Ήταν τόσο κουρασμένη. Ξάπλωσε από νωρίς το βράδυ αλλά μάταια. Δε μπορούσε με τίποτα να κοιμηθεί. Γυρνούσε συνεχώς δεξιά και αριστερά και έβηχε πολύ. Αυτή η εποχή την είχε ταλαιπωρήσει αρκετά. Από ίωση σε ίωση πήγαινε.
Το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπάει όλο και δυνατότερα. Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο και το σταμάτησε. Δε μπορούσε να πιστέψει ότι είχε κιόλα ξημερώσει. Νόμιζε ότι μόλις είχε αποκοιμηθεί. Το ρολόι έδειχνε 5:45. Κοίταξε τον άντρας της στην άλλη άκρη του κρεβατιού. Κοιμόταν σαν μωρό παιδί. Πήγε κοντά του και τον φίλησε. Εκείνος έβγαλε ένα μουγκρητό και άρχισε να τεντώνει χέρια και πόδια. «Τι είναι;» της είπε. «Ώρα να σηκωθούμε» απάντησε εκείνη. «Νυστάζω!!!» «Εγώ να δεις!!!» Με τα χίλια ζόρια αποχωρίστηκαν το κρεβάτι τους και τις ζεστές πυτζάμες τους.
Σε λίγη ώρα κλείδωναν την εξώπορτα του σπιτιού. Παντού είχε τρομερή υγρασία, σαν να είχε μόλις βρέξει. Κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια της εισόδου, σκουντουφλώντας ακόμα από τον ύπνο, κοίταξε για λίγο τον ουρανό. Απέραντος, γαλάζιος με κόκκινες και πορτοκαλί πινελιές. Ο ήλιος δε θα αργούσε να φανεί. Ένας ουρανός που ενέπνεε απόλυτη αισιοδοξία. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Γέμισε τα πνευμόνια της οξυγόνο και ξεκίνησε τη μέρα της ευχάριστα.
*Θα αναρτήσω τη φωτογραφία του φανταστικού ουρανού άμεσα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου