Κεφάλαιο 5
Παρασκευή πρωί. Δε φαινόταν να θέλει να ξυπνήσει. Ναι μεν είχε διάβασμα αλλά είχε μέρες για αυτό. Προτιμούσε να κλείσει τα μάτια της και να συνεχίσει να ονειρεύεται. Έφτιαχνε τα όνειρά της όπως τα ήθελε εκείνη. Ο Γιάννης και η Μάγια αγκαλιά στο ηλιοβασίλεμα, να αγναντεύουν τη θάλασσα μέχρι ο ήλιος να χαθεί μέσα της. Να νιώθει το σώμα της τόσο κοντά στο δικό του. Να τη σφίγγει πάνω του και κείνη να λιώνει και να εύχεται να μη τελειώσει ποτέ αυτή η στιγμή.
Η ώρα ήταν περασμένη μέχρι να αποφασίσει να αφήσει το μαλακό κρεβατάκι της. Η Αθηνά είχε ξυπνήσει από νωρίς και διάβαζε ήδη. Πώς να βγει τώρα στο μπαλκόνι και να μην την πάρει είδηση; Γύρισε στο δωμάτιό της. Πήρε ένα κομμάτι ροζ χαρτί αλληλογραφίας και έγραψε «Καλημέρα! Δε σε είδα χτες και μου έλειψες απίστευτα. Από σήμερα πρέπει να στρωθώ στο διάβασμα για τις εξετάσεις. Δε θα έχω πολύ χρόνο να σε βλέπω ούτε καν από το μπαλκόνι. Μη με ξεχάσεις όμως, εγώ δε σε βγάζω στιγμή από το μυαλό μου. Σε φιλώ! Υ.Γ. Μη ξεχάσεις να το πετάξεις και το βρει καμιά μαμά στη τσέπη σου». Βγήκε αποφασιστικά έξω. Στάθηκε τυχερή. Ήταν σχεδόν κάτω από το μπαλκόνι της. Χωρίς να του μιλήσει, γνέφοντας μόνο καλημέρα άπλωσε το χέρι της και πέταξε το χαρτάκι στο δρόμο. Ξαφνιασμένος ο Γιάννης έσκυψε και το μάζεψε. Το άνοιξε με γρήγορες κινήσεις, το διάβασε και σήκωσε το κεφάλι προς το μπαλκόνι. Χαμογέλασε. Ανοιγόκλεισε το στόμα λέγοντας «Καλή επιτυχία. Θα τα πούμε» και απομακρύνθηκε. Αποστολή εξετελέσθη. Αυτό τον τρόπο αποφάσισε η Μάγια να υιοθετήσει για να επικοινωνεί μαζί του όλες τις μέρες των εξετάσεων.
Έπιασε το βιβλίο των θρησκευτικών και ήρεμη πια ότι είχε καταφέρει να συνεννοηθεί μαζί του, άρχισε να διαβάζει μέχρι αργά το βράδυ. Το Σαββατοκύριακο πέρασε αρκετά ήσυχα. Έριξε μια ματιά στα μαθήματα των υπόλοιπων ημερών και τη Δεύτερα ξεκίνησε έτοιμη για το πρώτο μάθημα.