Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 14. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφάλαιο 14. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2009




Κεφάλαιο 14
Η σχολική χρονιά πέρασε χωρίς να τον ξαναδεί. Άνοιγε το σημειωματάριο της και έγραφε στίχους τραγουδιών «Ήρθες, ήρθες για να φύγεις πάλι, ήρθες ήρθες για να με σκοτώσεις….», «Θέλω να σε ξαναδώ, δε θέλω πια να ζω χωρίς να σε αγγίζω, θέλω να σε ξαναδώ, κουράστηκα να ζω στο μαύρο και στο γκρίζο».
Στις σχολικές εξετάσεις τα πήγε καλύτερα από την προηγούμενη χρονιά και η Αθηνά πέτυχε στη φιλολογία.



Στη Τρίτη λυκείου αποφάσισε να τον βγάλει από το μυαλό της. Μάθαινε από την ξαδέρφη του ότι ήταν καλά. Είχε «περάσει» λιμενικός και θα έκανε κάποια χρόνια σε άλλα μέρη. Της αρκούσε που ήταν καλά. Άλλωστε προτεραιότητα είχαν τα μαθήματά της. Ήθελε τόσο να γίνει νηπιαγωγός.
Η τελευταία τάξη του σχολείου δημιουργεί πάντα ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μια δίνει την ευκαιρία να ανοίξεις τα φτερά σου και να πετάξεις προς όποια κατεύθυνση θες, και από την άλλη προκύπτει ο φόβος για αυτό το άγνωστο, μετά από τόσα χρόνια συνήθειας στη μικρή κοινωνία του σχολείου. Αυτό βέβαια που περίμεναν όλοι με μεγάλη χαρά ήταν η πενταήμερη εκδρομή. Διάλεξε να πάει Θεσσαλονίκη αντί για Ρόδο που επέλεξαν η περισσότεροι, ανάμεσα τους και η Αίμη με την Άντα. Χόρευε συνεχώς όπου και αν πήγαιναν. Ανέβαινε στα τραπέζια και όλοι οι καθηγητές δε μπορούσαν να πιστέψουν ότι ήταν η Μάγια. Από τον πολύ χορό απέκτησε το παρατσούκλι «duracell». Γελούσε με αυτό.
Παρόλο που διάβαζε πολύ και ήθελε με όλη της τη δύναμη να σπουδάσει νηπιαγωγός, δε τα κατάφερε. Ένιωθε λύπη, όμως δε μπορούσε να κάνει και κάτι περισσότερο.
Τη τελευταία μέρα στο σχολείο, ντυμένα όλα τα παιδιά με τις μπλούζες που έγραφαν «ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ‘99» τραγουδούσαν βουρκωμένα:
«Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν
από Φυσικοχημείες, Άλγεβρες, Γραμματικές
Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα,
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις, στα ίδια θρανία,
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα,
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ’ αλλάζω με τίποτα
Τους μαθητές τους τρώει το στρες,
τα καρδιοχτύπια, οι συζητήσεις μες στις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες,
μα σαν τελειώσει το σχολείο
τελειώνουν της ζωής μας κι οι στιγμές, οι πιο καλές
Μη βιάζεσαι, τα χρόνια γρήγορα περνούν
κι οι πρώτες οι ρυτίδες σα δρόμοι πίσω μάς γυρνούν
Στα χρόνια τα μαθητικά, στα χρόνια τα μαθητικά»



Την επόμενη χρονιά(1999-2000), αποφάσισε να ασχοληθεί με υπολογιστές σε κάποια δημόσια σχολή. Μέχρι τότε δεν είχε καμιά σχέση και επαφή με το αντικείμενο. Για καλή της τύχη, της άρεσε η επιλογή της, και κατάφερε να πάρει 3 από τις 4 υποτροφίες στα δύο χρόνια φοίτησή της. Βέβαιη πια ότι με το Γιάννη δεν έχει μέλλον, ίσως και με τη φαντασία της να είχε δημιουργήσει όλη αυτή τη κατάσταση, άρχισε να κοιτάει τα παιδιά της σχολής της με περισσότερο ενδιαφέρον. Ξεχώρισε μερικούς αλλά κανένας από αυτούς δεν έδειξε να ενδιαφέρεται. Οι παρέες και οι συμμαθητές του λυκείου ήταν πια παρελθόν. Νοέμβριο μήνα του 1999 γνώρισε μέσω κοινής φίλης, της Μαρίνας, το Νίκο. Δεν είχε καμιά σχέση με το Γιάννη εμφανισιακά. Είχε μια δική του ιδιαίτερη ομορφιά. Μελαχρινός, με εκφραστικά καστανά μάτια, γενάκι, ψηλός και γεροδεμένος. Προσπάθησε να δείξει και κει το ενδιαφέρον της, αλλά ήδη εκείνος είχε δημιουργήσει σχέση με μια συμμαθήτρια της. Ολόκληρη η χρονιά πέρασε ήσυχα και μοναχικά.