Έρως Ανίκατε Μάχαν

Κεφάλαιο 3
Τετάρτη λοιπόν. Η μέση της βδομάδας. Καλό από την άποψη ότι θα ερχόταν Σαββατοκύριακο αλλά από την άλλη θα έπρεπε να στρωθεί στο διάβασμα. Μετά από 6 ώρες μάθημα είχαν γυμναστική. Τα μαλλιά της πιασμένα ψηλά με μερικά τσουλουφάκια να κολλάνε στα κατακόκκινα μάγουλα της από τον ιδρώτα. Σιχαινόταν να ιδρώνει και να πρέπει να φοράει τη φόρμα της γυμναστικής. Δεν ένιωθε καθόλου βολικά. Είχε που είχε μια αρνητική ιδέα για τον εαυτό της, νόμιζε ότι με τα αθλητικά της ήταν ακόμα χειρότερα τα πράγματα.
Στο γυρισμό για το σπίτι αφηρημένη στις σκέψεις της δε κατάλαβε πόσο γρήγορα έφτασε. Προχωρούσε με σκυμμένο το κεφάλι με γρήγορα βήματα γιατί είχε αρχίσει να ζεσταίνεται αφόρητα κάτω από το μαγιάτικο ήλιο. Λίγο πριν φτάσει σπίτι της κάτι σαν αόρατο χέρι, της σταμάτησε το δρόμο. Ήταν εκεί, σε απόσταση μόλις δύο μέτρων από κείνη. Τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Χάθηκε μέσα στα πράσινα μάτια του. Τα μαλλιά του ίσια, καστανόξανθα, σκονισμένα από τη δουλειά και στις άκρες γυαλιστερά από τον ιδρώτα. Το πρόσωπό του γλυκό σε πλήρη εναρμόνιση με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του.
Ήταν πιο ψηλός από κείνη. Τώρα μπορούσε να το υπολογίσει. Φορούσε χακί στρατιωτικό παντελόνι, και έτσι όπως ήταν χωρίς μπλούζα διέκρινε το απέραντο χωρίς ίχνος τρίχας στήθος του με καταπληκτικές γραμμώσεις σε θωρακικούς και κοιλιακούς.
Της χαμογέλασε ή της φάνηκε; Το παιδί της Colgate. Τα πιο γυαλιστερά και ίσια δόντια που είχε δει ποτέ. “Μου χαμογέλασε;!!! Θα με περάσει για χαζή! Πόση ώρα τον κοιτάω σαν χάνος;”
Κατακόκκινη από τη ντροπή της, άρχισε να τρέχει στο δρόμο να φτάσει σπίτι της να κρυφτεί.
“Θεέ μου τι ξεφτίλα. Δε φτάνει που έχω τα χάλια μου τον κοιτούσα ποιος ξέρει πόση ώρα σαν να μην έχω ξαναδεί άντρα. αααααααα
Τουλάχιστον τώρα ας επανορθώσω φτιάχνοντας λίγο την εικόνα μου.. σκέφτηκε.”
Κλείστηκε στο μπάνιο κανένα μισάωρο. Ξύρισμα, λούσιμο, μπάνιο και όλα τα σχετικά. Έβαλε ένα κοντό τζιν σορτς και ένα άσπρο με ροζ βούλες μπούστο. Άφησε τη κοιλιά της να φαίνεται, έφτιαξε τα μαλλιά της με αφρό και έτσι όπως ήταν βρεγμένα, της έφταναν σχεδόν μέχρι τη μέση. Ο μπαμπάς είχε ξαπλώσει, η μαμά ακόμα στη δουλειά, η Αθηνά δεν είχε σχολάσει και η Αναστασία έβλεπε τηλεόραση. Βγήκε στο μπαλκόνι. Κοίταξε προς τα κάτω. Καθόταν ακριβώς απέναντι από το μπαλκόνι της με ένα μικρότερο συνάδερφό του. Κάρφωσε το βλέμμα της πάνω του. Τη κοίταξε και κείνος. Σε κάποια στιγμή σηκώθηκαν. Μίλησαν μεταξύ τους και τότε το άλλο παιδί απομακρύνθηκε. Πλησίασε ακόμα περισσότερο το μπαλκόνι. Η Μάγια στο πρώτο όροφο. Ούτε πολύ ψηλά, ούτε πολύ χαμηλά.
-Γεια!
-Γεια ανταπέδωσε και κείνη με ένα ελαφρό κοκκίνισμα.
-Πώς σε λένε;
-Μάγια, εσένα;
-Γιάννη.
-Χάρηκα.
-Κι γω.
-Θα αργήσουν πολύ αυτά που φτιάχνετε;
-Θα μας πάρει μέχρι το Σεπτέμβρη.
-Ενοχλητικό είναι, αλλά έχει και κάτι καλό αυτή η ιστορία είπε χαμογελώντας με νόημα.
