Στροφές Ζωής/Κεφάλαιο 1

Ψαχούλεψε μέσα στο ημίφως το διακόπτη και έκλεισε το πορτατίφ. Ήταν πολύ κουρασμένη. Έκλεισε τα μάτια και σε λίγο είχε αποκοιμηθεί.
"Περπατούσε ξιπόλητη σε ένα λιβάδι και σκιές την ακολουθούσαν. Ενώ ήταν ουσιαστικά μόνη ένιωθε χέρια να θέλουν να την αρπάξουν…. Δεν έδειχνε να φοβάται και όμως κάτι την ενοχλούσε, χωρίς ακόμα να μπορεί να προσδιορίσει τι"
Η Μάγια ξύπνησε αναστατωμένη. Προσπαθούσε να βάλει το μυαλό της σε τάξη. Τι όνειρο ήταν πάλι αυτό; Όνειρο;! Όχι! !Ήταν εφιάλτης. Ανατρίχιασε στη θύμηση του. Έγειρε στο άλλο πλευρό και το βλέμμα της πλανήθηκε στο σκοτεινό δωμάτιο. Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να αφήσει το κρεβάτι της. Άκουσε το μανιασμένο αέρα και ασυναίσθητα τράβηξε το πάπλωμα μέχρι το λαιμό.
Μπιπ, μπιπ. Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο και έκλεισε απότομα το ξυπνητήρι. Είχε κιόλα ξημερώσει. Το ρολόι έδειχνε 7:00. "Ώρα για δουλειά" σκέφτηκε και κατευθύνθηκε στη κουζίνα για να πιει το πρωινό της καφέ.