνει παρέα με τη Ρένα. Έμαθε ότι η Ρένα είχε σχέση με ένα παιδί αρκετά μεγαλύτερό της, κάπνιζε σαν φουγάρο και ανυπομονούσε να έχουν κενή ώρα για να πάνε με τη Μάγια στην καφετέρια απέναντι από το σχολείο. Στα μαθήματά της δεν ήταν καλή αλλά δεν την ενδιέφερε καθόλου. Έβγαινε κάθε βράδυ για καφέ και ξενυχτούσε μέχρι αργά με τον φίλο της. Η Μάγια παρόλο που έβλεπε πόσο αταίριαστες είναι, εξακολούθησε όλο το χρόνο να κάνει παρέα μαζί της. Με την Αίμη και την Άντα μιλούσαν τυπικά κάθε φορά που βρισκόταν χωρίς να ψάχνουν το λόγο που απομακρύνθηκαν. Η Μάγια εξομολογήθηκε στη Ρένα όπως και στα υπόλοιπα κορίτσια της τάξης που είχε έρθει τόσο κοντά, το δικό της χαμένο έρωτα. Δεν είχαν κάτι να της πουν. Δεν ήξεραν καν αν τους λέει αλήθεια.
Η μόνη παρηγοριά της Μάγιας για τους τόσους μήνες που είχε να δει το Γιάννη ήταν η Εύη. Εντελώς τυχαία ανακάλυψε ότι η Εύη, μια συνομήλικη της από άλλο τμήμα ήταν τρίτα ξαδέρφια με το Γιάννη. Έτσι σιγά σιγά τη πλησίασε και προσπάθησε να μάθει νέα του. Η Εύη κατάλαβε το ενδιαφέρον της και την ενημέρωσε ότι είχε φύγει για το στρατό, 2 μήνες νωρίτερα. Κάθε φορά που είχε νέα του, της τα έλεγε.
Και ο χρόνος κυλούσε. Τα μαθήματα πήγαιναν μια χαρά. Δεν αντιμετώπιζε καμιά δυσκολία. Τα πράγματα στο σπίτι ήταν ήσυχα. Η καρδιά της εξακολουθούσε να κρύβει τη πίκρα της και στα μάτια της φαινόταν η θλίψη της. Τη πίκραινε και η απομάκρυνση της από τα κορίτσια αλλά έδινε δίκιο στον εαυτό της ότι έκανε ότι μπορούσε για να μη χαλάσει η φιλία τους.