Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 2

Άναψε ένα τσιγάρο. Το έβαλε στο στόμα της και αμέσως μετά το έσβησε με μανία στο τασάκι. Έπρεπε επιτέλους να κόψει αυτή τη κακή συνήθεια. Κάποια στιγμή θα γίνει και μητέρα. «Κάποια στιγμή!» σκέφτηκε και χαμογέλασε με πικρία. Τα είχε όλα στη ζωή της. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Στα 30 της χρόνια είχε μια καριέρα που θα ζήλευε ο καθένας. Δούλευε σκληρά στη διαφημιστική εταιρεία του πατέρα της και ανέβαινε σταδιακά προς την κορυφή. Αργότερα θα αναλάμβανε εκείνη την εταιρεία αποκλειστικά αφού ήταν μοναχοπαίδι και η μοναδική κληρονόμος όσων είχε αποκτήσει ο πατέρας της.
Ήπιε το καφέ της και έκανε ένα γρήγορο ντουζ. Άνοιξε τη ντουλάπα και με μια ματιά αποφάσισε. Μαύρο παντελόνι και σακάκι, κόκκινο πουκάμισο. Ολοκλήρωσε την εμφάνιση της με ασορτί παπούτσια, τσάντα και αξεσουάρ. Έδεσε προσεκτικά το φουλάρι στο λαιμό της και άδειασε το μισό μπουκάλι με το αγαπημένο της άρωμα. Κοιτάχτηκε στο καθρέπτη. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα που ήθελε να δει. Την είχαν δικαιώσει οι αγορές στο Μιλάνο παρόλο που έφαγε κατσάδα από τον πατέρα της μόλις γύρισε για τα χρήματα που ξόδευε ανεξέλεγκτα. Τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά της πιασμένα με χάρη σε αλογοουρά, ελαφρύ μακιγιάζ και ένα ντύσιμο που τόνιζε το καλογυμνασμένο της σώμα ήταν αρκετά για να της τονώνουν την αυτοπεποίθηση και να ξεκινήσει τη μέρα της ευχάριστα.

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Στροφές Ζωής/Κεφάλαιο 1


Ψαχούλεψε μέσα στο ημίφως το διακόπτη και έκλεισε το πορτατίφ. Ήταν πολύ κουρασμένη. Έκλεισε τα μάτια και σε λίγο είχε αποκοιμηθεί.
"Περπατούσε ξιπόλητη σε ένα λιβάδι και σκιές την ακολουθούσαν. Ενώ ήταν ουσιαστικά μόνη ένιωθε χέρια να θέλουν να την αρπάξουν…. Δεν έδειχνε να φοβάται και όμως κάτι την ενοχλούσε, χωρίς ακόμα να μπορεί να προσδιορίσει τι"
Η Μάγια ξύπνησε αναστατωμένη. Προσπαθούσε να βάλει το μυαλό της σε τάξη. Τι όνειρο ήταν πάλι αυτό; Όνειρο;! Όχι! !Ήταν εφιάλτης. Ανατρίχιασε στη θύμηση του. Έγειρε στο άλλο πλευρό και το βλέμμα της πλανήθηκε στο σκοτεινό δωμάτιο. Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να αφήσει το κρεβάτι της. Άκουσε το μανιασμένο αέρα και ασυναίσθητα τράβηξε το πάπλωμα μέχρι το λαιμό.
Μπιπ, μπιπ. Άπλωσε το χέρι της στο κομοδίνο και έκλεισε απότομα το ξυπνητήρι. Είχε κιόλα ξημερώσει. Το ρολόι έδειχνε 7:00. "Ώρα για δουλειά" σκέφτηκε και κατευθύνθηκε στη κουζίνα για να πιει το πρωινό της καφέ.