Ούτε η ίδια μπορούσε να καταλάβει αυτή την αλλαγή στον εαυτό της. Αν ήταν κάποια άλλη στιγμή ή ίσως κάποιος άλλος μάλλον θα είχε καταπιεί τη γλώσσα της.
Χαμογέλασε και ο Γιάννης.
-Καλό μεσημέρι Μάγια. Θα τα ξαναπούμε.
-Οπωσδήποτε Γιάννη. Καλή ξεκούραση.
Μέσα σε δυο λεπτά είχε εμφανιστεί από το πουθενά η Αναστασία.
-Τι σε ήθελε;
-Ποιος;
-Αυτό το παιδί τι σε ρώτησε;
-Με ρώτησε τι ώρα είναι, και του απάντησα, τι να με ήθελε δηλαδή, δικαιολογήθηκε η Μάγια.
Που να βρει τώρα μυαλό. Ονειρευόταν με ανοιχτά τα μάτια. Σκεφτόταν να την αγκαλιάζει και ριγούσε όλο της το κορμί. Βρήκε ένα μπλοκ σημειώσεων και σημείωσε την ημερομηνία. 22/5/1997 Αποφάσισε να σημειώνει οποιαδήποτε σημαντική ημερομηνία προέκυπτε από αυτή την ιστορία.
Την επόμενη μέρα θα πήγαιναν σχολείο για να πάρουν το πρόγραμμα των εξετάσεων και θα έφευγαν. Κανονικά έπρεπε να είναι αγχωμένη με τα μαθήματά της αλλά δεν την ένοιαζε και πολύ. Θα έγραφε ό,τι μπορούσε. Είχε μέτριους βαθμούς όλα τα τρίμηνα αλλά δεν υπήρχε κίνδυνος να «μείνει» σε κάποιο μάθημα. Πήρε το βιβλίο της γεωμετρίας και κάθισε να διαβάσει. Μοιράζονταν το διπλό γραφείο στο δωμάτιο της Αθηνάς. Δεν ήθελε να της πει κάτι σχετικά με το Γιάννη αλλά από την άλλη καιγόταν να μοιραστεί με κάποιον το μυστικό της. και μέχρι να δει τα κορίτσια την άλλη μέρα θα είχε σκάσει.
-Αθηνά;
-Μμ τι; είπε η Αθηνά βυθισμένη στα μαθήματά της. Η Αθηνά θα έδινε πρώτα τα σχολικά μαθήματα και μετά θα έδινε πανελλήνιες και ο στόχος της ήταν υψηλός. Ήθελε να γίνει φιλόλογος. Πολύ καλή μαθήτρια πάντα αλλά αυτή τη χρονιά και ειδικά όσο πλησίαζε ο καιρός για τις εξετάσεις είχε φοβερό άγχος.
-Στο δρόμο κάτω δουλεύει ένα παιδί πολύ όμορφο.
-Ναι το ξέρω. Τον είδα κάποια στιγμή.
-Ξέρεις, μου αρέσει και το μεσημέρι μου είπε γεια όταν ήμουν στο μπαλκόνι.
Σήκωσε η Αθηνά το βλέμμα της από το βιβλίο και το κάρφωσε στη Μάγια.
-Καλά παιδί μου τρελάθηκες; Αυτός είναι μεγάλος! Δε ξέρεις τι θέλει από σένα. Να κόψεις κάθε επαφή. Άσε που θα γίνεις ρεζίλι σε όλους τους περίεργους της πολυκατοικίας που πολύ καλά ξέρεις ότι δεν είναι λίγοι.
-Αθηνά μα..
-Μάγια στρώσου να διαβάσεις να γράψεις κανένα βαθμό και άσε τους έρωτες. Δε θέλω να ξανακούσω για αυτόν. Δεν είναι για σένα, πάει και τελείωσε.
Η Μάγια γύρισε το κεφάλι της στο βιβλίο. Τα μάτια της είχαν βουρκώσει από τα σκληρά λόγια της Αθηνάς. Πρώτη φορά ένιωθε κάτι τόσο όμορφο στη καρδιά της και ήθελε κάποιον να την ενθαρρύνει όχι να την απογοητεύσει. Ακριβώς επειδή με κάνει να νιώθω καλά δε θα αφήσω κανένα να μου το χαλάσει και δε ξαναλέω τίποτα στην Αθηνά και σε κανένα.
Το βράδυ έπεσε στο κρεβάτι με βαριά καρδιά. Με την Αθηνά μοιράζονταν τα πάντα γιατί τώρα δεν την άφηνε να χαρεί αυτό που της συνέβαινε. Ήταν άδικη. Αφού και κείνος είχε δείξει ενδιαφέρον γιατί να πρέπει να τον ξεχάσει; Μελαγχόλησε. Κοιμήθηκε πολύ αργά και είδε στον ύπνο της απαίσιους εφιάλτες. Από τη μια ο καθηγητής της γεωμετρίας να γελάει σατανικά με το γραπτό της και από την άλλη να πιάνει το χέρι του Γιάννη και κάτι αόρατο να τους χωρίζει.