Τετάρτη 16 Ιουνίου 2010

Το δεύτερο είναι και αυτό πρώτο (στην καρδιά μου)

Δε ξέρω αν υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από αυτό της δημιουργίας ενός μικροσκοπικού και φανταστικού ανθρώπου! Δεν είμαι χαζομαμά(δηλαδή όχι και πάρααα πολύυυυ) αλλά πως να μην ξετρελαθώ όταν αυτό το πλασματάκι που μέχρι χτες είχε το σχήμα φασολιού σε μέγεθος φακής, έχει αποκτήσει κεφαλάκι με χαρακτηριστικά, χεράκια και ποδαράκια! Και όχι μόνο τα έχει αποκτήσει αλλά τα κουνάει, ξύνει τη μύτη του, ακουμπάει το κεφάλι του! Δάκρυσα όταν το είδα! Μόνο 5,6 εκατοστά και όμως κάνει τόσα πολλά.

Σίγουρα τα μωρά μιας μάνας είναι ξεχωριστά και όλα μαζί πρώτα στην καρδιά της.

1 σχόλιο:

mariw είπε...

Πρέπει να είναι πολύ σπουδαίο συναίσθημα να νιώθεις μία ζωή να μεγαλώνει μέσα σου!