Αναμνήσεις

Αναμνήσεις! Πόσες αναμνήσεις κουβαλάει μέσα του ο καθένας μας! Και τι μαγικό που είναι αυτό το κάτι που μπορεί να σου φέρει στο μυαλό εικόνες, μυρωδιές....έτσι από το πουθενά.....
Χαζεύοντας στα ράφια του σούπερ μάρκετ έπεσε το βλέμμα μου στα σφολιατίνια. Χωρίς δισταγμό πήρα ένα πακέτο. Μόλις το άνοιξα βγήκαν από μέσα ένα σωρό εικόνες. Θυμηθηκα ότι κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι η γιαγιά και ο παππούς μου, εκείνοι ακόμα γεροί και δυνατοί και γω παιδί του δημοτικού, του γυμνασίου είχα τόση χαρά. Και όχι μόνο γιατί θα τους έβλεπα, ήξερα ότι θα πάνε στο σούπερ μάρκετ και θα γεμίσουν τσάντες με πράγματα για μένα και τις αδερφές μου. Ένα από αυτά τα πράγματα ήταν και τα σφολιατίνια. Δε ξέρω γιατί όταν πήγαινα εγώ για ψώνια δεν έπαιρνα σφολιατίνια. Έτσι τα έχω συνδυάσει αποκλειστικά με τη γιαγιά και το παππού.
Πολλές φορές παππού σε σκέφτομαι να μου λες ιστορίες και να με κάνεις να γελώ. Θυμάμαι να φοβάμαι να κοιτάξω τα πόδια σου γιατί έλεγε ο μπαμπάς ότι έπαθες κρυοπαγήματα στην Αλβανία, στο πόλεμο. Μου λείπεις παππού...
Εσύ γιαγιά έχεις ήδη δύο δισέγγονα και πας για το τρίτο. Σου εύχομαι να ζήσεις πολλά χρόνια να τα δεις και κεινα να παντρεύονται. Όλο πλέκεις κουβέρτες και άλλα διάφορα για να προικίσεις και κείνα.
Αναμνήσεις και πάλι αναμνήσεις -άλλες ξεθωριασμένες στο χρόνο και άλλες ανεπηρέαστες-....κάτι είναι και αυτό... αυτό που μένει...........