Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2010

Μια ιστορία χωρίς τίτλο/Κεφάλαιο 2

Άναψε ένα τσιγάρο. Το έβαλε στο στόμα της και αμέσως μετά το έσβησε με μανία στο τασάκι. Έπρεπε επιτέλους να κόψει αυτή τη κακή συνήθεια. Κάποια στιγμή θα γίνει και μητέρα. «Κάποια στιγμή!» σκέφτηκε και χαμογέλασε με πικρία. Τα είχε όλα στη ζωή της. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Στα 30 της χρόνια είχε μια καριέρα που θα ζήλευε ο καθένας. Δούλευε σκληρά στη διαφημιστική εταιρεία του πατέρα της και ανέβαινε σταδιακά προς την κορυφή. Αργότερα θα αναλάμβανε εκείνη την εταιρεία αποκλειστικά αφού ήταν μοναχοπαίδι και η μοναδική κληρονόμος όσων είχε αποκτήσει ο πατέρας της.
Ήπιε το καφέ της και έκανε ένα γρήγορο ντουζ. Άνοιξε τη ντουλάπα και με μια ματιά αποφάσισε. Μαύρο παντελόνι και σακάκι, κόκκινο πουκάμισο. Ολοκλήρωσε την εμφάνιση της με ασορτί παπούτσια, τσάντα και αξεσουάρ. Έδεσε προσεκτικά το φουλάρι στο λαιμό της και άδειασε το μισό μπουκάλι με το αγαπημένο της άρωμα. Κοιτάχτηκε στο καθρέπτη. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα που ήθελε να δει. Την είχαν δικαιώσει οι αγορές στο Μιλάνο παρόλο που έφαγε κατσάδα από τον πατέρα της μόλις γύρισε για τα χρήματα που ξόδευε ανεξέλεγκτα. Τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά της πιασμένα με χάρη σε αλογοουρά, ελαφρύ μακιγιάζ και ένα ντύσιμο που τόνιζε το καλογυμνασμένο της σώμα ήταν αρκετά για να της τονώνουν την αυτοπεποίθηση και να ξεκινήσει τη μέρα της ευχάριστα.

3 σχόλια:

Maya είπε...

Γεια σας παιδιά.Διάβασα τα ενθαρρυτικά σας σχόλια στη προηγούμενη μου ανάρτηση και είπα να κάνω μια προσπάθεια να δώσω ζωή στη Μάγια, η οποία βέβαια καμιά σχέση δε θα έχει με μένα.
Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ένα συγκεκριμένο θέμα στο μυαλό μου. Μερικές φορές φοβάμαι μήπως άθελά μου αντλήσω το θέμα από βιβλίο που ήδη υπάρχει.
Τέλος, δεν είμαι συγγραφέας και δε φιλοδοξώ να γίνω απλά μερικές φορές μου αρέσει να αποτυπώνω κείμενο στο "χαρτί" για αυτό σας ζητώ να είστε επιεικής σε ό,τι διαβάσετε από δω και μετά.
Ευχαριστώ

Σουζάνα Xατζηνικολάου είπε...

Κόκκινο με μαύρο, επιθετικός συνδυασμός... :D
Αχ, τώρα μου ΄ρθε μια καταναλωτική μανία πάλι... θέλω κι εγώ να ψωνίσω!

mariw είπε...

Ψώνια στο Μιλάνο εν μέσω οικονομικής κρίσης…. Τι πρόκληση!!!!
Ε, είχε δίκιο ο μπαμπάς!!!